maandag 30 november 2009

Advent

Vroeger, toen we thuis nog geen auto hadden, gingen we altijd met het hele gezin per trein naar opa en oma in Amsterdam. Ieder seizoen had zo z'n charmes; in de zomer mochten we kiezen of we vanaf het station met de bus naar huis gingen of dat we het busgeld stuk zouden slaan bij de Italiaanse ijssalon. In de winter liepen we altijd met veel plezier vanaf CS naar de Nassaukade, want de Sinterklaasetalages van de Bijenkorf lieten ieders hart sneller kloppen. Maar als de advent was begonnen was het hoogtepunt van de reis de treinreis zelf. We kropen dan achter mijn vader's winterjas (om het héééél donker te maken) en dan telden we adventsterren die we vanuit het treincoupé konden zien. Och, wat had ik zelf graag zo'n ster achter ons venster gehad. Maar m'n moeder vond het (geloof ik) een beetje kitscherig. Later, toen ik een eigen huis ging bewonen, vond ik het ook stiekem wel een beetje kitscherig. Dus het is het eigenlijk nooit van gekomen. Maar nu we ik Frankrijk wonen en het buiten echt heel donker kan zijn, vind ik zo'n ster een aangenaam lichtje in het duister en hang ik hem ieder jaar op de eerste Adventzondag weer achter het raam.

1 opmerking:

Anoniem zei

lieve dorothe, men kan veel zeggen maar jou van kitscherigheid betichten dat kan niet.
we blijven dus genieten van jouw ster!