Volgers

zaterdag 23 mei 2015

Stokbrood, aardbeien en nog veel meer


Kijk daar doe je het dus voor, verhuizen, bedoel ik. Soms heb ik best wel eens heimwee naar Nederland. Maar als ik dit dan mee naar binnen neem om op te peuzelen, een vers nog warm stokbrood en de eerste aardbeien uit de tuin ....... Ja, dan weet je dat heimwee erbij hoort maar dat hier je thuis is.

Er is natuurlijk weer veel gebeurd de laatste maand. De moestuin wil niet zo moezen. Eerst hebben de muizen tot twee keer toe de bonenzaden uit de grond gejat, daarna hebben de slakken de zaak overgenomen en nu blaast er al een paar dagen een gemene wind die al het jonge groen ineen doet schrompelen. We blijven vrolijk doorgaan want nu er een achterdeur is en mijn lief een nieuwe tuintafel heeft getimmerd blijft het er goed toeven.

Onze twee prinsen hebben met hun moeder tien dagen bij ons gelogeerd. Zoals jullie op de foto kunnen zien, hebben we dan altijd veel lol, verandert de badkamer in een zeeaquarium en zoekt de kat het hogerop.

En nu het verhaal van de klein mus. Ik vond hem op het grind in de tuin en heb hem op het muurtje gezet. Na enige tijd kwam vader mus hem inspecteren en hem een beetje opjutten om terug te vliegen naar het nest. Maar het kleintje is niet zo'n hoogvlieger en bleef hongerig zitten. Na wat overleg van de ouders werd er nog een wormpje ingepropt en hebben ze hem tot het duister inviel zitten opjutten om te vliegen. Bijna boven viel de kleine pardoes naar beneden en gingen de ouders huiswaarts waar de rest van het kroost al benauwd zat te piepen. Ik heb de kleine mus in een schoenendoos met twee dikke pampers mee naar binnen genomen, wat water gevoerd en een slaapliedje gezongen. De volgende ochtend al om kwart voor zes heb ik de dappere overlever op het muurtje gezet en waarempel, de ouders kwamen weer. Eind goed al goed.

Geen handwerkjes binnen maar wel veel buiten in de tuin gerommeld. De eerste rozen staan al in volle bloei.

maandag 20 april 2015

kom, we blazen het weer leven in

De koeien staan weer in de wei, de zwaluwen zijn weer gearriveerd, m'n knutselkamer is nog steeds een rommeltje en ik heb weer zin om mijn blog nieuw leven in te blazen. Zo dat was in één zin het begin van de lente.
Wat is er hier zoal gebeurd in de afgelopen tijd. Van alles, niets wereldschokkend maar gewoon een voortkabbelend leven op het Franse platteland. De 'club de fil' bestaat nog steeds. Twee maal per maand komen we met een vrouw of 14 bij elkaar en prikken, stikken en breien van alles aan elkaar. Nog steeds met veel plezier. Ik ben nog altijd bezig met dat megaproject van 108 geborduurde blokken, ben nu op blok 63. Maar af en toe gooi ik het even in een hoekje om wat anders te doen. Ik ga nog braaf naar naailes, waar ik niet veel van bak. Vorige week nog de linker en rechter mouw van mijn bloesje er verkeerd om aangenaaid. Ik blijf het wel dapper proberen hoor want de mode die hier op het Franse platteland verkocht wordt, sluit niet zo goed aan bij mijn stijl.

Maatschappelijk laat ik me de laatste tijd ook niet onbetuigt. In Frankrijk gingen de kinderen 4 lange dagen per week naar school en waren op woensdag vrij. Nu hebben wijze lieden in Parijs besloten dat het voor kinderen beter is om 5 kortere dagen naar school te gaan. Dus nu gaan ze 4 dagen een uurtje minder naar school en hebben ze ook op woensdagochtend les. Maar het probleem is dat vele ouders wel iets voor de vrije woensdag hadden geregeld maar niet voor die uren op de andere dagen. Parijs heeft nu verordoneerd dat de gemeenten zelf moeten zorgdragen voor naschoolse opvang op die 4 dagen. In de steden is dat een groot probleem want waar vind je nu voor een uurtje per dag iemand, liefst onbetaald. Onze burgermeester heeft het slim aangepakt. Alle verenigingen en clubs die iets 'gratis' krijgen, zoals wij een zaaltje voor de club de fil en de pétanque club een mooi speelveld moeten hun steentje bijdragen. Ook de tuinman, de dames van de schoolkeuken en de bibliothecaresse, die gemeeente ambtenaar zijn, moeten ook hun steentje bijdragen. Iedereen verzorgd 8 weken een dag in de week de opvang. Zo heb ik al met de club de fil de oudere kinderen leren handwerken. Dat was leuk en soms moeilijk want mijn franse brei- en borduurtermen had ik niet paraat waardoor er nu een hele generatie kindertjes zijn, die op z'n koeterwaals breien. Op dit moment draai ik met de tuinman mee. We leggen met alle kinderen op het schoolplein een tuin aan met bloemen, groente en kruiden. Als de groente oogstklaar is, nemen de dames van de schoolkeuken de kinderen 8 keer onder hun hoede om ze te leren koken. 
En dan hebben we ook nog ons prachtige kerkje uit de 12e eeuw. Er kwam een oproep voor nieuwe vrijwilligers. De dame die het secretariaat bestierde, vond dat ze, nu 83 jaar oud, wel genoeg had gedaan en wilde er mee stoppen. Zo dachten enkele dames op hoge leeftijd die de kerk poetsten er ook over. Als er geen opvolging zou komen voor deze vrijwilligers zou de parochie samengevoegd worden met een stad verderop en zou de kerk sluiten. Nu frequenteer ik de zondagsmis niet maar hou wel erg van dit mooie kerkje. Als dat zou sluiten zou het snel bergafwaards gaan. Dus hop, schouders eronder met een nieuwe ploeg vrijwilligers. Nu schrijf ik af en toe doop (soms), trouwen ( iets vaker) en begrafenis ( het meeste) in de kerkregisters bij, stof ik de kruisbeelden af en veeg ik de kerkvloer.
Zo langzamerhand zijn we bij vandaag de dag aangekomen. De fruitbomen in ons weitje bloesemen als nooit tevoren, de mannen hakken eindelijk een achterdeur in ons huis en wij hebben 10 ton aarde in de moestuin gekruid om de boel een beetje op te hogen. Dat alles is een goede start voor mooie verhalen in de toekomst. Tot snel.



woensdag 5 november 2014

Al halverwege




Een kleine fotoimpressie van tot nu toe een geweldige reis.






maandag 27 oktober 2014

Al 2 dagen


We zijn er al twee dagen. Het is fantastisch. Gelukkig staan er nog wel engelse bewegwijzering in de metro. Om de paar jaar maken we met onze vrienden Lous en Hans een verre reis. Dit keer is het dus Taiwan geworden. Vrijdagochtend vetrokken we met de TGV naar Parijs, daarna met de bus naar het vliegveld toen met het vliegtuig naar Amsterdam waar we onze vrienden troffen om gezamenlijk door te vliegen naar Taipei, waar we zaterdagmiddag (plaatselijke tijd) zijn aangekomen. Voor de eerste 3 nachten hebben we hier een aangenaam hotel geboekt. De temperatuur schommelt rond de 30 graden en af een toe een windje. Na een dutje tegen de jetlag meteen het straatgewoel in. In de straat van ons hotel liggen bijna zij aan zij grote winkelachtige bedrijven in weddingplanning. In de etalages prachtige jurken, ringen en fotoboeken, binnen zitten verliefde koppeltjes over torenhoge offertes te zwijmelen, trouwen is booming! Na onze eerste maaltijd met stokjes zijn we er vroeg ingetukt. Gisteren, zondag in Taipei, de winkels zijn dicht, de scooters op een laag pitje en iedereen trekt er op uit. Je bezoekt op zo'n dag de tempel bij jou in de buurt om te bidden voor voorspoed, je fietst of wandelt langs de rivier, je laat je amuseren door naar muziekanten te luisteren onder het genot van een groot glas ijskoffie en je laat je weer met de auto of metro naar huis vervoeren. De metro is hier geweldig, alles loopt gesmeerd, alles is brandschoon en iedereen staat keurig in de rij en het kost geen drol. Vandaag was het beduidend drukker in het verkeer, in grote zwermen zoemen de scooters langs de straten, zoeven dure auto's neus aan neus over de brede rijbanen en zijn we met de snelste lift ter werleld de Tapei 101 toren naar boven gestoven. Binnen 40 seconden haden we de 89e verdieping bereikt, zo'n 500 meter hoog. Een spectaculair uitzicht was ons beloofd, nou ik kan jullie vezekeren het was boven verwachting. Verder hebben we de vandaag kris kras door Taipei getoerd en lekkere en vieze dingen gegeten. Morgen nemen we de trein zuidwaards. 






zaterdag 18 oktober 2014

Proberen

Wat hebben we toch een mazzel met het weer. Al dagen de korte broek aan en lekker rommelen in de tuin. s'Avonds sterren kijken en genieten van alle uilen die elkaar een goede nacht wensen. Gelukkig voor de vlinders bloeit de verbena nog volop. Al de andere bloeiende planten beginnen toch wel een beetje aan de herfst te denken. De asters zijn al afgeknipt en om een grote bos dahlia's in de vaas te krijgen moet toch al wel wat moeite gedaan worden. De foto van vandaag heb ik genomen met mijn kleine fototoestelletje. Een kleine pentax die standaard in mijn handtas zit omdat je nooit kunt weten wat je onderweg tegenkomt. Nu heb ik een verloopstekker gekocht en kan ik de foto's rechtstreeks op m'n Ipad importeren. Er moet nog even op de techniek van dit kleine pentaxwondertje geoefend worden. Dat heeft allemaal een reden. Want na veel wikken en wegen heb ik besloten om mijn spiegelreflexcamera thuis te laten. Het gaat me aan het hart maar het loopt heel wat ontspannener zonder zo'n camera om je hals. Ja ...... we gaan binnenkort op vakantie. De borduurwerkjes gaan wel mee. Al is het maar om de tijd te doden tijdens 12 vlieguren. Zowaar ook al een adres gevonden van een megagrote stoffenwinkel aldaar. Inbrekers kunnen gewoon thuisblijven, we hebben al oppas voor huis, haard en poes. Pffffff, het duurt nog een week voor we vertrekken, dus ik laat jullie nog even in spanning over onze bestemming. Maar ik denk dat er voor Berthie wel weer een mooie textielkaart te scoren valt.

zondag 5 oktober 2014

Regendagje

Heb gisteren mijn tuinschuurtje helemaal opgeruimd. Wel 100 lege bloempotjes opgestapeld voor de liefhebber (kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze zomaar weg te gooien). De overige 50 exemplaren netjes op de plank geparkeerd om in het voorjaar weer te gebruiken. Vorige maand heb ik, als experiment, stekken van de rozen genomen en er zijn er nu zeker al 5 aangeslagen. Gisteren dus ook nog maar de andere rozen gestekt, netjes op rijtjes, zoals ook het gereedschap in het schuurtje. Dat is een beetje een tik van mij, alles geordend op rijtjes en stapeltjes. Mijn vriendinnen pesten me er wel eens een beetje mee. Maar op deze manier kan ik alles wel vlug terugvinden en dat scheelt een hoop ergenis. Dat kan ik niet zeggen over onze nieuwe printer die we op dit moment proberen aan te sluiten. Dus we nemen maar snel een glaasje wijn om wat te kalmeren en naar buiten te kijken want daar is het vandaag somberheid in de vorm van mist en regen.  En wat vinden jullie van m'n perlagoniumverzameling in wording. Ik hoop dat ze netjes de winter zullen doorkomen.

maandag 29 september 2014

De appels

Mijn goede voornemen om weer te gaan bloggen is er wel bij ingeschoten. Vorige week lag ik languit in het gras van ons bomentuintje toen ik zag dat de foto van april naadloos over kon gaan in een foto van die dag. In de tussenliggende tijd is de zomer voorbij gevlogen. 
Ook hier was het een gekke zomer qua weersgesteldheid: nat, koud, heet, droog, wind en windstil. Maar wel weer gezellig met onze twee kleine prinsjes, die zich heerlijk vermaakt hebben in het badje in de tuin terwijl wij de moestuin in bedwang hielden. Hun moeder heeft een beetje op adem kunnen komen van de hectiek van het Nederlandse leven. Met onze onze andere griet en haar lief hebben we de wijnvoorraad in de Bourgogne weer teruggebracht naar een verantwoorde hoeveelheid. Verder lekker met familie en vrienden lange avonden aan een goed gevulde tafel doorgebracht. Kortom ...... het wordt tijd voor het najaar. Met zo'n vol zomers leven is het handwerken er bij ingeschoten. Want naast de visite, de tuin, feestjes en andere uitjes heb ik ook een fiets gekocht en jullie begrijpen dat daar ook op gefietst wordt. Met heel veel plezier zijn we er weer mee begonnen. Toen we hier kwamen wonen hebben we onze fietsen eigenlijk aan de wilgen gehangen omdat de omgeving hier wel heel erg heuvelachtig is. Na 8 jaar bourgondisch leven is het toch wel weer nodig om iets te gaan doen om je af en toe met goed fatsoen nog in badpak te kunnen vertonen. Ja ..... Dat gaat lukken! Op mijn hemelsblauwe sportfiets vlied ik langs kanalen en oude spoorbanen. Dus nog wel even zonder heuvels, maar wat is het weer  heerlijk om te doen. 
De deken van de kruissteekblokjes is tot de helft gevorderd. O ja, het patroon is uit het boek 108 blocs van Nathalie Trois. Nu het hefstiger wordt, zal ik de naald ter hand nemen om nog eens een blokje te vervaardigen. Wie weet is hij af voor de volgende winter, want soms wordt het wel een beetje saai om te doen, al die steekjes. Ik zal toch ook het patchwork van stal halen voor de broodnodige variatie. Dus genoeg ideeën om er een geriefelijke herfst en winter van te gaan maken. En ook wel weer inspiratie om jullie af en toe te verassen met een berichtje. Tot snel.