van grote broek naar japanse maan

Het lijkt wel een titel uit man bijt hond. Ik kan je vertellen dat ik de afgelopen maand  veel gedaan heb. Allerlei werkjes heb ik afgemaakt, eindelijk hing dit jaar het kerstquiltje op tijd en dat is nu vervangen door het quiltje met de stitchery van de bloemenvaas wat ook al maanden lag te wachten op de voltooiing. Jullie weten misschien nog wel dat ik een rokje voor mezelf heb gemaakt en dat ik daarna enthousiast begonnen ben aan een heuse lange broek. Ik vond het een leuke bezigheid en heb er veel van geleerd onder andere ook dat geduld een schone zaak is. Moeilijk was het soms maar gelukkig werd ik geholpen door YouTube. Naast mijn naaimachine lag mijn tablet (ja! ik ga mee in de vaart der volkeren) en met de filmpjes heb ik zeer correct de gulp met rits kunnen fabriceren. Trots als een pauw was ik met het resultaat. Totdat ik de broek aantrok .... de achterkant zat als gegoten maar de voorkant is wel heel groot. Ik lijk er wel een Vollendammer visserman in en dat is geen probleem als je naar carnaval gaat maar helaas, dat wordt hier niet gevierd. Niet getreurd, het patroon van een gezellig jurkje is al weer op patroonpapier overgetrokken en binnenkort zal ik een tripje naar de grote stad maken om stof te kopen. We geven de moed niet op.
Omdat ik binnenkort ook naar mijn twee prinsen in Nederland ga, heb ik voor de ene prins een vliegtuig gemaakt en voor de andere een kikker. Van het vliegtuig had ik alleen het voorbeeld van l'heure  bleue dus mijn lief heeft al zijn technisch vernuft als vliegtuigbouwer uit de kast moeten halen om mij van een passend patroon te kunnen voorzien. Gelukkig komt de kikker uit een Tilda-boekje.
Nu naar de Japanse zon. Zo'n 25 km van ons vandaan ligt het industriestadje Gueugnon. En in Gueugnon, kan je zeggen, gebeurt het. We doen er vaak boodschappen, gaan er naar de markt en zitten er op de bridgeclub. De bibliotheek van Gueugnon is erg actief en organiseeert veel leuke dingen. Deze periode staat de bieb in het teken van Japan en ik heb me met twee Franse vriendinnetjes opgegeven voor sommige van de workshops. Twee weken terug was er een Japanse sushi workshop en hebben we met een man of 15 in het plaatselijke Japanse restaurant 's ochtends allerlei lekkers staan rollen en fröbelen. Tegen twaalven druppelden onze familieleden binnen om samen met ons al het lekkers als feestelijk lunch te verorberen. Zo ook mijn lief, die de moeder van mijn vriendin  had meegenomen. Je zult denken: wat is dat nou voor onnodige informatie?. Maar we blijven zo trots op haar dat we het niet vaak genoeg kunnen vertellen. Een dame die volgende maand 102 jaar wordt en nu samen met ons in een Japans restaurant met stokjes de heerlijkste hapjes naar binnen schuift. Wie doet het haar na. Afgelopen zaterdagmiddag hadden we een workshop Japanse kalligrafie en daar heb ik onder andere de symbolen voor zon, maan en bos leren schrijven. Binnenkort nog een middagje origami en in mei nog een middag Furoshiki (dat is de kunst van het inpakken met lappen stof).
O, ja, we hebben intussen ook nog tarot leren spelen. Daar heb je een prachtig kaartspel voor nodig. Het is een beetje een kruising tussen bridge en rikken en het wordt veel gespeeld in Frankrijk. Tarot tijdens winterse middagen met een glaasje champagne en iets lekkers .........ja, het blijft hier nog steeds als God in Frankrijk. Het is maandag, de bakkers zijn gesloten en mijn lief bakt brood.

ode aan de sneeuw

Heel zachtjes komt ze naar beneden

Heel zachtjes spreidt ze zich voor ons uit

Onschuldig wit en ongeschonden ligt ze voor de wereld klaar

En als je het over je hart kunt verkrijgen haar te betreden,

dan doe je dat voorzichtig langs de zijkant van het pad

Kleine vederlichte vogelpootjes kruisen haar maagdelijke wit

Vluchtige snelle hazenpaden vliegen over haar heen

Sierlijk bedachtzame reeën lopen een eindje met haar mee

En tegen de tijd dat hamers en sikkels haar komen beroven van haar onschuld,

kiest ze ervoor zich te laten schaken door haar vurige minnaar de zon.

Ode aan de sneeuw? .... Nee gewoon jaloers op zoveel ongecompliceerdheid.

(verder gaat het wel goed met me hoor jongens. Maar als je hier zo stil door de sneeuw wandelt. Ja, dan word je wel eens poëtisch.)

de jaarlijkse kerstkaart

In 1963 ging op Broadway the musical 'She loves me' in première. Een zoetsappig geval met zoetsappige liedjes. In Frankrijk heb je op de klassieke zender op zondagochtend altijd een programma met dit soort muziek. En laat ik me nu net vanmorgen helemaal een hoedje zitten te prikken aan mijn jaarlijkse kerstkaart voor de buurt. Ik ben er natuurlijk veel te laat mee begonnen. Nou .... niet echt hoor want ik had eerst een heel ander plan met dennenappels die ik van de herfst in de bossen bij Bordeaux speciaal voor dit doel had geraapt. Maar dat idee liep op niets uit dus moest ik ineens iets anders verzinnen. Gelukkig had mijn zus vorige maand een heel grappig kerstengeltje uit de wereldwinkel meegenomen en daar heb ik nu de kunst van af gekeken en heb ze geprobeerd na te maken. Maar dat moet dan wel meteen minstens veertien maal. Dus vanochtend zat ik in mijn engelenfabriekje aan de lopende band. Ze zijn af en ze zijn schattig Op de achtergrond hoorde ik dus net dat liedje '12 days to Christmas' op de radio. Ik moet zeggen, zo voelde ik me ook een beetje. Poeh, poeh, wat een gedoe om alles op tijd klaar te krijgen voor de kerstdagen als je te laat begint. Maar na de engeltjes heb ik ook nog kans gezien een krans op de deur te maken en morgen nog even de mistletoe ophangen en dan kan ik op m'n kont gaan zitten. Met m'n petite robe noire en m'n talons aiguilles schuif ik dan aan de tafel. De eerste dag romantisch met z'n twee en de tweede dag uitbundig bij vrienden, met z'n tienen.

Ik wens jullie allemaal hele goede en sfeervolle kerstdagen en als ik jullie niet meer spreek ..... een goede start in het nieuwe jaar.

even bijkletsen

Mooie foto he? Tijdens het quilten ging ik een kopje thee halen en kwam terug in de 'winterhal' (om onduidelijke redenen heet deze knusse kamer alias bibliotheek zo). Nou ja, helemaal onduidelijk is dat natuurlijk niet want er brandt in de winter een gezellig houtkacheltje en er staan comfortabele stoelen dus we zitten er dan ook graag. En vóór de openslaande deuren zit vaak ook nog ons enig overgebleven kipje. Ons wonderkipje mag ik wel zeggen want twee dagen na dat haar twee 'vriendinnen' (ik denk dus dat het helemaal haar vriendinnen niet waren) tragisch om het leven waren gekomen kreeg ze een prachtig gezonde rode kam en lellen en ....... is ze pardoes iedere dag een ei gaan leggen. Ik denk dus dat ze al die tijd gejend is door die twee rotmeiden. Zo zie je maar weer dat Cruyff alwéér gelijkt krijgt; ieder nadeel heeft z'n voordeel. Had ik jullie al verteld dat ik tegenwoordig ook op een naaiclubje zit? Nou mijn eerste rokje is af, een simpel kokerrokje maar het past perfect. Nu ben ik bezig met een lange broek. Nou ja, bezig...... de franse uitleg in de Burda begrijp ik soms niet helemaal en dan stop ik maar weer tot de volgende bijeenkomst. Het duurt dus wel erg lang en met kerst zal ik toch weer mijn oude kloffie aan moeten trekken. Maar ik vind het erg leuk, dat naaiclubje. Wat ook leuk is, is onze lapjes- en draadjesclub die we afgelopen maandag in het dorp zijn gestart. We waren best zenuwachtig, net als vroeger als je een feestje ging geven, dan was je ook altijd bang dat er niemand kwam om op het eind van de avond te constateren dat je te weinig had ingekocht omdat iedereen toch echt gekomen was. Nou, dat was hier ook het geval. We hadden op een vrouw of vijf gegokt en er zijn wel dertien dames geweest. Allen zeer enthousiast en dik van plan om de volgende keer mét medeneming van hun vriendinnen weer van de partij te zijn. En zo schieten de weken voorbij. Altijd bezig met iets gezelligs. Nu nog een beginnetje maken met de jaarlijkse 'kerstkaart' voor de buurtgenoten. Ik heb al een ideetje, nu nog hopen dat het mooi wordt. Tot de volgende keer.

Shocking! The real purpose of your life!

Over kippen, wol en zwarte lapjes

De voor- en nadelen van het jachtseizoen. Chronologisch in de tijd waren we eerst heel content met het nieuwe jachtseizoen en daarna wat minder.
Vorige week maandag kwam de buurman ons een achterbout van een ree brengen als dank voor het water dat wij hem hebben geleverd voor zijn koeien tijdens de vorst van afgelopen winter. Dat had natuurlijk helemaal niet gehoeven, elkaar helpen is toch heel gewoon. Maar goed, niet zeuren en de gift in dank aanvaarden. Eenmaal binnen hebben we toch wel een klein rondedansje gemaakt met dit prachtige stukje wild. Lief heeft het na een paar dagen te laten besterven  en na  zijn culinaire boekenplankje te hebben geraadpleegd  in mooie porties verdeeld en ingevroren voor een feestelijk dinertje. Nu de tegenvaller van het jachtseizoen:  We hebben dit jaar niet zoveel geluk gehad met onze kippenpopulatie en alleen Ko, Koen en Kaat liepen hier nog rond. Ko was al een weeskip omdat Paling te grazen was genomen door een marter maar daar had ze zich kipmoedig door heen geslagen en was volop aan de leg. De zussen Koen en Kaat, ja, dat is een ander verhaal. Koen was ook volop aan de leg maar Kaat liep dapper achter deze twee dames aan en vertikte het om eieren te leggen én wist 's avonds ook het hok niet terug te vinden. Bijna iedere avond zit ze op de drempel van de keukendeur te wachten totdat wij haar in het licht van de zaklantaarn of zelfs dragend naar haar hok brengen. Onze jongste dochter had er al eens geleerd een studie van gemaakt en ons meegedeeld dat Kaat gewoon nooit volwassen was geworden, kortom: geen mooie grote rode kam en lellen. Maar allez, ze is een gezellige sociale dame dus ze mocht blijven, ook zonder eierproductie. En toen sloeg het noodlot toe, afgelopen vrijdagmiddag een hels kippenkabaal op het erf. Lief sjeest naar buiten en ziet dat er een verdwaald jachthondje over het erf paradeert met Ko in z'n bek. Van schrik laat hij los en gaat er als een speer vandoor. Ko voor dood achterlatend. Helaas was er geen redden meer aan en heb ik met knikkende knieën het werk afgemaakt en haar uit haar lijden verlost.

Kaat zat dit wrede schouwspel wat sullig vanaf de  keukendeurdrempel gade te slaan maar van Koen geen spoor te bekennen. Koen hebben we aan het eind van de dag geheel aan flarden gebeten, teruggevonden in de lege schapenstal. Dus nu hebben we alleen nog ons domme kipje Kaat over die geen eieren legt. Maar wat wel heel frappant is, is dat ze binnen deze paar dagen wel een mooie rode kam heeft gekregen. Misschien heeft ze bij die twee dominante dames geen kans gezien om zich te ontpoppen tot een heuse kip. We kijken het nog een paar dagen aan. Als ze het erg saai vindt in haar eentje dan brengen we haar naar onze schotse achterburen. Die hebben veel gevederde vrienden rondlopen van allerlei pluimage. Zelfs kippen waarvan wij denken dat ze toch echt beter af zouden zijn met een tienrittenkaart voor de psychiater. We denken dat Kaat er goed tussen zal passen.

En nu nog even mijn supersloffen showen.
Het spreekt voor zich denk ik met deze drie foto's. Ik ben zeer content met het gebrei en ik denk dat ik me ook maar eens ga wagen aan het breien van een paar gezellig sokken.

geworstel met 5 pennen en
ook nog de kat op schoot

reuzensloffen maat 60

warme voetjes in maat 38

En ook nog even mijn laatst stapeltje lapjes. Gisteren kwam Caroline op bezoek en had wéér een doos lapjes uit de boedel van haar moeder bij z ich. Met de meeste lapjes had ik niet veel, die gaan allemaal naar de knutselclubs maar een bergje zwarte lapjes sprak me toch wel aan. Ik heb ze meteen in de wasmachine gedaan en vanochtend gestreken en in de lapjeskast gelegd.

weer een jaar erbij

Ik heb me de dagen alleen gelukkig goed vermaakt en de dagen met m'n vriendin J. uit Nederland waren supergezellig en ook nog eens productief. Eindelijk heb ik die sloffen gebreid waar ik bijna twee jaar geleden de wol voor had gekocht maar waarvan ik dacht dat ik dat niet kon. Het tegendeel is bewezen door ze binnen twee dagen tijd tussen al ons gekeuvel, gekeutel en geluier door, te breien (foto's volgen na het vilten van de sloffen). J. heeft voor mij een grappig boorduurtje gemaakt, helaas heeft ze dat niet af gekregen, nu ga ik vriendin D. lief aankijken en haar vragen het voor mij af te maken. J. én D. zijn beiden rechtshandig en als ik met mijn linkse pootje de boel ga afmaken ziet het er natuurlijk niet uit. Ik heb voor J. nog een vrolijke kerst-sok gemaakt.

Zaterdagavond heb ik mijn lief van het TGV-station gehaald. Fijn dat hij weer thuis is. De volgende dag romantisch samen aan het ontbijt met cadeautjes (het was namelijk met verjaardag). Ik heb van hem een hippe rode ice-watch gekregen en de verzamelde gedichten van Slauerhoff. Aan het eind van de middag kwam er hoog bezoek. Mijn vader, broer, zus en zwager konden het gelukkig niet laten en kwamen tussen al hun drukke bezigheden door toch nog een paar dagen verjaardagstaart eten. Met zijn 92 jaren is mijn vader niet meer een van de jongste maar hij én ik genieten alle twee enorm van deze logeerpartijen. Vanmorgen zijn ze weer afgereisd en het gewone leven heeft weer z'n loop genomen.



O ja, ik zou jullie nog vertellen over de posters en foldertjes die ik in ons dorp ging verspreiden. Och, het spreekt voor zich als ik er even een fotootje van maak. Spannend hè?