vrijdag 26 februari 2010

Ik en de richting van mijn handen

Van huis uit zijn wij een knutselfamilie. Mijn vader timmerde van een oude eenpersoonsbed onze eerste loungebank in de woonkamer. Haalde schuifdeuren in en uit ons huis om ruimte te creeëren en doehetzelfde er lustig op los. Mijn moeder zat altijd aan haar stamtafel met naaimachine waaraan de hele buurt kwam binnenwippen voor een babbeltje en een kopje thee. Ze naaide van pennenetuis tot haute couture, van poppenkleren tot voortenten en alles tot ieders tevredenheid. Ze heeft geprobeerd om de naaikunst onder haar kinderen te verbreiden. Het is haar grotendeels gelukt. Zelfs mijn broer heeft vroeger op de oude Singer, die we van haar kregen toen zij overging op een electrisch machine, een OBB-pak voor zijn teddybeer gemaakt en goed ook want de beer staat (net als mijn beer bij mij) nog steeds in de slaapkamer van de betreffende eigenaar. Verder timmerde en knutselde hij er op los en werd dan ook niet onterecht de uitvinder genoemd. Mij viel de eer ten deel om uitgeroepen te worden tot de artestiekeling van de familie. Dat kwam niet door mijn handigheid maar door mijn malle ideeën die ik er op nahield. Mijn twee zussen hadden het duidelijk meer in de vingers, beiden stichtten zij een gezin met ieder vier kinderen die door hen en mijn moeder in eigen creaties gestoken werden (net als wij vroeger door moeder en oma). Breien, haken, borduren en noem maar op, mams en m'n twee zussen draaiden daar hun hand niet voor om. Ik daarentegen zat met een reuzetrauma, opgelopen door de handwerkjuffrouw van onze lagere school, die mij niet uitgelegd kon krijgen hoe ik met mijn linkshandigheid de steken op een pen kon houden of hoe de kruisjes op het lapje te beginnen.  Later had ik samen met 5 vriendinnen  in Nederland een clubje. We begonnen als tuinclubje maar als er in de winter weinig te tuinieren viel, stortten de meiden zich op de edele naaldkunst door kunstig te quilten en miniscule merklappen te vervaardigen. Ik zorgde dan voor 'zang en dans' in de vorm van hapjes, verhalen en het regelen van lollige uitstapjes. Echt eronder geleden heb ik niet, mijn vriendinnen zijn me dierbaar en gezellig samenzijn is altijd een feest. Maar in mijn achterhoofd heb ik altijd gedacht 'ooit leer ik ook iets met naald en draad' en alles wat ik tegenkwam wat daar aan kon bijdragen heb ik mijn levenlang al achter mij aan gesleept, tot hier in Frankrijk toe. Na de eerste jaren afgekicken van mijn arbeidzame leven en het verbouwen van ons plekje, krijg ik de geest en worden mijn linkerhanden (mede door de aanmoediging van mijn lief) toch een beetje rechtser en brei, naai, borduur en knutsel ik. Nog niet foutloos en snel maar met heel veel plezier en telefonische consulten met de achterban in Nederland.

zaterdag 20 februari 2010

snoeien in de sneeuw

Hebben we vrijdag zo'n heerlijke dag gehad waarbij we zelfs onze boterhammen gebakken ei buiten hebben opgepeuzeld en de eerste sproeten weer op de neus zijn waargenomen. Vandaag was het weer heel anders, jas aan en muts in de buurt. Maar aan het eind van de dag konden we toch weer terugkijken op vlijtige arbeid. De druiven zijn gesnoeid en met z'n viertjes hebben we minstens 20 kruiwagens mest van onze buurkoeien bij bomen en struiken verdeeld.

donderdag 18 februari 2010

snoeihout

Samen met onze vrienden uit Nederland is ook de lente aangekomen. Meteen hebben we de tuinkleren aangetrokken en zijn aan de slag gegaan. Eerst de tuin gedegen geinspecteerd en ontdekt dat de winter toch wel wat heeft huisgehouden in de borders. Nu maar hopen dat het een en ander nog bijtrekt. Snel aan de slag, al het oude loof van de planten geknipt en daarna flink aan het snoeiwerk. Aan het eind van de middag konden we dan ook tevreden met een glaasje cider, een rode blos op onze wangen en moeie handen van de snoeischaar de boel in de fik steken.

zondag 7 februari 2010

vol verlangen

Spreeuwen en kramsvogels bevolken de nu nog lege weilanden en ik kijk door de ramen, die overigens best wel eens gezeemd hadden mogen worden naar buiten en verlang naar de lente. De zaden zijn gearriveerd en het grondplan is gemaakt. Nu is het wachten op betere dagen die de grond zullen opwarmen en drogen. Dan gaan we weer aan de slag en nemen het op tegen de ondoorgrondelijke krachten van moeder natuur die onkruiden zal doen woekeren, legers slakken over onze gewassen zal jagen en de zon mededogenloos zal doen schijnen op het moment dat de zaailingen net boven de grond komen. Maar uiteindelijk zal ze zich gewonnen geven en onze arbeid belonen met een mooie opbrengst. (mooi gedragen tekst hè, zo voor de zondagochtend?)

dinsdag 2 februari 2010

gelijkenis

Tijdens onze vakantie van 1999 in Chili hebben we een oude krantenpagina uit 1890 gekocht waarop een prachtige gravure gemaakt door C. Baude naar de tekening Jeunesse van  Charles Chaplin. We werden hiervan gelukkige eigenaren voor nog geen 50 eurocent. Thuisgekomen hebben we hem laten inlijsten. We vinden het nog altijd een mooi stuk aan de muur. Vanmiddag lag onze Fien er heerlijk onder te slapen en de gelijkenis was frappant. Het heeft me enige moeite gekost om er een mooi plaatje van te maken. Spelen met belichting en sluitertijd. Toen ik haar eindelijk mooi op de prent had, zag ik mezelf in de spiegeling van het glas van de lijst. Pech, moest weer helemaal opnieuw beginnen. Maar nu stond ik vermomd als donkerbruin spook onder een deken achter het fototoestel.
PS. het origineel schijnt in het Musée du Luxembourg in Parijs te hangen.