vrijdag 26 februari 2010

Ik en de richting van mijn handen

Van huis uit zijn wij een knutselfamilie. Mijn vader timmerde van een oude eenpersoonsbed onze eerste loungebank in de woonkamer. Haalde schuifdeuren in en uit ons huis om ruimte te creeëren en doehetzelfde er lustig op los. Mijn moeder zat altijd aan haar stamtafel met naaimachine waaraan de hele buurt kwam binnenwippen voor een babbeltje en een kopje thee. Ze naaide van pennenetuis tot haute couture, van poppenkleren tot voortenten en alles tot ieders tevredenheid. Ze heeft geprobeerd om de naaikunst onder haar kinderen te verbreiden. Het is haar grotendeels gelukt. Zelfs mijn broer heeft vroeger op de oude Singer, die we van haar kregen toen zij overging op een electrisch machine, een OBB-pak voor zijn teddybeer gemaakt en goed ook want de beer staat (net als mijn beer bij mij) nog steeds in de slaapkamer van de betreffende eigenaar. Verder timmerde en knutselde hij er op los en werd dan ook niet onterecht de uitvinder genoemd. Mij viel de eer ten deel om uitgeroepen te worden tot de artestiekeling van de familie. Dat kwam niet door mijn handigheid maar door mijn malle ideeën die ik er op nahield. Mijn twee zussen hadden het duidelijk meer in de vingers, beiden stichtten zij een gezin met ieder vier kinderen die door hen en mijn moeder in eigen creaties gestoken werden (net als wij vroeger door moeder en oma). Breien, haken, borduren en noem maar op, mams en m'n twee zussen draaiden daar hun hand niet voor om. Ik daarentegen zat met een reuzetrauma, opgelopen door de handwerkjuffrouw van onze lagere school, die mij niet uitgelegd kon krijgen hoe ik met mijn linkshandigheid de steken op een pen kon houden of hoe de kruisjes op het lapje te beginnen.  Later had ik samen met 5 vriendinnen  in Nederland een clubje. We begonnen als tuinclubje maar als er in de winter weinig te tuinieren viel, stortten de meiden zich op de edele naaldkunst door kunstig te quilten en miniscule merklappen te vervaardigen. Ik zorgde dan voor 'zang en dans' in de vorm van hapjes, verhalen en het regelen van lollige uitstapjes. Echt eronder geleden heb ik niet, mijn vriendinnen zijn me dierbaar en gezellig samenzijn is altijd een feest. Maar in mijn achterhoofd heb ik altijd gedacht 'ooit leer ik ook iets met naald en draad' en alles wat ik tegenkwam wat daar aan kon bijdragen heb ik mijn levenlang al achter mij aan gesleept, tot hier in Frankrijk toe. Na de eerste jaren afgekicken van mijn arbeidzame leven en het verbouwen van ons plekje, krijg ik de geest en worden mijn linkerhanden (mede door de aanmoediging van mijn lief) toch een beetje rechtser en brei, naai, borduur en knutsel ik. Nog niet foutloos en snel maar met heel veel plezier en telefonische consulten met de achterban in Nederland.

8 opmerkingen:

Theresia zei

Je moet me toch nog eens leren hoe je zo leuk die foto's in elkaar knutselt. Die kunst versta ik (nog) niet.

THEA zei

Hoi Dorothé,

Als ik je foto's zie, dan gaat dat helemaal goed komen. Waarom zou je als linkshandige die dingen niet kunnen?? Mijn zus is ook links en dat is geen probleem.
Ik denk dat we nog veel leuke dingen van je gaan zien!!

Veel knutselplezier!!

Groetjes Thea

Anoniem zei

hallo lieve dorothee, dit is weer zo leuk. ik ben nu echt jaloers aan het worden. je kunt echt heel veel! schrijven, fotograferen, handwerken, knutselen, noem maar op. je iedeeen zijn ook al zo origineel. maar wat voor mij het mooiste is, is je vriendschap!!!

Tons zei

Leuk Dorothè, dat je langs kwam op m`n blog. Zo te lezen hebben we heel wat gezamelijke interesse`s. Ook in het voorgaande verhaal herken ik mezelf. En hier hebben we ook een clubje om kreatief te zijn. Je woont even te ver bij mij vandaan, om langs te komen. Maar zo kan het ook. Leuk gedaan met die foto`s, die kunst versta ik nog niet. Toch nog maar eens oefenen.
Goeie blog, van je. M`n complimenten!

parels in het paradijs zei

Dag Dorothé. Wat een leuk verhaal. Je schrijft leuk. Mij is het nooit gelukt om met handwerken creatief te zijn. Toneelspelen, muziek en schilderen, daar kon ik me vroeger wel in vinden. Vroeger leerde je vanaf de 1e. klas naaien, breien en haken. Ik heb op de lagere school drie jaar lang moeten zwoegen aan een gehaakte onderbroek. Toen pas mocht ik aan iets nieuws beginnen, maar het had vervolgens een hekel aan alles wat met breien en haken te maken had. Gelukkig zijn er nog veel meer leuke dingen die je kunt doen, maar ik ben het wel met je eens dat je lekker bij de kachel zo ouderwets van deze technieken zou kunnen genieten. Huiselijk...dat in ieder geval wel. Groeten, Lilian.
Dag, Lilian

Balsemien zei

Hoi Dorothé, als je links schrijft is het inderdaad erg onhandig om met rechts te borduren, breien en zo. Ik begreep van mijn zusje dat de Duitse manier van breien voor zowel links- als rechtshandigen goed te doen moet zijn, maar hoe die manier is? Wat leuk dat je er toch een positieve draai aan hebt gegeven en de moed niet hebt verloren!
Prachtig geschreven verhaal!
groetjes, Mienke

Herman zei

Ik sluit mij bij Theresia aan; plak je fot's op één canvas binnen Photoshop (gokje)?
Mooi gedaan.

La Maison zei

Wat een gezellige post en ik herken er veel uit.
Zelf ben ik redelijk handig en ik denk altijd, iets is door iemand gemaakt, dus waarom zou het mij niet lukken?
Maar breien en haken, nee. Dat wordt nooit wat, dat laat ik aan mensen over die het véél beter kunnen.

Lieve groet
Hermine