zondag 13 april 2014

Ik kan het toch niet laten

Mijn vingers kriebelden al een tijdje om weer eens wat uit dat toetsenbordje te rammelen. Dat komt vast ook omdat de lente (net als in Nederland) zo fantastisch van start is gegaan. Alles vliegt de grond uit. We lopen dagelijks wel drie maal door de tuin om te kijken of er weer een knopje is opengesprongen of dat er weer een neusje groen uit de aarde omhoog schiet. Omdat het zo vroeg al mooi weer werd is het tuinvirus op dit moment in alle hevigheid toegeslagen.
Vanochtend hebben we de kleine tomatenplantjes keurig in het gelid uitgeplant. Ieder met een eigen stok en een eigen drinkfles. Tot onze verassing komen de aardappelen ook al boven de grond dus nu maar hopen dat er geen nachtvorst meer komt. De oude kweepeerboom staat heel wat te beloven. Als hij op zijn spectaculaire hoogtepunt is, zal ik er een foto van maken om hem aan jullie te showen. 
De blauweregen staat als een heuse straatmadelief te flirten met haar overdaad aan blauw en de boompioen ruik je door de hele tuin. Kortom ...... alles is zoals een toffe tuin zich hoort te gedragen in het vroege voorjaar.  Het handwerkvirus is ook nog steeds aanwezig, zij het wat sluimerend. Afgelopen tijd ben ook ik door de kruissteek gestoken en ik moet zeggen, het is gevaarlijker dan heroïne. Altijd is er nog wel een draadje of een kleurtje wat nog eventjes afgemaakt moet worden voordat je weer aan de dagelijkse beslommeringen deel kan nemen. 
Maar enige spoed is dan ook wel vereist want voor de deken moet ik 108 blokjes borduren. Zoals jullie zullen begrijpen ben ik de winter wel doorgekomen. Zittend aan de keukentafel in de behaaglijke warmte van ons nieuwe houtgestookte fornuis. Maar nu gaat dat weer uit en gaan we er buiten weer een fantastische lente van maken. Tot snel.

vrijdag 12 juli 2013

Au revoir

aan onze keukentafel is al heel wat geschreven

Als kind al begon ik vaak aan een dagboek. De ene keer omdat de grote schoolvakantie genoeg avonturen opleverden, de andere keer omdat ik een mooi reis maakte. In mijn puberteit om alles over mijn kalverliefdes en vriendinnenperikelen voor het nageslacht te kunnen bewaren. In mijn latere leven vaak omdat ik dacht dat ik een creatieve schrijfader had aangeboord. Al die onaffe schrijfsels belandden vroeg of laat toch altijd weer bij het oud papier. Het enige logboek wat immer de tand des tijds heeft doorstaan is dat over mijn tuin. Eerst in Nederland en daarna hier. Beslist niet frequent, maar alle bijzonderheden, aanwinsten, veranderingen in de borders en de komst van de eerste nachtvorst en zomervogels worden genoteerd. Toen brak het digitale tijdperk aan en zette ik mijn eerste schreden in Blogland. Een mooi medium om weer eens wat hersenspinsels en zielenroerselen onder woorden te brengen. Dit keer zelfs opgeleukt met foto's. Maar nu, na vier jaar verhaaltjes over huis, tuin, man en kinderen te hebben geschreven; na veel blogberichtjes over mijn eerste steken op patchwork, naai- en breiwerken (die eigenlijk toch nooit echt het beoogde eindresultaat opleverden) stop ik ermee. Nee, niet omdat ik jullie niet meer gezellig vind, au contraire zou ik willen zeggen. Ik heb veel leuke contacten gelegd en zelfs live ontmoetingen, cadeautjes ontvangen en complimentjes over mijn knutelscapriolen gekregen. Maar bloggen over echte zielenroerselen, over wat me echt bezighoud, daar waag ik me nog steeds niet aan. Ik houd dit blog nog wel een tijdje in de lucht, al was het maar om de blognaam veilig te stellen. Maar ook om mezelf de gelegenheid te geven om over een poosje misschien toch wat bespiegelends op het web te spinnen. Ik wens jullie allemaal een fijne zomer en ik blijf jullie blogs zeker volgen. Au revoir.

maandag 11 februari 2013

van grote broek naar japanse maan

Het lijkt wel een titel uit man bijt hond. Ik kan je vertellen dat ik de afgelopen maand  veel gedaan heb. Allerlei werkjes heb ik afgemaakt, eindelijk hing dit jaar het kerstquiltje op tijd en dat is nu vervangen door het quiltje met de stitchery van de bloemenvaas wat ook al maanden lag te wachten op de voltooiing. Jullie weten misschien nog wel dat ik een rokje voor mezelf heb gemaakt en dat ik daarna enthousiast begonnen ben aan een heuse lange broek. Ik vond het een leuke bezigheid en heb er veel van geleerd onder andere ook dat geduld een schone zaak is. Moeilijk was het soms maar gelukkig werd ik geholpen door YouTube. Naast mijn naaimachine lag mijn tablet (ja! ik ga mee in de vaart der volkeren) en met de filmpjes heb ik zeer correct de gulp met rits kunnen fabriceren. Trots als een pauw was ik met het resultaat. Totdat ik de broek aantrok .... de achterkant zat als gegoten maar de voorkant is wel heel groot. Ik lijk er wel een Vollendammer visserman in en dat is geen probleem als je naar carnaval gaat maar helaas, dat wordt hier niet gevierd. Niet getreurd, het patroon van een gezellig jurkje is al weer op patroonpapier overgetrokken en binnenkort zal ik een tripje naar de grote stad maken om stof te kopen. We geven de moed niet op.
Omdat ik binnenkort ook naar mijn twee prinsen in Nederland ga, heb ik voor de ene prins een vliegtuig gemaakt en voor de andere een kikker. Van het vliegtuig had ik alleen het voorbeeld van l'heure  bleue dus mijn lief heeft al zijn technisch vernuft als vliegtuigbouwer uit de kast moeten halen om mij van een passend patroon te kunnen voorzien. Gelukkig komt de kikker uit een Tilda-boekje.
Nu naar de Japanse zon. Zo'n 25 km van ons vandaan ligt het industriestadje Gueugnon. En in Gueugnon, kan je zeggen, gebeurt het. We doen er vaak boodschappen, gaan er naar de markt en zitten er op de bridgeclub. De bibliotheek van Gueugnon is erg actief en organiseeert veel leuke dingen. Deze periode staat de bieb in het teken van Japan en ik heb me met twee Franse vriendinnetjes opgegeven voor sommige van de workshops. Twee weken terug was er een Japanse sushi workshop en hebben we met een man of 15 in het plaatselijke Japanse restaurant 's ochtends allerlei lekkers staan rollen en fröbelen. Tegen twaalven druppelden onze familieleden binnen om samen met ons al het lekkers als feestelijk lunch te verorberen. Zo ook mijn lief, die de moeder van mijn vriendin  had meegenomen. Je zult denken: wat is dat nou voor onnodige informatie?. Maar we blijven zo trots op haar dat we het niet vaak genoeg kunnen vertellen. Een dame die volgende maand 102 jaar wordt en nu samen met ons in een Japans restaurant met stokjes de heerlijkste hapjes naar binnen schuift. Wie doet het haar na. Afgelopen zaterdagmiddag hadden we een workshop Japanse kalligrafie en daar heb ik onder andere de symbolen voor zon, maan en bos leren schrijven. Binnenkort nog een middagje origami en in mei nog een middag Furoshiki (dat is de kunst van het inpakken met lappen stof).
O, ja, we hebben intussen ook nog tarot leren spelen. Daar heb je een prachtig kaartspel voor nodig. Het is een beetje een kruising tussen bridge en rikken en het wordt veel gespeeld in Frankrijk. Tarot tijdens winterse middagen met een glaasje champagne en iets lekkers .........ja, het blijft hier nog steeds als God in Frankrijk. Het is maandag, de bakkers zijn gesloten en mijn lief bakt brood.





donderdag 17 januari 2013

ode aan de sneeuw


Heel zachtjes komt ze naar beneden
Heel zachtjes spreidt ze zich voor ons uit
Onschuldig wit en ongeschonden ligt ze voor de wereld klaar
En als je het over je hart kunt verkrijgen haar te betreden,
dan doe je dat voorzichtig langs de zijkant van het pad
Kleine vederlichte vogelpootjes kruisen haar maagdelijke wit
Vluchtige snelle hazenpaden vliegen over haar heen
Sierlijk bedachtzame reeën lopen een eindje met haar mee
En tegen de tijd dat hamers en sikkels haar komen beroven van haar onschuld,
kiest ze ervoor zich te laten schaken door haar vurige minnaar de zon.
Ode aan de sneeuw? .... Nee gewoon jaloers op zoveel ongecompliceerdheid.


(verder gaat het wel goed met me hoor jongens. Maar als je hier zo stil door de sneeuw wandelt. Ja, dan word je wel eens poëtisch.)


zondag 23 december 2012

de jaarlijkse kerstkaart


In 1963 ging op Broadway the musical 'She loves me' in première. Een zoetsappig geval met zoetsappige liedjes. In Frankrijk heb je op de klassieke zender op zondagochtend altijd een programma met dit soort muziek. En laat ik me nu net vanmorgen helemaal een hoedje zitten te prikken aan mijn jaarlijkse kerstkaart voor de buurt. Ik ben er natuurlijk veel te laat mee begonnen. Nou .... niet echt hoor want ik had eerst een heel ander plan met dennenappels die ik van de herfst in de bossen bij Bordeaux speciaal voor dit doel had geraapt. Maar dat idee liep op niets uit dus moest ik ineens iets anders verzinnen. Gelukkig had mijn zus vorige maand een heel grappig kerstengeltje uit de wereldwinkel meegenomen en daar heb ik nu de kunst van af gekeken en heb ze geprobeerd na te maken. Maar dat moet dan wel meteen minstens veertien maal. Dus vanochtend zat ik in mijn engelenfabriekje aan de lopende band. Ze zijn af en ze zijn schattig Op de achtergrond hoorde ik dus net dat liedje '12 days to Christmas' op de radio. Ik moet zeggen, zo voelde ik me ook een beetje. Poeh, poeh, wat een gedoe om alles op tijd klaar te krijgen voor de kerstdagen als je te laat begint. Maar na de engeltjes heb ik ook nog kans gezien een krans op de deur te maken en morgen nog even de mistletoe ophangen en dan kan ik op m'n kont gaan zitten. Met m'n petite robe noire en m'n talons aiguilles schuif ik dan aan de tafel. De eerste dag romantisch met z'n twee en de tweede dag uitbundig bij vrienden, met z'n tienen.


Ik wens jullie allemaal hele goede en sfeervolle kerstdagen en als ik jullie niet meer spreek ..... een goede start in het nieuwe jaar.


zondag 9 december 2012

even bijkletsen

Mooie foto he? Tijdens het quilten ging ik een kopje thee halen en kwam terug in de 'winterhal' (om onduidelijke redenen heet deze knusse kamer alias bibliotheek zo). Nou ja, helemaal onduidelijk is dat natuurlijk niet want er brandt in de winter een gezellig houtkacheltje en er staan comfortabele stoelen dus we zitten er dan ook graag. En vóór de openslaande deuren zit vaak ook nog ons enig overgebleven kipje. Ons wonderkipje mag ik wel zeggen want twee dagen na dat haar twee 'vriendinnen' (ik denk dus dat het helemaal haar vriendinnen niet waren) tragisch om het leven waren gekomen kreeg ze een prachtig gezonde rode kam en lellen en ....... is ze pardoes iedere dag een ei gaan leggen. Ik denk dus dat ze al die tijd gejend is door die twee rotmeiden. Zo zie je maar weer dat Cruyff alwéér gelijkt krijgt; ieder nadeel heeft z'n voordeel. Had ik jullie al verteld dat ik tegenwoordig ook op een naaiclubje zit? Nou mijn eerste rokje is af, een simpel kokerrokje maar het past perfect. Nu ben ik bezig met een lange broek. Nou ja, bezig...... de franse uitleg in de Burda begrijp ik soms niet helemaal en dan stop ik maar weer tot de volgende bijeenkomst. Het duurt dus wel erg lang en met kerst zal ik toch weer mijn oude kloffie aan moeten trekken. Maar ik vind het erg leuk, dat naaiclubje. Wat ook leuk is, is onze lapjes- en draadjesclub die we afgelopen maandag in het dorp zijn gestart. We waren best zenuwachtig, net als vroeger als je een feestje ging geven, dan was je ook altijd bang dat er niemand kwam om op het eind van de avond te constateren dat je te weinig had ingekocht omdat iedereen toch echt gekomen was. Nou, dat was hier ook het geval. We hadden op een vrouw of vijf gegokt en er zijn wel dertien dames geweest. Allen zeer enthousiast en dik van plan om de volgende keer mét medeneming van hun vriendinnen weer van de partij te zijn. En zo schieten de weken voorbij. Altijd bezig met iets gezelligs. Nu nog een beginnetje maken met de jaarlijkse 'kerstkaart' voor de buurtgenoten. Ik heb al een ideetje, nu nog hopen dat het mooi wordt. Tot de volgende keer.