vrijdag 17 december 2010

weer tijd voor de 'kerstkaart'

Ieder jaar moet ik toch weer even nadenken wat ik zal  maken als kerstkaart. Dit jaar heb ik voor onze buurtgenoten, vrienden en bekenden in de omgeving lekker zachte warme harten gemaakt uit rode vilt. Ik heb er luchtig de wensen aangehangen om ze zachtjes te laten dansen als ze dit hartje ergens in hun kerstboom hangen.
Ik wens al mijn bloglezers ook een hele goede kerst, een gezellig oudjaar en een geweldig 2011.

donderdag 16 december 2010

donderdagavond

De donderdagavonden zijn bij ons altijd een beetje speciaal. Of we hebben vrienden te eten of we maken het gewoon voor ons tweetjes extra lekker. Dat komt omdat het donderdags markt is in het stadje hier verderop en daar gaan we naar toe voor onze onovertroffen geitenkaas van Frederique (daar zal ik nog eens een blogje over schrijven). Dat doen we al een paar jaar en inmiddels krijgen we een hand van Frederique (dan hoor je er wel bij hoor, hier in la France). Daarna gaan we naar de Auchan, een van de grote supermarchés in de omgeving. Daar kopen we voor de hele week de grote boodschappen en ons weekelijkse vismaaltje. Zachtjes neuriënd rijden we dan weer huiswaarts en verheugen we ons al op de avond. Zo ook vanavond, de poes heeft (zoals we zien aan de pootjes in de sneeuw) de kuierlatten genomen om zich te verpozen in de stal achter ons huis waar nu 40 koeien van onze buurman voor een beetje reuring zorgen. De kippen zitten op stok en het kacheltje brandt. M'n lief heeft de oestertjes opengemaakt en het wijntje voorzichtig ingeschonken. Hmmm, dat zal smaken. Daarna gevolgd door een ovenschoteltje van vis met een 'vettige' witte Bourgogne, Händel op de achtergrond en kaas toe met een drupje rood. Nee, toch met een drupje wit. De witte wijn die we nog over hebben van het hoofdgerecht. We drinken steeds vaker witte wijn bij ons kaasplateautje, zeker bij een oude geitenkaas, dat smaakt verrukkelijk. En zo zijn er heel veel donderdagavonden in het jaar. Goed leven hè?

zondag 12 december 2010

alweer een weekend de hort op

Met Dineke, jazeker,  diegene die al meerdere malen in mijn avonturen is genoemd als vriendin D. en ook altijd als anoniem reageert op mijn berichtjes (zo dan is dat geheim ook eindelijk de wereld uit) ben ik alweer een weekend de hort op geweest. Samen zijn we de Duitse dames gevolgd die al eerder deze week geschäftlig waren afgereisd naar het Schwarzwald. Ook nog even naar Freiburg geweest om daar de patchworkwinkel van Monika Schiwy te bezoeken. In de winkel beleefden we een plaatsvervangend "trotst zijn". Ik riep namelijk door de winkel de naam van vriendin D. en Monika verstond "Tineke" en vroeg ons onmiddelijk of zij soms de Nederlandse Tineke uit Mainz was. Nee, dat waren we natuurlijk niet, maar we waren wel gevleid dat Monika ons voor echte patchprofi's aanzag (dank aan Tineke om ons dat gevoel even te laten ervaren). Natuurlijk een mooi stofje gekocht, Japanse makelij van ontwerper Etsuko Furuya. In een lieflijk klein stadje in kerstsfeer kon ik deze mooi rode leren tas niet weerstaan. En als we s'avonds onze vermoeide voeten op de salontafel van onze Feriënwohnung te rusten legden waren de handen nog nijver. Eindelijk komt dan toch het eind in zicht van het borduurwerkje wat ik vorig jaar november al ben gestart. Kortom, het was weer een memorabel weekendje. Maar ...... thuiskomen bij mijn liefje (waar ik deze reis wat heerlijk Badische wijntjes voor heb ingekocht) is iedere keer weer een een superfeest.

dinsdag 7 december 2010

christmasstitcheries aan elkaar gestikt

De top is af. Zoals jullie zien heb ik er mijn eigen fantasie een beetje op los gelaten. Hoewel ik Bregje (de hond van superGoof) echt geweldig vind en grote bewondering heb voor de handvaarigheid van haar baasje, maar ik niet zo'n echt hondenmens ben, heb ik haar vervangen door een kerstman die vriendin D. uit een Frans patchworkblaadje heeft opgeduikeld (heremetijd, wat een lange zin). Ook de stitchery van Barbara, die ik erg hoog in het vaandel heb omdat ze dit reuze leuke project heeft gestart, heb ik met het schaamrood op de kaken verruild voor een engel die iets meer bij mijn stijl past. Maar ik denk dat de dames het mij niet kwalijk zullen nemen want het gaat per slot van rekening om het plezier wat we er met z'n allen aan beleven. En ik heb de kerstboodschap er natuurlijk in de Franse taal op gestitched.
Donderdagmiddag ga ik naar de 'kieltkloep' waar de dames hem dan ook kunnen bewonderen. Op de club ligt de voorraad 'moltonne pour patch' om het geheel van een zacht vullinkje te voorzien.
Dat stitchen is wel verslavend hoor. Ik ga er binnenkort weer leuke dingen mee verzinnen (al was het maar om mijn sigarenkistjes vol vrolijke kleurtjes DMC-garen te kunnen gebruiken).

donderdag 2 december 2010

De Duitse Bocht

Als je 500 meter van ons huis richting dorp loopt, kom je een bocht in de weg tegen. In deze bocht staat een schattig huisje. In dat huisje wonen twee Duitse dames. B. is 65 jaar en voormalig operazangeres en C. is 92 jaar en voormalig pianiste. Jullie begrijpen dat ons klassieke repertoir er hier in Frankrijk goed op vooruit is gegaan. C. speelt ondanks haar, door reuma vergroeide handen nog heel goed. Afgelopen zondag hebben we Advent ingeluid met door haar en nog een Franse dorpsgenote ten gehoren gebrachte pianomuziek. B. heeft door de jaren heen geen vertrouwen meer in haar stem en zingt daarom jammergenoeg niet meer. Dat mist ze toch wel een beetje en nu gaat ze, om het gemis een beetje op te vullen, mij zangles geven. Vroeger heb ik een beetje zangles gehad en de Jazz gezongen. Dat klonk best aardig (ik rookte een pakje Caballero zonder filter/dag). Mijn stem is na 19 februari 1991 wel veranderd omdat ik toen gestopt ben met roken. We zullen zien wat er van terecht komt. Ik heb er wel zin in. Morgenmiddag les 1 met dit lied van Hildegard Knef.