zaterdag 25 september 2010

Eindelijk weer een berichtje

Alweer te lang geleden dat ik iets geschreven heb. Gisteren is de zomer heel abrupt in de herfst overgegaan. Vorige week zijn de zwaluwen naar het zuiden vertrokken en de Tweedehuishollanders vertrekken ook al zo zoetjes aan weer noordwaarts. Nu even een verslagje van de stand van zaken rondom het huis. We hebben 8 kuub eikenhout voor het kacheltje in de schuur liggen, alle 12 schuurdeuren en luiken hangen en zijn al aan een kant mooi rood geverfd. Voor de aardigheid heb ik even het oude slot (van voor het jaar 1850)  voordat het weer in de nieuwe deur werd gemonteerd, op de weegschaal gelegd: 1,5 kg! De stucadoor heeft de zijgevel werkelijk fantastisch mooi afgewerkt. De tomaten zijn tot saus verwerkt en de bramen tot jam. Nu is het wachten op de paddestoelen en de noten. Natuurlijk blijven er altijd zaken ongedaan liggen, zoals nog wat groentebedjes die schoongemaakt moeten worden, de bollen die nog de grond in moeten en de potplanten willen binnenkort ook in de winterstalling.


En dan mag ik nu even bijklesten op het knutselfront. De hexagonnen gaan even niet zo hard meer, daarentegen heb ik met heel veel plezier gewerkt aan het speldenkussen voor de PincushionSwap. Het kussentje is af en gaat maandag op de bus naar Nederland. Vriendin D. en ik hebben vorige week donderdag de stoute schoenen aangetrokken en zijn naar de quiltclub gegaan in een stadje hier niet ver vandaan. Mijn eerste top was al een tijdje af maar ik wist niet hoe ik nu verder moest met quilten. De dames aldaar waren zeer te spreken over mijn eerste werk. Ik ben meteen aan de slag gegaan om tussenspul en een achterlap op maat te maken en afgelopen donderdag ben ik onder toeziend oog van een zestal Franse dames begonnen. Foei, dat valt tegen zeg, zulke kleine steekjes, zo'n klein naaldje en ze zijn nog streng ook, niet te groot en niet te klein, alle steekjes keurig op een rij. Nu begrijp ik dat iedereen altijd z'n quilt wast nadat hij kaar is; daar gaat heel wat bloed, zweet en tranen inzitten (zeker met zo'n sprei op lits-jumeaux-formaat). Ze hebben me aangeraden om er maar wat leuke werkjes naast te doen omdat je het quilten niet zo lang achter elkaar kan/moet doen. Dus ben ik naarstig op zoek naar leuke patroontjes voor kleine quiltjes en andere lapjesavonturen voor in de avonduren.

Vanmiddag met D. al muisjes van vrolijke stofjes zitten prutsen voor de pot d'ami. Ieder jaar wordt er voor de nieuwkomers in het stadje een kennismaking georganiseerd door de AVF en voor die bijeenkomst willen de dames van de quiltclub (ze spreken het hier heel grappig uit 'kieltkloep') leuke kleine snuisterijtjes verkopen om de clubkas te spekken en natuurlijk om te laten zien wat voor leuke dingen er te maken zijn. Ik heb natuurlijk geen idee hoe de quiltclubbijeenkomsten in Nederland zijn maar hier is het heel gemoedelijk. Tweemaal per maand van half elf tot vijf uur. Iedereen neemt zijn lunch mee (en dat doen de Franse dames zoals het hoort, allemaal bakjes in de magnetron want er moet wel warm gegeten worden, stukje kaas na en dan nog lekker een toetje). Op de foto zie je een stuk van het zaaltje, beetje rommelig want iedere dag gebeurt hier iets anders. De ene dag wordt hier een naaikrans gehouden, de andere dag wordt er gezwoegd door de club van stoelenbekleders (hmmm, misschien moet ik daar ook eens een kijkje gaan nemen) en donderdags dus door ons. Het enige kleine nadeel is dat wij de enige Nederlanders zijn. Alhoewel ...... m'n lief zei me al dat ik nog nooit zo goedkoop op Franse les gezeten heb. Zo dat was het weer voor vandaag. Ik wens jullie allemaal een fijn weekend. (Oplettende lezertjes zien dat ik mijn haar heb laten afknippen)

En ondertussen smikkelen de kipjes bij onze keukendeur van een mislukte cake.


zondag 12 september 2010

Ochtendmijmeringen

Ik weet nog dat wij op die bewuste dag met vrienden aan het zeilen waren tussen de Griekse eilanden. Eigenlijk is dat wat ik me vandaag de dag het liefst wil blijven herinneren over die dag van toen. Toch hou ik stiekem altijd een beetje m'n adem in op 11 september. Maar nu ik, de volgende dag, mijn bed uitgerold ben om verse stokbroden en warme croissantjes bij de bakker te gaan kopen, kan ik weer diep de vochtige lucht, waar al een sliertje herfst in is te bespeuren, met een gerust hart inademen. De wereld is vannacht gewoon doorgedraaid en het internet geeft geen alarmsignalen af. Ik vind het jammer dat de wereld,  mijzelf incluis, soms zo paranoia reageert op wat er om ons heen kan gebeuren (maar wat gelukkig nooit gebeurt). ‘Het was al-Qaida dat ons aanviel, een zielige groep mannen die geloof verkeerd gebruiken’, zei Obama gisteren. En ik ben blij met de woorden van Obama want wat zou een moderne westerse samenleving zijn zonder Fatima's en Mohammeds? Saai! Al was het maar om hun heerlijke Noordafrikaanse keuken en de vele bandjes die je hier hoort op de Franse radio. En een stuk verder van ons bed, de Arabische wereld met hun rijke cultuurgeschiedenis die al bloeide toen wij in Europa, bij wijze van spreke, nog in grauwe vlashemden liepen. Laten we maar genieten van onze multiculture smeltkroes.