dinsdag 30 november 2010

Vietnam (deel 3)

overal bruidjes


Halong Bay















Terwijl wij in het noorden van het land door de bergen liepen, heeft Hanoi met grote parades haar 1000 jarig bestaan uitbundig gevierd. Bij terugkomst in de stad genieten wij nog van de bloemenpracht waarmee de feesten waren opgeluisterd en lopen we over het inmens grote en nu weer doodstille paradeplein voor het mausoleum van Uncle Ho. Nog even een bezoekje aan het arboretum waar het wemelt van de bruidspaartjes met in hun kielzog kapsters, kleedsters en fotografen. Trouwen is hot in Vietnam en dan wel met alle toeters en bellen. We zullen tijdends onze rondreis merken dat, al heb je niet zo veel geld, je toch trouwt in een mooie jurk en dat het voor eeuwig vastgelegd moet worden op de gevoelige plaat. Ieder dorp, hoe klein ook, heeft een bruidsjurkenwinkel en minstens één artistieke fotograaf met een frivool stormvast kapsel.
Na nog een dagje Hanoi zijn we, met een geboekt tripje, 2 dagen naar Halong Bay geweest. Ook een hoogtepunt dat iedere toerist gezien moet hebben. Het karstgebergte komt loodrecht uit zee gestegen en het ziet er inderdaad uit zoals sinds jaar en dag de beschilderingen op Chinees porcelein en de menukaarten bij de afhaalchinees op de hoek. We zaten met ongeveer 10 mensen op het schip in tweepersoonshutten die voor ons doen erg chique waren. De kok schotelde ons feestelijke maaltijden voor en 's avonds hebben we nog lekker op het achterdek een hengeltje uitgegooid. Na deze twee comfortabele dagen zijn we met de nachttrein (met genoeg proviand en bridgekaarten om de nacht gezellig door te komen) naar Dong Hoi getjoekt. Een ingeslapen stadje aan de zee. Absoluut geen toerisme, de mevrouw van het hotel (8 euro per nacht) was vereerd om buitenlandse gasten te mogen inschrijven. Toen begon de regen en het is niet meer opgehouden. Oei, oei wat een storm en regen, we hebben gegeten en zitten kaarten in het restaurantje tegenover ons hotel (werden we niet helemaal nat). Wij maar denken dat het normaal weer was voor de tijd van het jaar. Na 2 nachten en toch nog een droge strandwandeling besloten we maar door te reizen naar Hue. Eindeloos wachten op het station, onze trein zou om 4 uur vertrekken en uiteindelijk zijn we 's nachts om half twee vertrokken in een trein met 'softseats' stoelen (hoezo soft?). De volgende dag bleek dat er in de omgeving van Dong Hoi 60 mensen het noodweer niet hadden overleefd en alle rails tussen Hanoi en Dong Hoi waren weggespoeld. Dus we hebben nog mazzel gehad in alle opzichten want er hebben ook mensen uren lang in treinen vast gezeten en ook dat is ons bespaard gebleven.

Tijdens eindeloze regenbuien uren en uren wachten op de trein
We kwamen voor dag en dauw in Hue aan, een mooie stad, veel te doen, veel te zien. We hebben de eerste dag de stad te voet verkend waarbij de Citadel het hoogtepunt was. We kwamen zelfs een echtpaar tegen van onze Franse bridgeclub die een groepsreis maakte door het land. De tweede dag hebben we twee lichte motoren gehuurd en daarmee het achterland verkend waarbij de begraafplaatsen langs de wegen een feestelijk indruk wekten. Dag 3 hebben we de boel nog eens beter onder de loep genomen en zijn we op gehuurde fietsen door diep verscholen dorpjes met heel veel bananenbomen gefietst. Jammmer genoeg heb ik geen goede foto's van de schooljeugd. Vietnam is een heel jonge natie. Alle jeugd gaat in schooluniform naar school. Als het middagpauze was moest je je echt een weg banen door zwermen jeugd in het blauw of wit.



een deel van de Citadel in Hue











O, ja, overal krijg je bij je eten een klein bordje met piment, zout en een partje citroen (ook een goed ideetje voor thuis, heerlijk fris)




'vrolijke' begraafplaatsen





fietsen langs s'heerens wegen






maandag 29 november 2010

iedereen weer thuis

Zo dames en heren, ik ben weer terug op honk. De dagen in Parijs en Nederland waren (zoals altijd voor een expat) volgepropt, gezellig en met te veel lekkere etentjes en overvolle boodschappentassen van Hema en Albert Hein. Gelukkig had ik een lift met de auto naar huis en hoefde ik niet met alles de trein in. Samen met mijn broer, zus en zwager terug naar Frankrijk. Ter ere van mijn verjaardag zijn ze hier naar toe gekomen en met vereende krachten hebben ze de kelder weer een stukje verder uitgegraven (da's toch een mooi verjaarscadeau!). De kelder moet 10 cm dieper, dan kan DH rechtoplopend de wijnvoorraad onder controle houden (hi hi). Nou ..... in de wijnvoorraad hebben we met z'n allen dit afgelopen weekend een aardig gat geslagen, lang aan tafel en veel gelachen. Nu zijn ze weer naar huis en komt alles weer in z'n gewone doen. De Christmas sticheries moeten nog worden afgemaakt, de meiden willen ieder een theemuts van groene patchworklapjes onder de kerstboom en de gordijnen voor de woonkamer wil ik toch echt af hebben voor de kerst. Er was wel een tegenvaller toen ik thuiskwam uit NL. Ik had lekkere Unox rookworsten gekocht voor bij de boerenkool. Helaas, broer konijn heeft de afgelopen week onze tuin ondekt en alle boerenkool is tot aan de grond afgeknabbeld en hier is in geen velden of wegen boerenkool te koop (snik). Morgen schrijf ik weer een stukje over Vietnam. Fijne avond allemaal.

maandag 22 november 2010

moeie voeten, veel plezier



Vriendin D. kon het niet laten om me vorige week toch een cadeau te geven voor mijn verjaardag . Een heel leuk cadeau: een toegangskaartje voor de handwerkbeurs in Parijs. Vrijdag zijn we met z'n drietjes (nog een andere Hollandse handwerkfanaat had zich bij ons aangesloten) voor twee dagen afgereisd  naar de lichtstad. We hadden dus ook nog ruim tijd om lekker door de stad te zwerven. Al een tijd was ik niet meer in de buurt van de Sacre Coeur geweest. 35 Jaar geleden had ik er met mijn zus A. in de winkel Saint Pierre al eens lapjes gekocht. Laat die er nu nog zitten en die niet alleen; de hele straat en ook nog om de hoek zit nu vol met stoffenwinkels, de een nog mooier dan de ander. In het vervolg staat de toeristische trekpleister Sacre Coeur weer op het lijstje "to do in Paris". Zaterdags naar de beurs. De metro zat vol kwekkende Franse dames, we hoefden daarom niet zelf in de gaten te houden waar we uit moesten stappen. O, wat een feest was het er. Ik heb er weer zoveel leuke ideetjes opgedaan. Natuurlijk ook handige zaken en lapjes gekocht en hele moeie voeten gekregen. 'S avonds nog lekker gegeten en een superijs gesmikkeld in de buurt van Boulevard Saint Michel en zondags, hup in het autootje van D. naar Nederland, leuk even een paar dagen bij mijn vader en de kinders. Donderdag weer huiswaarts.

dinsdag 16 november 2010

Vietnam (deel 2)


Omdat ik het laatste jaar een beetje met het handwerkvirus ben besmet, kan ik het niet laten om af en toe wat foto's met dit thema langs te laten komen. Dus gaan we, voordat we onze reis naar het zuiden hervatten, toch nog even terug naar Sapa met zijn indigoblauwe stoffen.
Op deze fotocollage zie je een Black-Hmongvrouw hennepvezels aan elkaar 'spinnen'. Ik heb het ook mogen proberen, het ziet er zo gemakkelijk uit maar schijn bedriegd. Van het weven van de repen stof heb ik helaas geen foto. De repen stof worden in grote pannen mooi donkerblauw geverfd met de bladeren van de indigoplant. En daarna, nou, daarna laat je, zoals bij dit ventje beneden, je moeder er bijvoorbeeld een mooi zondags pakje van naaien.
Overal in Vietnam zie je mensen achter naaimachines zitten. Ik heb de laatste dag van onze vakantie nog een ansichtkaart met naaimachines gevonden om naar Berthi te sturen. Zij heeft op haar heel veelzijdige textielblog een project met het thema textielpost en het leek me wel zo'n  toepasselijk kaartje.

vrijdag 12 november 2010

Vietnam (deel 1)

Terwijl de buizerds met opgetrokken schouders op de telefoondraden de regen en kou trotseren, zoek ik binnen bij de kachel mijn Vietnamfoto's uit. Ik heb me ingehouden, het zijn er maar 800. Maar om uit 800 foto's een leuk album samen te stellen, dat vergt de nodige zelfkritiek. We zijn alweer een week thuis en alle indrukken zijn  op hun plek gezakt en nu kan ik er een beetje een verhaal bij maken.

Donderdagochtend 7 oktober al heel vroeg in Hanoi aangekomen. Maar zelfs als het vroeg in de ochtend is, raast het verkeer in de vorm van duizenden lichte motoren (die wij steevast brommertjes noemden) al door de straten. Het ontbijt (een kom noedelsoep "Pho" genaamd) wordt al vroeg bij een van de honderden eetstalletjes op straat genuttigd, baby's worden verzorgd en de eerste spelletjes zijn alweer gespeeld (we zijn er niet achter gekomen welk spel het is maar het wordt overal gespeeld door de mannen).

Voor de eerste dagen hadden we al een druk programma omdat we persé op zondag in het noorden wilden zijn om onder andere de markt in Bac Ha te bezoeken. Dus na een dagje acclimatiseren en rondslenteren in Hanoi hebben we op vrijdagavond de nachttrein naar Sapa genomen.

Zaterdag hebben we een grote wandeling gemaakt onder begeleiding van een tiental Black Hmongmeisjes (die natuurlijk allemaal iets aan je willen verkopen). Het noorden is nog redelijk ongeschonden, veel rijstvelden en bebossing. De bevolking bestaat uit etnische minderheden die veel verwantschap hebben met de bevolkingsgroepen in het buurland China. Er wordt veel artisanaals geproduceerd, van kleine portomoneetjes tot hele grote vloerkleden. En dan meestal op basis van gesponnen hennep waarvan de lappen daarna geverfd worden met diepblauwe indigo. (de vrouwen hebben dan ook heel vaak blauwe handen). De Black Hmong klederdracht is buiten dit diepdonkerblauw opgesierd met wat gekleurd lint. In het stadje Bac Ha waar we zondag's naar toe zijn geweest, komt de Flower Hmong bevolking op zondag hun inkopen doen. Wat de naam al doet vermoeden, deze groep is uitbundig gekleurd gekleed. Natuurlijk zie je ook hier toeristen lopen maar we zijn er zeker van dat beide Hmong groepen zich niet voor ons in hun klederdacht gestoken hebben maar dat het hun dagelijkse kloffie is. Op de markt was de kleding en alles wat er mee te maken had volop te koop en de dames waren er op koopjes uit om hun kleding nog fraaier uit te laten komen.














Op maandag hebben we nogmaals een wandelexcursie gemaakt, even aan de Chinese grens gestaan en zijn 's avonds weer met de nachttrein naar Hanoi gereden. Wel bijzonder hoor zo'n nachttrein; om door de nacht gesleurd te worden door een locomotief met wel 18 wagons. Donker, lawaai, veel stenen op de rails, kreunend door de bergen en langs kleine stationnetjes. Een landschap waar je doorheen rijdt maar waarvan je weet dat je nooit zult weten hoe het er uit ziet.


zaterdag 6 november 2010

een zachte landing op het speldenkussen

Ik ben er weer. Donderdagochtend geland en laat in de middag heeft vriendin D. ons van het TGV-station opgehaald en weer netjes bij onze voordeur afgezet. Het eerste wat ze vroeg was (bijna nog voor de vraag of we een leuke vakantie hadden gehad) of ik snel bij de post wilde kijken of mijn pincuschion was aangekomen. Zij had die van haar al gekregen (maar ze mag hem nog niet showen omdat hij in het blad quilt & zo komt te staan). Ja hoor, hij zat erbij. Ik heb de mijne gekregen van Dorine (die eigenlijk ook Dorothea heet) (hoe is het mogelijk hè? niet eens zo'n veelvoorkomende naam dacht ik zo). Gauw heb ik hem opgevuld en ik heb hem met bewondering bekeken, alleen maar vierkantjes en dan toch niet vierkant!!! Zo mooi gemaakt en zulke toepasselijke stof met afbeeldingen van naaigerei en als kers op de taart een piepklein schaartje. Ik ga hem met veel plezier gebruiken.
Morgen ga ik mijn vakantiefoto's uitzoeken, ja, het was fantastisch, daar ga ik nog wel wat blogjes aan wijden. Ik wens jullie, vanuit het  mooie hefstgekleurde Bourgogne, een heel fijn weekend.