zaterdag 18 oktober 2014

Proberen

Wat hebben we toch een mazzel met het weer. Al dagen de korte broek aan en lekker rommelen in de tuin. s'Avonds sterren kijken en genieten van alle uilen die elkaar een goede nacht wensen. Gelukkig voor de vlinders bloeit de verbena nog volop. Al de andere bloeiende planten beginnen toch wel een beetje aan de herfst te denken. De asters zijn al afgeknipt en om een grote bos dahlia's in de vaas te krijgen moet toch al wel wat moeite gedaan worden. De foto van vandaag heb ik genomen met mijn kleine fototoestelletje. Een kleine pentax die standaard in mijn handtas zit omdat je nooit kunt weten wat je onderweg tegenkomt. Nu heb ik een verloopstekker gekocht en kan ik de foto's rechtstreeks op m'n Ipad importeren. Er moet nog even op de techniek van dit kleine pentaxwondertje geoefend worden. Dat heeft allemaal een reden. Want na veel wikken en wegen heb ik besloten om mijn spiegelreflexcamera thuis te laten. Het gaat me aan het hart maar het loopt heel wat ontspannener zonder zo'n camera om je hals. Ja ...... we gaan binnenkort op vakantie. De borduurwerkjes gaan wel mee. Al is het maar om de tijd te doden tijdens 12 vlieguren. Zowaar ook al een adres gevonden van een megagrote stoffenwinkel aldaar. Inbrekers kunnen gewoon thuisblijven, we hebben al oppas voor huis, haard en poes. Pffffff, het duurt nog een week voor we vertrekken, dus ik laat jullie nog even in spanning over onze bestemming. Maar ik denk dat er voor Berthie wel weer een mooie textielkaart te scoren valt.

zondag 5 oktober 2014

Regendagje

Heb gisteren mijn tuinschuurtje helemaal opgeruimd. Wel 100 lege bloempotjes opgestapeld voor de liefhebber (kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze zomaar weg te gooien). De overige 50 exemplaren netjes op de plank geparkeerd om in het voorjaar weer te gebruiken. Vorige maand heb ik, als experiment, stekken van de rozen genomen en er zijn er nu zeker al 5 aangeslagen. Gisteren dus ook nog maar de andere rozen gestekt, netjes op rijtjes, zoals ook het gereedschap in het schuurtje. Dat is een beetje een tik van mij, alles geordend op rijtjes en stapeltjes. Mijn vriendinnen pesten me er wel eens een beetje mee. Maar op deze manier kan ik alles wel vlug terugvinden en dat scheelt een hoop ergenis. Dat kan ik niet zeggen over onze nieuwe printer die we op dit moment proberen aan te sluiten. Dus we nemen maar snel een glaasje wijn om wat te kalmeren en naar buiten te kijken want daar is het vandaag somberheid in de vorm van mist en regen.  En wat vinden jullie van m'n perlagoniumverzameling in wording. Ik hoop dat ze netjes de winter zullen doorkomen.

maandag 29 september 2014

De appels

Mijn goede voornemen om weer te gaan bloggen is er wel bij ingeschoten. Vorige week lag ik languit in het gras van ons bomentuintje toen ik zag dat de foto van april naadloos over kon gaan in een foto van die dag. In de tussenliggende tijd is de zomer voorbij gevlogen. 
Ook hier was het een gekke zomer qua weersgesteldheid: nat, koud, heet, droog, wind en windstil. Maar wel weer gezellig met onze twee kleine prinsjes, die zich heerlijk vermaakt hebben in het badje in de tuin terwijl wij de moestuin in bedwang hielden. Hun moeder heeft een beetje op adem kunnen komen van de hectiek van het Nederlandse leven. Met onze onze andere griet en haar lief hebben we de wijnvoorraad in de Bourgogne weer teruggebracht naar een verantwoorde hoeveelheid. Verder lekker met familie en vrienden lange avonden aan een goed gevulde tafel doorgebracht. Kortom ...... het wordt tijd voor het najaar. Met zo'n vol zomers leven is het handwerken er bij ingeschoten. Want naast de visite, de tuin, feestjes en andere uitjes heb ik ook een fiets gekocht en jullie begrijpen dat daar ook op gefietst wordt. Met heel veel plezier zijn we er weer mee begonnen. Toen we hier kwamen wonen hebben we onze fietsen eigenlijk aan de wilgen gehangen omdat de omgeving hier wel heel erg heuvelachtig is. Na 8 jaar bourgondisch leven is het toch wel weer nodig om iets te gaan doen om je af en toe met goed fatsoen nog in badpak te kunnen vertonen. Ja ..... Dat gaat lukken! Op mijn hemelsblauwe sportfiets vlied ik langs kanalen en oude spoorbanen. Dus nog wel even zonder heuvels, maar wat is het weer  heerlijk om te doen. 
De deken van de kruissteekblokjes is tot de helft gevorderd. O ja, het patroon is uit het boek 108 blocs van Nathalie Trois. Nu het hefstiger wordt, zal ik de naald ter hand nemen om nog eens een blokje te vervaardigen. Wie weet is hij af voor de volgende winter, want soms wordt het wel een beetje saai om te doen, al die steekjes. Ik zal toch ook het patchwork van stal halen voor de broodnodige variatie. Dus genoeg ideeën om er een geriefelijke herfst en winter van te gaan maken. En ook wel weer inspiratie om jullie af en toe te verassen met een berichtje. Tot snel.





zondag 13 april 2014

Ik kan het toch niet laten

Mijn vingers kriebelden al een tijdje om weer eens wat uit dat toetsenbordje te rammelen. Dat komt vast ook omdat de lente (net als in Nederland) zo fantastisch van start is gegaan. Alles vliegt de grond uit. We lopen dagelijks wel drie maal door de tuin om te kijken of er weer een knopje is opengesprongen of dat er weer een neusje groen uit de aarde omhoog schiet. Omdat het zo vroeg al mooi weer werd is het tuinvirus op dit moment in alle hevigheid toegeslagen.
Vanochtend hebben we de kleine tomatenplantjes keurig in het gelid uitgeplant. Ieder met een eigen stok en een eigen drinkfles. Tot onze verassing komen de aardappelen ook al boven de grond dus nu maar hopen dat er geen nachtvorst meer komt. De oude kweepeerboom staat heel wat te beloven. Als hij op zijn spectaculaire hoogtepunt is, zal ik er een foto van maken om hem aan jullie te showen. 
De blauweregen staat als een heuse straatmadelief te flirten met haar overdaad aan blauw en de boompioen ruik je door de hele tuin. Kortom ...... alles is zoals een toffe tuin zich hoort te gedragen in het vroege voorjaar.  Het handwerkvirus is ook nog steeds aanwezig, zij het wat sluimerend. Afgelopen tijd ben ook ik door de kruissteek gestoken en ik moet zeggen, het is gevaarlijker dan heroïne. Altijd is er nog wel een draadje of een kleurtje wat nog eventjes afgemaakt moet worden voordat je weer aan de dagelijkse beslommeringen deel kan nemen. 
Maar enige spoed is dan ook wel vereist want voor de deken moet ik 108 blokjes borduren. Zoals jullie zullen begrijpen ben ik de winter wel doorgekomen. Zittend aan de keukentafel in de behaaglijke warmte van ons nieuwe houtgestookte fornuis. Maar nu gaat dat weer uit en gaan we er buiten weer een fantastische lente van maken. Tot snel.

vrijdag 12 juli 2013

Au revoir

aan onze keukentafel is al heel wat geschreven

Als kind al begon ik vaak aan een dagboek. De ene keer omdat de grote schoolvakantie genoeg avonturen opleverden, de andere keer omdat ik een mooi reis maakte. In mijn puberteit om alles over mijn kalverliefdes en vriendinnenperikelen voor het nageslacht te kunnen bewaren. In mijn latere leven vaak omdat ik dacht dat ik een creatieve schrijfader had aangeboord. Al die onaffe schrijfsels belandden vroeg of laat toch altijd weer bij het oud papier. Het enige logboek wat immer de tand des tijds heeft doorstaan is dat over mijn tuin. Eerst in Nederland en daarna hier. Beslist niet frequent, maar alle bijzonderheden, aanwinsten, veranderingen in de borders en de komst van de eerste nachtvorst en zomervogels worden genoteerd. Toen brak het digitale tijdperk aan en zette ik mijn eerste schreden in Blogland. Een mooi medium om weer eens wat hersenspinsels en zielenroerselen onder woorden te brengen. Dit keer zelfs opgeleukt met foto's. Maar nu, na vier jaar verhaaltjes over huis, tuin, man en kinderen te hebben geschreven; na veel blogberichtjes over mijn eerste steken op patchwork, naai- en breiwerken (die eigenlijk toch nooit echt het beoogde eindresultaat opleverden) stop ik ermee. Nee, niet omdat ik jullie niet meer gezellig vind, au contraire zou ik willen zeggen. Ik heb veel leuke contacten gelegd en zelfs live ontmoetingen, cadeautjes ontvangen en complimentjes over mijn knutelscapriolen gekregen. Maar bloggen over echte zielenroerselen, over wat me echt bezighoud, daar waag ik me nog steeds niet aan. Ik houd dit blog nog wel een tijdje in de lucht, al was het maar om de blognaam veilig te stellen. Maar ook om mezelf de gelegenheid te geven om over een poosje misschien toch wat bespiegelends op het web te spinnen. Ik wens jullie allemaal een fijne zomer en ik blijf jullie blogs zeker volgen. Au revoir.

maandag 11 februari 2013

van grote broek naar japanse maan

Het lijkt wel een titel uit man bijt hond. Ik kan je vertellen dat ik de afgelopen maand  veel gedaan heb. Allerlei werkjes heb ik afgemaakt, eindelijk hing dit jaar het kerstquiltje op tijd en dat is nu vervangen door het quiltje met de stitchery van de bloemenvaas wat ook al maanden lag te wachten op de voltooiing. Jullie weten misschien nog wel dat ik een rokje voor mezelf heb gemaakt en dat ik daarna enthousiast begonnen ben aan een heuse lange broek. Ik vond het een leuke bezigheid en heb er veel van geleerd onder andere ook dat geduld een schone zaak is. Moeilijk was het soms maar gelukkig werd ik geholpen door YouTube. Naast mijn naaimachine lag mijn tablet (ja! ik ga mee in de vaart der volkeren) en met de filmpjes heb ik zeer correct de gulp met rits kunnen fabriceren. Trots als een pauw was ik met het resultaat. Totdat ik de broek aantrok .... de achterkant zat als gegoten maar de voorkant is wel heel groot. Ik lijk er wel een Vollendammer visserman in en dat is geen probleem als je naar carnaval gaat maar helaas, dat wordt hier niet gevierd. Niet getreurd, het patroon van een gezellig jurkje is al weer op patroonpapier overgetrokken en binnenkort zal ik een tripje naar de grote stad maken om stof te kopen. We geven de moed niet op.
Omdat ik binnenkort ook naar mijn twee prinsen in Nederland ga, heb ik voor de ene prins een vliegtuig gemaakt en voor de andere een kikker. Van het vliegtuig had ik alleen het voorbeeld van l'heure  bleue dus mijn lief heeft al zijn technisch vernuft als vliegtuigbouwer uit de kast moeten halen om mij van een passend patroon te kunnen voorzien. Gelukkig komt de kikker uit een Tilda-boekje.
Nu naar de Japanse zon. Zo'n 25 km van ons vandaan ligt het industriestadje Gueugnon. En in Gueugnon, kan je zeggen, gebeurt het. We doen er vaak boodschappen, gaan er naar de markt en zitten er op de bridgeclub. De bibliotheek van Gueugnon is erg actief en organiseeert veel leuke dingen. Deze periode staat de bieb in het teken van Japan en ik heb me met twee Franse vriendinnetjes opgegeven voor sommige van de workshops. Twee weken terug was er een Japanse sushi workshop en hebben we met een man of 15 in het plaatselijke Japanse restaurant 's ochtends allerlei lekkers staan rollen en fröbelen. Tegen twaalven druppelden onze familieleden binnen om samen met ons al het lekkers als feestelijk lunch te verorberen. Zo ook mijn lief, die de moeder van mijn vriendin  had meegenomen. Je zult denken: wat is dat nou voor onnodige informatie?. Maar we blijven zo trots op haar dat we het niet vaak genoeg kunnen vertellen. Een dame die volgende maand 102 jaar wordt en nu samen met ons in een Japans restaurant met stokjes de heerlijkste hapjes naar binnen schuift. Wie doet het haar na. Afgelopen zaterdagmiddag hadden we een workshop Japanse kalligrafie en daar heb ik onder andere de symbolen voor zon, maan en bos leren schrijven. Binnenkort nog een middagje origami en in mei nog een middag Furoshiki (dat is de kunst van het inpakken met lappen stof).
O, ja, we hebben intussen ook nog tarot leren spelen. Daar heb je een prachtig kaartspel voor nodig. Het is een beetje een kruising tussen bridge en rikken en het wordt veel gespeeld in Frankrijk. Tarot tijdens winterse middagen met een glaasje champagne en iets lekkers .........ja, het blijft hier nog steeds als God in Frankrijk. Het is maandag, de bakkers zijn gesloten en mijn lief bakt brood.





donderdag 17 januari 2013

ode aan de sneeuw


Heel zachtjes komt ze naar beneden
Heel zachtjes spreidt ze zich voor ons uit
Onschuldig wit en ongeschonden ligt ze voor de wereld klaar
En als je het over je hart kunt verkrijgen haar te betreden,
dan doe je dat voorzichtig langs de zijkant van het pad
Kleine vederlichte vogelpootjes kruisen haar maagdelijke wit
Vluchtige snelle hazenpaden vliegen over haar heen
Sierlijk bedachtzame reeën lopen een eindje met haar mee
En tegen de tijd dat hamers en sikkels haar komen beroven van haar onschuld,
kiest ze ervoor zich te laten schaken door haar vurige minnaar de zon.
Ode aan de sneeuw? .... Nee gewoon jaloers op zoveel ongecompliceerdheid.


(verder gaat het wel goed met me hoor jongens. Maar als je hier zo stil door de sneeuw wandelt. Ja, dan word je wel eens poëtisch.)