vrijdag 17 december 2010

weer tijd voor de 'kerstkaart'

Ieder jaar moet ik toch weer even nadenken wat ik zal  maken als kerstkaart. Dit jaar heb ik voor onze buurtgenoten, vrienden en bekenden in de omgeving lekker zachte warme harten gemaakt uit rode vilt. Ik heb er luchtig de wensen aangehangen om ze zachtjes te laten dansen als ze dit hartje ergens in hun kerstboom hangen.
Ik wens al mijn bloglezers ook een hele goede kerst, een gezellig oudjaar en een geweldig 2011.

donderdag 16 december 2010

donderdagavond

De donderdagavonden zijn bij ons altijd een beetje speciaal. Of we hebben vrienden te eten of we maken het gewoon voor ons tweetjes extra lekker. Dat komt omdat het donderdags markt is in het stadje hier verderop en daar gaan we naar toe voor onze onovertroffen geitenkaas van Frederique (daar zal ik nog eens een blogje over schrijven). Dat doen we al een paar jaar en inmiddels krijgen we een hand van Frederique (dan hoor je er wel bij hoor, hier in la France). Daarna gaan we naar de Auchan, een van de grote supermarchés in de omgeving. Daar kopen we voor de hele week de grote boodschappen en ons weekelijkse vismaaltje. Zachtjes neuriënd rijden we dan weer huiswaarts en verheugen we ons al op de avond. Zo ook vanavond, de poes heeft (zoals we zien aan de pootjes in de sneeuw) de kuierlatten genomen om zich te verpozen in de stal achter ons huis waar nu 40 koeien van onze buurman voor een beetje reuring zorgen. De kippen zitten op stok en het kacheltje brandt. M'n lief heeft de oestertjes opengemaakt en het wijntje voorzichtig ingeschonken. Hmmm, dat zal smaken. Daarna gevolgd door een ovenschoteltje van vis met een 'vettige' witte Bourgogne, Händel op de achtergrond en kaas toe met een drupje rood. Nee, toch met een drupje wit. De witte wijn die we nog over hebben van het hoofdgerecht. We drinken steeds vaker witte wijn bij ons kaasplateautje, zeker bij een oude geitenkaas, dat smaakt verrukkelijk. En zo zijn er heel veel donderdagavonden in het jaar. Goed leven hè?

zondag 12 december 2010

alweer een weekend de hort op

Met Dineke, jazeker,  diegene die al meerdere malen in mijn avonturen is genoemd als vriendin D. en ook altijd als anoniem reageert op mijn berichtjes (zo dan is dat geheim ook eindelijk de wereld uit) ben ik alweer een weekend de hort op geweest. Samen zijn we de Duitse dames gevolgd die al eerder deze week geschäftlig waren afgereisd naar het Schwarzwald. Ook nog even naar Freiburg geweest om daar de patchworkwinkel van Monika Schiwy te bezoeken. In de winkel beleefden we een plaatsvervangend "trotst zijn". Ik riep namelijk door de winkel de naam van vriendin D. en Monika verstond "Tineke" en vroeg ons onmiddelijk of zij soms de Nederlandse Tineke uit Mainz was. Nee, dat waren we natuurlijk niet, maar we waren wel gevleid dat Monika ons voor echte patchprofi's aanzag (dank aan Tineke om ons dat gevoel even te laten ervaren). Natuurlijk een mooi stofje gekocht, Japanse makelij van ontwerper Etsuko Furuya. In een lieflijk klein stadje in kerstsfeer kon ik deze mooi rode leren tas niet weerstaan. En als we s'avonds onze vermoeide voeten op de salontafel van onze Feriënwohnung te rusten legden waren de handen nog nijver. Eindelijk komt dan toch het eind in zicht van het borduurwerkje wat ik vorig jaar november al ben gestart. Kortom, het was weer een memorabel weekendje. Maar ...... thuiskomen bij mijn liefje (waar ik deze reis wat heerlijk Badische wijntjes voor heb ingekocht) is iedere keer weer een een superfeest.

dinsdag 7 december 2010

christmasstitcheries aan elkaar gestikt

De top is af. Zoals jullie zien heb ik er mijn eigen fantasie een beetje op los gelaten. Hoewel ik Bregje (de hond van superGoof) echt geweldig vind en grote bewondering heb voor de handvaarigheid van haar baasje, maar ik niet zo'n echt hondenmens ben, heb ik haar vervangen door een kerstman die vriendin D. uit een Frans patchworkblaadje heeft opgeduikeld (heremetijd, wat een lange zin). Ook de stitchery van Barbara, die ik erg hoog in het vaandel heb omdat ze dit reuze leuke project heeft gestart, heb ik met het schaamrood op de kaken verruild voor een engel die iets meer bij mijn stijl past. Maar ik denk dat de dames het mij niet kwalijk zullen nemen want het gaat per slot van rekening om het plezier wat we er met z'n allen aan beleven. En ik heb de kerstboodschap er natuurlijk in de Franse taal op gestitched.
Donderdagmiddag ga ik naar de 'kieltkloep' waar de dames hem dan ook kunnen bewonderen. Op de club ligt de voorraad 'moltonne pour patch' om het geheel van een zacht vullinkje te voorzien.
Dat stitchen is wel verslavend hoor. Ik ga er binnenkort weer leuke dingen mee verzinnen (al was het maar om mijn sigarenkistjes vol vrolijke kleurtjes DMC-garen te kunnen gebruiken).

donderdag 2 december 2010

De Duitse Bocht

Als je 500 meter van ons huis richting dorp loopt, kom je een bocht in de weg tegen. In deze bocht staat een schattig huisje. In dat huisje wonen twee Duitse dames. B. is 65 jaar en voormalig operazangeres en C. is 92 jaar en voormalig pianiste. Jullie begrijpen dat ons klassieke repertoir er hier in Frankrijk goed op vooruit is gegaan. C. speelt ondanks haar, door reuma vergroeide handen nog heel goed. Afgelopen zondag hebben we Advent ingeluid met door haar en nog een Franse dorpsgenote ten gehoren gebrachte pianomuziek. B. heeft door de jaren heen geen vertrouwen meer in haar stem en zingt daarom jammergenoeg niet meer. Dat mist ze toch wel een beetje en nu gaat ze, om het gemis een beetje op te vullen, mij zangles geven. Vroeger heb ik een beetje zangles gehad en de Jazz gezongen. Dat klonk best aardig (ik rookte een pakje Caballero zonder filter/dag). Mijn stem is na 19 februari 1991 wel veranderd omdat ik toen gestopt ben met roken. We zullen zien wat er van terecht komt. Ik heb er wel zin in. Morgenmiddag les 1 met dit lied van Hildegard Knef.


dinsdag 30 november 2010

Vietnam (deel 3)

overal bruidjes


Halong Bay















Terwijl wij in het noorden van het land door de bergen liepen, heeft Hanoi met grote parades haar 1000 jarig bestaan uitbundig gevierd. Bij terugkomst in de stad genieten wij nog van de bloemenpracht waarmee de feesten waren opgeluisterd en lopen we over het inmens grote en nu weer doodstille paradeplein voor het mausoleum van Uncle Ho. Nog even een bezoekje aan het arboretum waar het wemelt van de bruidspaartjes met in hun kielzog kapsters, kleedsters en fotografen. Trouwen is hot in Vietnam en dan wel met alle toeters en bellen. We zullen tijdends onze rondreis merken dat, al heb je niet zo veel geld, je toch trouwt in een mooie jurk en dat het voor eeuwig vastgelegd moet worden op de gevoelige plaat. Ieder dorp, hoe klein ook, heeft een bruidsjurkenwinkel en minstens één artistieke fotograaf met een frivool stormvast kapsel.
Na nog een dagje Hanoi zijn we, met een geboekt tripje, 2 dagen naar Halong Bay geweest. Ook een hoogtepunt dat iedere toerist gezien moet hebben. Het karstgebergte komt loodrecht uit zee gestegen en het ziet er inderdaad uit zoals sinds jaar en dag de beschilderingen op Chinees porcelein en de menukaarten bij de afhaalchinees op de hoek. We zaten met ongeveer 10 mensen op het schip in tweepersoonshutten die voor ons doen erg chique waren. De kok schotelde ons feestelijke maaltijden voor en 's avonds hebben we nog lekker op het achterdek een hengeltje uitgegooid. Na deze twee comfortabele dagen zijn we met de nachttrein (met genoeg proviand en bridgekaarten om de nacht gezellig door te komen) naar Dong Hoi getjoekt. Een ingeslapen stadje aan de zee. Absoluut geen toerisme, de mevrouw van het hotel (8 euro per nacht) was vereerd om buitenlandse gasten te mogen inschrijven. Toen begon de regen en het is niet meer opgehouden. Oei, oei wat een storm en regen, we hebben gegeten en zitten kaarten in het restaurantje tegenover ons hotel (werden we niet helemaal nat). Wij maar denken dat het normaal weer was voor de tijd van het jaar. Na 2 nachten en toch nog een droge strandwandeling besloten we maar door te reizen naar Hue. Eindeloos wachten op het station, onze trein zou om 4 uur vertrekken en uiteindelijk zijn we 's nachts om half twee vertrokken in een trein met 'softseats' stoelen (hoezo soft?). De volgende dag bleek dat er in de omgeving van Dong Hoi 60 mensen het noodweer niet hadden overleefd en alle rails tussen Hanoi en Dong Hoi waren weggespoeld. Dus we hebben nog mazzel gehad in alle opzichten want er hebben ook mensen uren lang in treinen vast gezeten en ook dat is ons bespaard gebleven.

Tijdens eindeloze regenbuien uren en uren wachten op de trein
We kwamen voor dag en dauw in Hue aan, een mooie stad, veel te doen, veel te zien. We hebben de eerste dag de stad te voet verkend waarbij de Citadel het hoogtepunt was. We kwamen zelfs een echtpaar tegen van onze Franse bridgeclub die een groepsreis maakte door het land. De tweede dag hebben we twee lichte motoren gehuurd en daarmee het achterland verkend waarbij de begraafplaatsen langs de wegen een feestelijk indruk wekten. Dag 3 hebben we de boel nog eens beter onder de loep genomen en zijn we op gehuurde fietsen door diep verscholen dorpjes met heel veel bananenbomen gefietst. Jammmer genoeg heb ik geen goede foto's van de schooljeugd. Vietnam is een heel jonge natie. Alle jeugd gaat in schooluniform naar school. Als het middagpauze was moest je je echt een weg banen door zwermen jeugd in het blauw of wit.



een deel van de Citadel in Hue











O, ja, overal krijg je bij je eten een klein bordje met piment, zout en een partje citroen (ook een goed ideetje voor thuis, heerlijk fris)




'vrolijke' begraafplaatsen





fietsen langs s'heerens wegen






maandag 29 november 2010

iedereen weer thuis

Zo dames en heren, ik ben weer terug op honk. De dagen in Parijs en Nederland waren (zoals altijd voor een expat) volgepropt, gezellig en met te veel lekkere etentjes en overvolle boodschappentassen van Hema en Albert Hein. Gelukkig had ik een lift met de auto naar huis en hoefde ik niet met alles de trein in. Samen met mijn broer, zus en zwager terug naar Frankrijk. Ter ere van mijn verjaardag zijn ze hier naar toe gekomen en met vereende krachten hebben ze de kelder weer een stukje verder uitgegraven (da's toch een mooi verjaarscadeau!). De kelder moet 10 cm dieper, dan kan DH rechtoplopend de wijnvoorraad onder controle houden (hi hi). Nou ..... in de wijnvoorraad hebben we met z'n allen dit afgelopen weekend een aardig gat geslagen, lang aan tafel en veel gelachen. Nu zijn ze weer naar huis en komt alles weer in z'n gewone doen. De Christmas sticheries moeten nog worden afgemaakt, de meiden willen ieder een theemuts van groene patchworklapjes onder de kerstboom en de gordijnen voor de woonkamer wil ik toch echt af hebben voor de kerst. Er was wel een tegenvaller toen ik thuiskwam uit NL. Ik had lekkere Unox rookworsten gekocht voor bij de boerenkool. Helaas, broer konijn heeft de afgelopen week onze tuin ondekt en alle boerenkool is tot aan de grond afgeknabbeld en hier is in geen velden of wegen boerenkool te koop (snik). Morgen schrijf ik weer een stukje over Vietnam. Fijne avond allemaal.

maandag 22 november 2010

moeie voeten, veel plezier



Vriendin D. kon het niet laten om me vorige week toch een cadeau te geven voor mijn verjaardag . Een heel leuk cadeau: een toegangskaartje voor de handwerkbeurs in Parijs. Vrijdag zijn we met z'n drietjes (nog een andere Hollandse handwerkfanaat had zich bij ons aangesloten) voor twee dagen afgereisd  naar de lichtstad. We hadden dus ook nog ruim tijd om lekker door de stad te zwerven. Al een tijd was ik niet meer in de buurt van de Sacre Coeur geweest. 35 Jaar geleden had ik er met mijn zus A. in de winkel Saint Pierre al eens lapjes gekocht. Laat die er nu nog zitten en die niet alleen; de hele straat en ook nog om de hoek zit nu vol met stoffenwinkels, de een nog mooier dan de ander. In het vervolg staat de toeristische trekpleister Sacre Coeur weer op het lijstje "to do in Paris". Zaterdags naar de beurs. De metro zat vol kwekkende Franse dames, we hoefden daarom niet zelf in de gaten te houden waar we uit moesten stappen. O, wat een feest was het er. Ik heb er weer zoveel leuke ideetjes opgedaan. Natuurlijk ook handige zaken en lapjes gekocht en hele moeie voeten gekregen. 'S avonds nog lekker gegeten en een superijs gesmikkeld in de buurt van Boulevard Saint Michel en zondags, hup in het autootje van D. naar Nederland, leuk even een paar dagen bij mijn vader en de kinders. Donderdag weer huiswaarts.

dinsdag 16 november 2010

Vietnam (deel 2)


Omdat ik het laatste jaar een beetje met het handwerkvirus ben besmet, kan ik het niet laten om af en toe wat foto's met dit thema langs te laten komen. Dus gaan we, voordat we onze reis naar het zuiden hervatten, toch nog even terug naar Sapa met zijn indigoblauwe stoffen.
Op deze fotocollage zie je een Black-Hmongvrouw hennepvezels aan elkaar 'spinnen'. Ik heb het ook mogen proberen, het ziet er zo gemakkelijk uit maar schijn bedriegd. Van het weven van de repen stof heb ik helaas geen foto. De repen stof worden in grote pannen mooi donkerblauw geverfd met de bladeren van de indigoplant. En daarna, nou, daarna laat je, zoals bij dit ventje beneden, je moeder er bijvoorbeeld een mooi zondags pakje van naaien.
Overal in Vietnam zie je mensen achter naaimachines zitten. Ik heb de laatste dag van onze vakantie nog een ansichtkaart met naaimachines gevonden om naar Berthi te sturen. Zij heeft op haar heel veelzijdige textielblog een project met het thema textielpost en het leek me wel zo'n  toepasselijk kaartje.

vrijdag 12 november 2010

Vietnam (deel 1)

Terwijl de buizerds met opgetrokken schouders op de telefoondraden de regen en kou trotseren, zoek ik binnen bij de kachel mijn Vietnamfoto's uit. Ik heb me ingehouden, het zijn er maar 800. Maar om uit 800 foto's een leuk album samen te stellen, dat vergt de nodige zelfkritiek. We zijn alweer een week thuis en alle indrukken zijn  op hun plek gezakt en nu kan ik er een beetje een verhaal bij maken.

Donderdagochtend 7 oktober al heel vroeg in Hanoi aangekomen. Maar zelfs als het vroeg in de ochtend is, raast het verkeer in de vorm van duizenden lichte motoren (die wij steevast brommertjes noemden) al door de straten. Het ontbijt (een kom noedelsoep "Pho" genaamd) wordt al vroeg bij een van de honderden eetstalletjes op straat genuttigd, baby's worden verzorgd en de eerste spelletjes zijn alweer gespeeld (we zijn er niet achter gekomen welk spel het is maar het wordt overal gespeeld door de mannen).

Voor de eerste dagen hadden we al een druk programma omdat we persé op zondag in het noorden wilden zijn om onder andere de markt in Bac Ha te bezoeken. Dus na een dagje acclimatiseren en rondslenteren in Hanoi hebben we op vrijdagavond de nachttrein naar Sapa genomen.

Zaterdag hebben we een grote wandeling gemaakt onder begeleiding van een tiental Black Hmongmeisjes (die natuurlijk allemaal iets aan je willen verkopen). Het noorden is nog redelijk ongeschonden, veel rijstvelden en bebossing. De bevolking bestaat uit etnische minderheden die veel verwantschap hebben met de bevolkingsgroepen in het buurland China. Er wordt veel artisanaals geproduceerd, van kleine portomoneetjes tot hele grote vloerkleden. En dan meestal op basis van gesponnen hennep waarvan de lappen daarna geverfd worden met diepblauwe indigo. (de vrouwen hebben dan ook heel vaak blauwe handen). De Black Hmong klederdracht is buiten dit diepdonkerblauw opgesierd met wat gekleurd lint. In het stadje Bac Ha waar we zondag's naar toe zijn geweest, komt de Flower Hmong bevolking op zondag hun inkopen doen. Wat de naam al doet vermoeden, deze groep is uitbundig gekleurd gekleed. Natuurlijk zie je ook hier toeristen lopen maar we zijn er zeker van dat beide Hmong groepen zich niet voor ons in hun klederdacht gestoken hebben maar dat het hun dagelijkse kloffie is. Op de markt was de kleding en alles wat er mee te maken had volop te koop en de dames waren er op koopjes uit om hun kleding nog fraaier uit te laten komen.














Op maandag hebben we nogmaals een wandelexcursie gemaakt, even aan de Chinese grens gestaan en zijn 's avonds weer met de nachttrein naar Hanoi gereden. Wel bijzonder hoor zo'n nachttrein; om door de nacht gesleurd te worden door een locomotief met wel 18 wagons. Donker, lawaai, veel stenen op de rails, kreunend door de bergen en langs kleine stationnetjes. Een landschap waar je doorheen rijdt maar waarvan je weet dat je nooit zult weten hoe het er uit ziet.


zaterdag 6 november 2010

een zachte landing op het speldenkussen

Ik ben er weer. Donderdagochtend geland en laat in de middag heeft vriendin D. ons van het TGV-station opgehaald en weer netjes bij onze voordeur afgezet. Het eerste wat ze vroeg was (bijna nog voor de vraag of we een leuke vakantie hadden gehad) of ik snel bij de post wilde kijken of mijn pincuschion was aangekomen. Zij had die van haar al gekregen (maar ze mag hem nog niet showen omdat hij in het blad quilt & zo komt te staan). Ja hoor, hij zat erbij. Ik heb de mijne gekregen van Dorine (die eigenlijk ook Dorothea heet) (hoe is het mogelijk hè? niet eens zo'n veelvoorkomende naam dacht ik zo). Gauw heb ik hem opgevuld en ik heb hem met bewondering bekeken, alleen maar vierkantjes en dan toch niet vierkant!!! Zo mooi gemaakt en zulke toepasselijke stof met afbeeldingen van naaigerei en als kers op de taart een piepklein schaartje. Ik ga hem met veel plezier gebruiken.
Morgen ga ik mijn vakantiefoto's uitzoeken, ja, het was fantastisch, daar ga ik nog wel wat blogjes aan wijden. Ik wens jullie, vanuit het  mooie hefstgekleurde Bourgogne, een heel fijn weekend.

dinsdag 5 oktober 2010

gepakt en gezakt

We hebben de boel ingepakt, genoeg katten- en kippenvoer in de voorraadkast opgestapeld en de tuin op orde. De Duitse dames nemen onze taak hier over, ze gaan voor ons huis en onze diertjes zorgen en plukken uit de tuin om nog lekker te kunnen eten. En als we dan weer terugkomen zullen we zien dat onze poes uit de botervloot eet en minstens een pond is aangekomen (zo was het in ieder geval de laatste keer ook toen ze opgepast hebben). 
Morgenochtend worden we door vriendin D. met z'n viertjes en al onze bagage in haar Citroentje C3 gepropt en naar het TGV-station gereden om naar Parijs te gaan. Daar zetten we Tuurtje en zijn moeder op de trein naar Rotterdam en wij stappen in de Metro naar het vliegveld Charles de Gaulle.
Met onze vrienden Hans en Lous (die vanuit NL naar Parijs vliegen) gaan we heerlijk 4 weken op de bonnefooi met rugzak en Lonely Planet door Vietnam  reizen.
Zoals jullie zien gaat er wel een klein handwerktrommeltje mee om de elf uur durende vlucht zonder verveling door te komen. Ik heb speciaal een kinderschaartje gekocht in de hoop de douane er van kunnen te overtuigen dat ik daar echt geen piloot mee om zeep kan brengen.
Ik zal proberen om tijdens onze reis af en toe een verslagje te schrijven.

zaterdag 2 oktober 2010

u vraagt, wij draaien



Voor de overgrootvader in Tiel, alle tantes, ooms, nichtjes, neefjes en vrienden even een update van onze Tuur.
Moeder en zoon logeren een dikke week bij ons. Z'n vader is in Indonesië om een diploma te halen in Pencak Silat (hij heeft het inmiddels gehaald). We zijn de hele week druk met flesje, fruithapjes en schone luiers (wat wil een mens nog meer?). Zelfs de wandelingen s'morgens gaan (bijna altijd) gewoon door. Morgenochtend naar een van de laatste vide-geniers van dit seizoen en daarna gaan we ons opmaken voor heel andere zaken.

zaterdag 25 september 2010

Eindelijk weer een berichtje

Alweer te lang geleden dat ik iets geschreven heb. Gisteren is de zomer heel abrupt in de herfst overgegaan. Vorige week zijn de zwaluwen naar het zuiden vertrokken en de Tweedehuishollanders vertrekken ook al zo zoetjes aan weer noordwaarts. Nu even een verslagje van de stand van zaken rondom het huis. We hebben 8 kuub eikenhout voor het kacheltje in de schuur liggen, alle 12 schuurdeuren en luiken hangen en zijn al aan een kant mooi rood geverfd. Voor de aardigheid heb ik even het oude slot (van voor het jaar 1850)  voordat het weer in de nieuwe deur werd gemonteerd, op de weegschaal gelegd: 1,5 kg! De stucadoor heeft de zijgevel werkelijk fantastisch mooi afgewerkt. De tomaten zijn tot saus verwerkt en de bramen tot jam. Nu is het wachten op de paddestoelen en de noten. Natuurlijk blijven er altijd zaken ongedaan liggen, zoals nog wat groentebedjes die schoongemaakt moeten worden, de bollen die nog de grond in moeten en de potplanten willen binnenkort ook in de winterstalling.


En dan mag ik nu even bijklesten op het knutselfront. De hexagonnen gaan even niet zo hard meer, daarentegen heb ik met heel veel plezier gewerkt aan het speldenkussen voor de PincushionSwap. Het kussentje is af en gaat maandag op de bus naar Nederland. Vriendin D. en ik hebben vorige week donderdag de stoute schoenen aangetrokken en zijn naar de quiltclub gegaan in een stadje hier niet ver vandaan. Mijn eerste top was al een tijdje af maar ik wist niet hoe ik nu verder moest met quilten. De dames aldaar waren zeer te spreken over mijn eerste werk. Ik ben meteen aan de slag gegaan om tussenspul en een achterlap op maat te maken en afgelopen donderdag ben ik onder toeziend oog van een zestal Franse dames begonnen. Foei, dat valt tegen zeg, zulke kleine steekjes, zo'n klein naaldje en ze zijn nog streng ook, niet te groot en niet te klein, alle steekjes keurig op een rij. Nu begrijp ik dat iedereen altijd z'n quilt wast nadat hij kaar is; daar gaat heel wat bloed, zweet en tranen inzitten (zeker met zo'n sprei op lits-jumeaux-formaat). Ze hebben me aangeraden om er maar wat leuke werkjes naast te doen omdat je het quilten niet zo lang achter elkaar kan/moet doen. Dus ben ik naarstig op zoek naar leuke patroontjes voor kleine quiltjes en andere lapjesavonturen voor in de avonduren.

Vanmiddag met D. al muisjes van vrolijke stofjes zitten prutsen voor de pot d'ami. Ieder jaar wordt er voor de nieuwkomers in het stadje een kennismaking georganiseerd door de AVF en voor die bijeenkomst willen de dames van de quiltclub (ze spreken het hier heel grappig uit 'kieltkloep') leuke kleine snuisterijtjes verkopen om de clubkas te spekken en natuurlijk om te laten zien wat voor leuke dingen er te maken zijn. Ik heb natuurlijk geen idee hoe de quiltclubbijeenkomsten in Nederland zijn maar hier is het heel gemoedelijk. Tweemaal per maand van half elf tot vijf uur. Iedereen neemt zijn lunch mee (en dat doen de Franse dames zoals het hoort, allemaal bakjes in de magnetron want er moet wel warm gegeten worden, stukje kaas na en dan nog lekker een toetje). Op de foto zie je een stuk van het zaaltje, beetje rommelig want iedere dag gebeurt hier iets anders. De ene dag wordt hier een naaikrans gehouden, de andere dag wordt er gezwoegd door de club van stoelenbekleders (hmmm, misschien moet ik daar ook eens een kijkje gaan nemen) en donderdags dus door ons. Het enige kleine nadeel is dat wij de enige Nederlanders zijn. Alhoewel ...... m'n lief zei me al dat ik nog nooit zo goedkoop op Franse les gezeten heb. Zo dat was het weer voor vandaag. Ik wens jullie allemaal een fijn weekend. (Oplettende lezertjes zien dat ik mijn haar heb laten afknippen)

En ondertussen smikkelen de kipjes bij onze keukendeur van een mislukte cake.


zondag 12 september 2010

Ochtendmijmeringen

Ik weet nog dat wij op die bewuste dag met vrienden aan het zeilen waren tussen de Griekse eilanden. Eigenlijk is dat wat ik me vandaag de dag het liefst wil blijven herinneren over die dag van toen. Toch hou ik stiekem altijd een beetje m'n adem in op 11 september. Maar nu ik, de volgende dag, mijn bed uitgerold ben om verse stokbroden en warme croissantjes bij de bakker te gaan kopen, kan ik weer diep de vochtige lucht, waar al een sliertje herfst in is te bespeuren, met een gerust hart inademen. De wereld is vannacht gewoon doorgedraaid en het internet geeft geen alarmsignalen af. Ik vind het jammer dat de wereld,  mijzelf incluis, soms zo paranoia reageert op wat er om ons heen kan gebeuren (maar wat gelukkig nooit gebeurt). ‘Het was al-Qaida dat ons aanviel, een zielige groep mannen die geloof verkeerd gebruiken’, zei Obama gisteren. En ik ben blij met de woorden van Obama want wat zou een moderne westerse samenleving zijn zonder Fatima's en Mohammeds? Saai! Al was het maar om hun heerlijke Noordafrikaanse keuken en de vele bandjes die je hier hoort op de Franse radio. En een stuk verder van ons bed, de Arabische wereld met hun rijke cultuurgeschiedenis die al bloeide toen wij in Europa, bij wijze van spreke, nog in grauwe vlashemden liepen. Laten we maar genieten van onze multiculture smeltkroes.

zondag 29 augustus 2010

Puces de Couturières

Vorig jaar was ik er per ongeluk bij uitgekomen. Toen wist ik nog niet dat ik die dingen nodig zou hebben. Maar sinds ik mijn twee linkerhanden aardig heb gedresseerd en handwerken een van mijn grootste tijdverdrijven begint te worden ben ik gespinst op alles wat draadjes en lapjes behelst. Deze zondag was het weer zover, een heuse rommelmarkt voor handwerkspullen. Vriendin D. en ik stonden vanmorgen al vroeg op de stoep om onze slag te slaan. Het was een gemoedelijk gebeuren. Er mochten geen handelaren staan en geen nieuwe spullen verkocht worden. Daardoor werd de koopwaar eigenlijk alleen aangeboden door naaisters en handwerksters. Alles ging voor een appel en een ei van de hand, zoals bijvoorbeeld DMC-garen voor 30 cent per strengetje. Want zoals altijd heb je voor een patroon eigenlijk maar ietsie pietsie nodig en ligt de rest te verstoffen in de borduurdoos. Of coupons van prachtige wollen stoffen voor een habbekrats en niet te vergeten de handwerkboeken en tijdschriften. Na onze aankopen lekker een kopje koffie gedronken en weer terug naar huis om alles mooi op stapeltjes te rangschikken in de kast vol dromen en toekomstmuziek.

vrijdag 13 augustus 2010

over deuren en sterren

Het staldeurenproject is goed van start gegaan. De eerste deuren hangen al. Ze moeten allemaal nog wel geverfd worden maar het ziet er al zeer geregeld uit. De oude deuren konden echt niet meer maar als je er dan detailfoto's van maakt worden het ineens juweeltjes. Op mijn andere blog heb ik er een paar foto's van geplaatst.
Gisteravond hebben we ons op het erf geinstalleerd om de sterrenregen te bewonderen. Kussens in de stoelen, dekentje om de schouders en de wijnfles onder handbereik. Als het zo donker is, hoor je van alles ritselen en piepen, kerk- en bosuilen laten van zich horen en in de verte blaft af en toe een waakzame erfhond. Het was helemaal helder en we hebben kunnen constateren dat er langs ons huis dagelijks minder auto's rijden dan dat er boven ons hoofd vliegtuigen vliegen. Maar van de sterrenregen hebben we niet meer meegekregen dan zes mooie strepen door het donkere heelal. Misschien zijn we niet geduldig genoeg geweest en hadden we langer moeten blijven zitten. Vanavond wacht ons (als het onbewolkt blijft) een tweede kans en die zullen we benutten door buiten de wacht te houden tot de jongste dochter arriveert om lekker een weekje bij te tanken.

dinsdag 3 augustus 2010

Op safari in eigen tuin

Niets is leuker dan met het fototoestel op de buik de tuin door te sluipen. Ik probeer vlinders te spotten. Maar als je dan iets verder kijkt dan de vrolijk gekleurde vleugels die eigenlijk nooit stil willen zitten, zie je allerlei ander gespuis. Vandaag kwam de Stadsreus Volucella zonaria voor de lens. Het staat er nu wel zo gemakkelijk geschreven maar het heeft me heel wat zoekwerk gekost op het internet om erachter te komen dat deze zweefvlieg zo heet. Bij al dat gezoek stuitte ik op prachtige sites waarvan deze een mooi voorbeeld  is en ook deze met die ludieke naam. Zo, morgen ga ik weer verder met mijn minisafari dus binnenkort komt er denk ik wel weer iets griezeligs voorbij.

maandag 2 augustus 2010

goed boek


Ik hou van lezen. Ik lees alles wat voor handen is. Van gebruiksaanwijzingen tot kookboeken. Van driestuiverromans tot 'wereldliteratuur'. Soms zijn er boeken die me zo bij de keel grijpen dat ik nog dagen loop te herkauwen op al die mooie zinnen, op zoveel betekenis. En dit is weer zo'n boek. Poeh, het is uit. Misschien ga ik nu ook wel een van zijn andere pennevruchten lezen. Dat waar Nederland en masse voor gevallen is (het lot van de familie Meijer). Maar ik kan me bijna niet voorstellen dat dat net zo mooi geschreven is.

woensdag 28 juli 2010

zorgeloze zomerdagen

De maand is voorbij en van mijn goede voornemens om veel te bloggen is niets terecht gekomen. Wat heb ik dan wel gedaan? Nou, van alles en nog wat maar niet veel getuinierd. Het was er zo droog en heet voor, het onkruid was de grond niet uit te krijgen. Gelukkig groeide het ook niet zo hard met dat droge weer. Middagen van 40 graden, net iets te veel van het goede. Ook twee keer deze maand naar de Orangewinkel geweest om een nieuwe livebox te halen omdat de bliksem zijn werk afdoende deed. Af en toe hebben we gasten over de vloer gehad. De eerste jaren in ons nieuwe huis werden we overlopen door logés, wat zeer zeker ook zijn charme had hoor. Maar dit jaar hebben we, om onszelf ook eens van een rustige zomer te laten genieten er paal en perk aan gesteld. Langskomen mag, lekker eten, wijntje drinken, bijkletsen, logeerbed in, ontbijten en dan weer uitgezwaaid worden. De sportevenementen van dit jaar hebben we ook enthousiast meebeleefd. De Tour de France kwam op het kruispunt 5 km van ons huis voorbij. Nou, ik me al om één uur geinstalleerd met koelbox en fototoestel. Het was reuze gezellig maar toen de wielrenners om kwart over vijf eindelijk ons plekje voorbij raasden heb ik van schrik alleen maar op het knopje kunnen drukken, vijf foto's en weg waren ze weer. Van mijn ambities om er eens een artistieke fotoreportage van te maken met flistende wielen en goed gesoigneerde kuiten kwam niets terecht. Het voetbal hebben we met 16 Hollanders bij ons voor de buis zitten aanschouwen, gelukkig hebben we van te voren genoegelijk met z'n allen aan een lange tafel op ons terras gegeten, want zoals waarschijnlijk bij iedereen ging de avond als een nachtkaars uit. Naast mijn oudste zus en haar geliefde en  nog een neef en nicht is ook Mienke langsgeweest. Dat was wel leuk hoor, iemand die je alleen uit blogland kent die dan in levende lijve voor je staat. Ze had allerlei prachtige handwerken meegenomen om samen te bekijken en wat ideetje van op te doen. Zo, die kan er wat van hoor, petje af. Maar, ik kreeg ook een compliment van haar over mijn eerste stappen in het quiltgebeuren want de top van mijn kleed is na veel puzzelen op de keukenvloer af. Ik ben er supertrots op. Ik ben me ervan bewust dat nu het echte werk pas gaat beginnen met het doorpitten met de hand. Daar ga ik nog wat moed voor verzamelen. Zo, jullie zijn weer een beetje op de hoogte. Morgen wordt de steiger opgebouwd omdat dan eindelijk de zijgevel gepleisterd gaat worden. Op mijn andere blog zet ik nog wat foto's van de kolibrievlinder. Dat is zo'n grappig beest, wel een erg bewegelijk beestje en dus weer moeilijk vast te leggen.

zondag 4 juli 2010

nog meer wandelen

Ik geloof dat ik het al eens verteld heb maar de Fransen zijn een echt wandelvolk. Dat doen ze graag in groepsverband (zoals ook eten, uitgaan, museumbezoek en noem maar op). Ieder weekend zit er bij de krant een supplement waarin alle uitgaanstips van rommelmarkten, klassieke concerten totaan dus wandelingen te vinden zijn. En omdat we iedere dag hetzelfde rondje lopen vinden we het een welkome afwisseling om zondags eens een andere route te ontdekken.
Je schrijft je in bij de start en je krijgt een routebeschrijving en stempelkaartje. Onderweg staan er kleine uitspanningen waar je dan met je stempelkaart een versnapering ontvangt zoals een drankje, plakje koek, appeltje en vandaag zelfs een stukje vlees, ter plekke gebakken door de Confrérie des Saveurs du Pays Charolais. Aan het eind van de wandeling kom je weer bij de inschrijfplek waar er dan vaak gezamelijk aan lange tafels gegeten kan worden. Altijd doen, gezellig! En de wandeling van vandaag was weer een succes in vele opzichten want  al een paar ochtenden achter elkaar probeer ik een vlindertje te fotograferen. Net als het Hooibeestje uit mijn vorige blogje (met dank aan Herman Linde voor de verbetering) vliegt deze vrolijk met ons mee. Maar het Dambordje laat zich niet makkelijk fotograferen, ze lijkt nooit stil te zitten, o, grote frustratie! Maar vanochtend is het me dan eindelijk gelukt. Zo ook nog een Keizersmantel en een bloempje wat ik niet kende. Thuis gauw in een boekje opgezocht en het is de Wilde Weit.

vrijdag 25 juni 2010

onze ochtendwandelingen




We zijn weer thuis na een paar dagen Nederland met veel feest en gezelligheid. De hexablommen zijn niet afgekomen. In de auto heb ik wel de eerste kantjes aan elkaar gezet maar toen ik weer een nieuwe draad in de naald moest steken bleek dat tijdens de rit schier onmogelijk. De eerste ochtend hebben we nog even lekker lang uitgeslapen maar donderdagochtend weer de wandeldraad opgepakt.  Dit keer heb ik het fototoestel meegenomen om jullie een beetje mee te laten wandelen. Zo, hebben jullie de wandelschoenen aan? Dan kunnen we vertrekken.



Als we het trapje van het terras aflopen gaan we linksaf en kijken achterom nog even de tuin in. Je ziet nog net een stukje van het fruitbomenveldje met de roos (Gishlaine de Féligonde) die heerlijk geurend en doorbloeiend over het poortje in de druivenhaag klimt, daarachter zie je één van onze schuren met daarnaast het bakhuisje. De schuren en het bakhuisje staan op onze projectenlijst die we iedere dag onder het wandelen doornemen dus binnenkort gaan die echt gerenoveerd worden.
Als we iets verder lopen zie je als je over je schouder kijkt de oude stoofperenboom (geen idee welk ras). De boom is helaas op sterven na dood en dat is jammer want we hangen er altijd de hangmat onder. Om hem toch nog een beetje allure te geven hebben we er de ramblerroos sea gull doorgejaagd. We lopen een paar honderd meter over de weg langs de weilanden en slaan dan weer linksaf het pad van de GR13 op waar voor ons uit tientallen kleine bruin zandoogjes  (Maniola jurtina) vlindertjes genaamd Hooibeestje door het gebladerte tuimelen. Vervolgens stoppen we op het kruispunt om even om ons heen te kijken.






Dan slaan we rechtsaf en lopen een aardig eind verder over deze weg en genieten van alle vlinders, vogels en de beginnende dag die nog maagdelijk voor ons ligt. Op het hoogste punt van de weg, daar waar hij naar links buigt, kunnen we over de daken van onze Schotse 'achterburen' heenkijken en zien we de bergen van de Morvan liggen.

Langzaam zakken we naar beneden en nu worden we vergezeld door konijntjes. Wij vinden het lollige diertjes, de Schotten daarentegen kunnen ze wel schieten (ze hebben géén geweer) want de hele familie van deze schattige broer konijn heeft hun moestuin leeggepeuzeld.  Daarna heb ik even mijn fototoestel rust gegeven om langs wat boerderijen te lopen en na nogmaals een keertje linksaf te zijn geslagen beginnen we weer aan een klimmetje omhoog. We lopen dan door een lommerlijk stukje waar het van het voorjaar fantastisch heeft gegeurd naar de bloemen van Acacia (Robinia pseudoacacia) en waar nu de bloemen van de bramen beloven dat het een goed oogtsjaar zal gaan worden. Hmmm... jam, ijs, taart en crème de mûre.



Zo dat was even een rustpuntje, we zijn halverwege onze wandeling. Nu lopen we snel weer verder want we proberen het wel binnen anderhalf uur te redden. Ik moet bekennen, dat is doorlopen want het is heuvel op heuvel af en bij elkaar zo'n 8 km. Ik sla maar weer even wat impressies over en laat jullie genieten van een uitzichtje naar ons dorp wat je vanaf dit punt op een afstand van 5 km ziet liggen.


Dan buigt de weg weer naar links en kijken we uit over de weilanden waar weer volop gemaaid en gehooid wordt. Tegenwoordig worden al die hooirollen verpakt in plastic hetgeen futuristische beelden in het landschap oplevert.


Op het kruispunt bij de hooibalen treffen we ook een bordje aan voor de Chambre d'hotes. Er lopen hier wel eens wandelaars de route Santiago de Compostella en die hebben hier in de buurt genoeg keus om de nacht door te brengen, van luxe onderkomens tot de slaapzaal bij de kerk.
   

De kamperfoelie is een van mijn lievelingsbloemen, hij bloeit hier volop verstrengeld in de hagen rond de weilanden en dat doet me meteen denken aan een andere verslaving van mij. Dinsdag op de terugweg vanuit Nederland zijn we langs het plaatsje Gien gereden om even een flitsbezoekje te brengen aan de aardewerkfabriek. Ik heb het weer niet kunnen weerstaan en ben met 6 ontbijtbordjes, waarop de afbeelding van een kamperfoelie, onder de arm tevreden glimlachend verder naar huis gereden.
Doorwandelend komen we aan bij het meertje. Het meertje zit stikvol vis en ook schrijvertjes, libelles, kikkers, beverratten en veel vogeltjes leven hier in volmaakte symbiose. We blijven hier altijd eventjes staan om van dat alles te genieten en iedere keer bloeien er wel weer andere bloemen, zoals nu het vingerhoedskruid (Digitalis purpurea) en het slangenkruid (Echium vulgare).


Nu nog even het laatste 'kuitenbijtertje' en dan bereiken we ons buurtschapje. Op het kruispunt waar we wederom linksaf slaan woont een oude weduwe en er staan ook de kliko's waar wij onze vuilniszakjes naar toe sjouwen. Wij noemen de weduwe die overigens een moeilijk uit te spreken achternaam heeft nu de Veuve Cliquot naar het beroemde champagnehuis (ze weet het zelf niet hoor, trouwens, een Fransman begrijpt natuurlijk niets van dit woordgrapje). En als dan daadwerkelijk de laatste bocht genomen hebben, zien we ons huis liggen, nu nog in de schaduw omdat het pas 9 uur in de ochtend is maar straks weer lekker in de zon op het zuiden.  Snel een kopje koffie en dan gaat de dag beginnen. Ik hoop dat jullie het een leuke wandeling gevonden hebben.