zondag 27 november 2016

Mijn blog is verhuisd

V


Een goede dag aan alle die hards die mij nog steeds in hun leeslijst hebben staan. 
Mijn blog is verhuisd naar nogmeerbeer.wordpress.com. Ik beloof beterschap en zal vaker weer een berichtje schrijven. Genoeg te vertellen. Tot snel. 

maandag 14 maart 2016

Zwarte nagels

Dat doet me er aan denken dat ik een nieuw nagelborsteltje moet kopen, zo'n gezellig houten gevalletje. Het wordt hier nog zoeken want we hebben hier geen Dille en Kamille winkel. Ik begreep van de weerman dat jullie gisteren al zo'n mooie dag hebben gehad.  Hier is vandaag de lente aan komen springen! Hop de tuinbroek aan en wieden maar. Ik hou wel van die zachte winters, als het winter is maar als het voorjaar weer aanbreekt dan had ik toch liever een koude winter gehad. Man, man wat een onkruid. Ik heb nu een border schoon, nog zeven te gaan. En dan hebben we het nog niet over de moestuin gehad. Werk aan de winkel dus. Geen probleem, heerlijk buiten bezig zijn. De eerste merels zingen alweer uit volle borst, de specht lacht zich een hoedje en de mussenmannen vechten alweer om het mooiste nestgat in de muren van de schuren en het huis. Er zijn nog wel wat klusjes waarbij enige spoed vereist is, zoals het snoeien van de druiven, het verplanten van de aardbeiboom(struik) en de nep-jasmijn. De rozenborders die ik vorig jaar heb aangelegd, gelukkig met naambordjes, blieven node een beetje mest. 
En als de zon dan achter het schuurdak is gezakt, is het tijd om naar binnen te gaan waar dan dat oude nagelborsteltje tevoorschijn komt. Na een grondige schrobbeurt van de handen snel een biertje voor de grootste dorst en een dit stukje typen. Dat ik het meteen maar typ is omdat ik zo blij ben met zo'n lenteachtige stemming en ik hoop dat hij op jullie overslaat. 
Nu even een keuze maken voor een binnenwerkje (eigenlijk moet ik poetsen), het breiwerk of de mandjesquilt of toch maar de voorbereiding voor de naschoolse opvang even spinnen offffffff pinterest even over mijn tabletje sleuren. Hmm, moeilijk, vest al drie maal uitgehaald, brei geloof ik het vijfde voorpand, maar nu klopt alles. Voor de mandjesquilt ben ik bij maand 4 en dat ontwerp vindt niemand leuk, ik ook niet. Dus nu heb ik mij ook maar een air aangemeten van ontwerper en ga ik een eigen blok maken. Omdat ik een vorig jaar een schapenvacht van de buurman heb gekregen, van een charolaisschaap hoef ik niet lang na te denken over de vulling van mijn quilt. Deze wol is te kort om te spinnen en nu ga ik hem kaarden en gebruiken als vulling. Dus op mijn eigen blok komt geen bloemenmandje maar schaapjes. 
En dan heb ik nog niet eens vertelt over de buizerds die al heerlijk zweven op de thermique, de eerste vlinders die zich warmen en de hagedissen die de vliegjes bij de winterbloeiende kamperfoelie verorberen. 


vrijdag 4 maart 2016

Zelfs met een schrikkeldag

Ja, zelfs met een dag extra was de maand nog te kort om alles te doen wat ik wilde doen. Een van die dingen die er bij in schoot was het blogberichtje vanaf de keukentafel. Maar bij deze geef ik jullie toch even een kleine resumé van de maand die achter ons ligt.

De eerste zaterdag van de maand ben ik weer naar de spinclub geweest. Waar we naast het spinnen op onze eigen wielen allemaal verschillende spintollen hebben uitgeprobeerd. Een van de leden is zeer creatief en zij had van allerlei stokjes klosjes en stenen spintollen gemaakt. Ik ben nu volwaardig lid van het gilde en heb mijn eigen beker gekregen, gemaakt door weer een ander lid van de club die van beroep pottenbakster is. Het is een gemelleerd cluppie dames, van oud marinier tot een dominee in ruste en iedereen bruist van ideetje met wol. Nu wil het dat een van de leden ernstig ziek is en wij hebben bedacht dat het fijn is om haar een warme omslagdoek te geven. Dus we hebben de afgelopen maand allemaal een reep van ongeveer 15 cm breed en precies 150 cm lang gebreid in een natuurtint. Zaterdag gaan we alle repen aan elkaar naaien tot een heerlijk soepele zachte omslagdoek.

En toen was het ineens al 11 februari en stapte ik in de trein naar Rotterdam om bij een nichtje te gaan logeren. En dat is een hele nieuwe kijk op de wereld. Als ik in Nederland ben, logeer ik meestal bij mijn zussen of broer en nu dus bij een van hun dochters. Met het gevolg dat ik nu ineens op de fiets kriskras door mijn geboortestad sjeesde op weg naar design spulletjes lekkere eettentjes en naar de huizen van andere nichtjes.  Mijn hart zwol van trots om te zien wat voor geweldige stad het is geworden. Zo dynamisch, jong en kleurrijk. Zoveel mooie architectuur en zoveel uber hippe designwinkeltjes en exposities. Wij hebben uren rondgezworven in het Van Nellecomplex waar op dat moment Art Rotterdam werd gehouden. 

Zaterdag (dat was eigenlijk de ware reden van mijn bezoek aan het vaderland) ben ik met mijn vriendin Maggy naar Rijpwetering gereisd om bij de show and tell van Judith te zijn. Dat was echt de moeite waard hoor. Wat heeft zij prachtige quilt gemaakt en wat kan ze er smeuïg over vertellen. Voor mij was ook super leerzaam om te zien hoe er dus daadwerkelijk geappliqueerd moet worden en hoe andere vullingen voelen. Daarna bij Maggy bergen friet en kroketten gegeten en de hele avond vol gekletst.


De volgende morgen naar mijn broer in Amersfoort gespoord waar ik 's middags een bezoekje heb gebracht aan de nieuwe bibliotheek, ook weer zo'n geweldig gebouw.


In de loop van de week weer thuis gekomen om onze vrienden Arno en Josė te verwelkomen die een paar dagen kwamen logeren. Dat is inmiddels een goede traditie geworden. Bijna ieder jaar komen ze samen met ons de bomen, rozen en andere struiken snoeien. Ieder jaar brengen ze wel wat bijzonders mee. Dit jaar heeft José bij ons onder de kastanje boom een flink stuk grond beplant met haar eigen gezaaide cyclaampjes. Na het snoeiwerk eten we iedere avond lekker uitgebreid (in de hoop het er de volgende dag weer af te buffelen in de tuin). Nu is de rust weer weergekeerd in huize meerbeer. Vier dagen geleden hebben we gevierd dat we al tien jaar hier wonen. Wie had dat nou gedacht. Zo goed ingeburgerd, zo naar onze zin, zo blij met ons huis en onze tuin. Ik hoop er nog lang van te gaan genieten. 
Tot snel. 



donderdag 21 januari 2016

In het zonnetje

Waar kun je nu beter aan een blommenmandje fröbelen dan op het stoepje voor je huis. In het zonnetje, lekker uit de wind en dan is het al snel 18 graden. 
(Ik kon het niet laten om het even aan jullie te laten weten). 





zondag 17 januari 2016

Het wil maar niet gaan sneeuwen

Het hangt al dagen in de lucht en af en toe is de wereld daadwerkelijk wit maar de volgende dag is de sneeuw al weer gesmolten. Wel lekker binnen-zit-weer. Dat doe ik dan ook met veel plezier. Ik brei wat, ik lees wat en pruts aan de mandjesquilt. Ik vind deze mandjesquilt een reuze leuk project. Tegen al mijn principes in toch maar weer een facebook account aangemaakt om mede quilters te ontmoeten en van hen te kunnen leren. Want dat is het voor mij zeker, veel nieuwe technieken, veel leren. Ik heb tot nu toe op safe gewerkt; rechte lapjes, veel met de naaimachine en eenmaal de hexagonquilt met de engelse paper piecing methode. De paper piecing methode met de voorgeprinte patronen onder de naaimachine had ik nog nooit gedaan. Moeilijk vond ik dat, het kostte me veel stof. Nee, het is niet mijn favoriete methode. Dan dat appliqueren, dat is leuk. De eerste rondjes waren niet echt rond, maar dat vond ik niet zo erg. Bloemen zijn in het echt ook niet allemaal even rond. En het ging steeds beter, sneller en secuurder. Op de logeerzolder heb ik een 'ontwerpwand' gemaakt, net echt.

Op naar het volgende mandje. Nu eerst nog mijn spinopdracht afmaken voor het eind van de maand.
Omdat je natuurlijk niet ėcht de hele dag binnen kunt blijven zitten, heb ik al mijn verschillende helleborusbloemen gefotografeerd die nu uitbundig beginnen te bloeien en warempel zag ik zomaar ook al twee blauwe druifjes staan. 


 
Morgen zal ik in de schuur op zoek gaan naar alle vogelvoer huisjes en plankjes want mijn gevederde vriendjes komen nu steeds meer langs op zoek naar iets lekkers. 
Allemaal een fijne week toegewenst.



dinsdag 5 januari 2016

Ze zeggen wel eens....


dat een kat negen levens heeft. Soms vraag ik me af waarom zo'n beest er zoveel nodig heeft. Onze Fien ligt dagen te slapen, gaat af en toe naar buiten om een muis te vangen en zit op gezette tijden voorbeeldig voor haar bakje te wachten op nieuwe aanvoer. 




Ik daarentegen kom tijd te kort. Ik zou er best een leventje bij kunnen gebruiken. Zoals jullie kunnen zien zijn mijn handwarmers af met bijna perfecte kabelsteekjes. Voor het groene vest heb ik, op één schoudertje na, het rugpand af. Aangestoken door het piece & plenty virus (je kunt er dus niet resistent tegen worden) ben ik begonnen met het eerste blok. Wat een gepruts zeg voor iemand die nog nooit ge-apliqueerd heeft. Ik heb eerst wat proeflapjes gemaakt omdat er hier niemand in de buurt ooit van de needle turn-techniek heeft gehoord. Een van de dames op onze handwerkclub apliqueert met miniscule festoneersteekjes. Aan de achterkant van haar werk ziet er net zo mooi uit als aan de voorkant. Dat gaat mij echt niet lukken. Nu rommel ik op mijn eigen manier en niet onverdienstelijk het bloemenmandje op het lapje. Ik hoop dat er medeblogsters zijn die13 februari naar de show & tell in Rijpwetering komen. Ik heb al een treinkaartje gekocht, bedje geregeld bij een toffe vriendin en we komen samen naar de middagsessie van Judith luisteren en kijken. Dan neem ik mijn lapje mee om het door jullie te laten keuren. 
Ook wil ik nog voor 6 februari mijn gesponnen wol twijnen om mee te nemen naar de spinbijeenkomst en voor vrijdag aanstaande moet er nog iets knutseligs verzonnen worden voor de kleintjes bij de naschoolse opvang. En dat rokje, ja, dat wil ik ook nog afmaken. Pfffffff en die kat maar slapen. Nee hoor, echt klagen mag én wil ik niet want het leven lacht me toe in dit gloednieuwe jaar. Ik wens jullie allemaal hetzelfde toe. 

zaterdag 19 december 2015

Over de zaken van december

Tjonge, jonge, de tijd vliegt en ik kan toch echt niet zeggen dat ik geen tijd heb. Ik heb geen baan, geen thuiswonende kinderen en een lief die graag voor me kookt. Ook het huishouden neemt niet zo veel tijd in beslag. Wonen in een oude boerderij met balken plafonds geeft altijd veel stof. Met laarzen in en uit lopen en een poes die verhaart ..... tja, een dagje meer of minder poetsen valt dan ook niet zo op.  Maar toch, de tijd vliegt, ook voor mij is het nu al bijna kerst. 
Vorige week zijn we gezellig een lang weekend bij vrienden in Lyon geweest. Kerstinkopen doen, pffffff, wat een drukte. Die Fransen weten van inkopen hoor, van speelgoed en juwelen tot fois gras en truffels. We hebben lopen lekkerbekken in Les Halles de Boucuse waar alles op culinair gebied te koop is. In de binnenstad schuifelden we samen met vele anderen langzaam de straten op en neer. Tussen al kooplustige Fransen lopen er dan ook ineens zéér, zéér serieuze militairen met uzi's tussen. Best een gek gezicht en hopelijk hoeven ze nooit in actie te komen. En toch ... in een kookwinkel stond een onbeheerde weekendtas. De verkoopster vroeg aan mij en aan de mensen om mij heen of de tas van iemand was. Van niemand, vervolgens zette ze de tas achter de toonbank. Daar voelde ik mij heel erg onbehaaglijk bij en ben de winkel uitgelopen. Er was natuurlijk (en gelukkig maar) niets aan de hand maar alles moet toch weer een beetje slijten. 
Na dit genoegelijke weekend hebben we ook nog een bezoek gebracht aan het Bougondische wolwalhalla, de wolfabriek van Plassard met outletstore, feestje! De buit is bevredigend te noemen. Wijnrode merino lontwol, genoeg voor een trui, witte merino lontwol met zijde genoeg om te gaan dromen over mooie projectjes, en 14 bollen wol in een prachtig groene kleur en genoeg om er een vest van te breien.  

Dit jaar hebben we geen kerstboom maar dat wil niet zeggen dat het niet kerstig kan zijn.  Er hangt weer een flinke tak boven de eettafel waar kerstprullaria aan bungelt. Het kerstquiltje heeft een plekje aan de muur en de engelenbalk is weer be-engeld. Die engelenbalk is iets bijzonders. Het begon jaren geleden met een verjaardagscadeautje dat ik van mijn zusje kreeg, een kerstengeltje. Dat is nu uitgegroeid tot een traditie en ieder jaar krijg ik er van haar eentje bij. Verder hangen er onder andere twee 'Hummel' engeltjes aan die ik van mijn moeder heb gekregen, een kristallen engeltje dat ik van mijn lief heb gekregen toen ik eens heel verdrietig was en een papieren engeltje dat vroeger bij ons thuis aan de lamp boven de tafel hing. Het is al een hele verzameling die iedere kerst weer tevoorschijn komt. 

Mijn vader heeft zijn laatste twee jaar zeer comfortabel in een zorgvilla in Amersfoort gewoond waar ongekende talenten bij hem boven kwamen. Nooit geweten dat m'n vadertje zo creatief met wol kon zijn. Jullie begrijpen dat dit lapje ieder jaar prominent aanwezig zal zijn in mijn kersthuis. Zoals jullie zien valt de appel niet ver van de boom wat betreft creativiteit met wol want voor mijn 'buurtkerstkaart 2015' prik ik me helemaal suf om bij buurtgenoten een mooie vilten kerstbal af te leveren. 

Met deze kleurrijke ballen wens ik jullie ook allemaal een goede kerst en een veilig begin van het nieuwe jaar.