zondag 20 februari 2011

Over een enigma en niet opgeven

Gisteren aan het eind van de middag zijn mijn lief en ik naar Saint Léger sous Beuvray gereden om aanwezig te zijn bij de officiële inauguratie van het 'Centre Culturel Marcel Corneloup'. Marcel Corneloup heeft onnoemelijk veel betekend voor de koorzang in Frankrijk en ver daarbuiten. Tijdens zijn leven is hij enige tijd burgemeester geweest van Saint-Léger s. B. en tijdens zijn ambtsperiode is Maison du Beuvray gebouwd 'Maison de la Voix et de la Polyphonie'. Vorig jaar is hij op 82 jarige leeftijd overleden.  Iedereen die iets betekent in deze streek heeft er nu voor gezorgd dat Maison du Beurvray voor atlijd met de naam van Marcel Corneloup verbonden zal blijven. Na een uur van toespraken door 'tous importants' werd de plaquette, onder het genot van een glaasje en een hapje, onthuld. Daarna was er een uitvoering van het Choeur Alter Echo. Dit (amateur-)koor is opgericht in Lyon in 2003 door Alain Louisot en heeft door de jaren heen vele nationale en internationale prijzen gewonnen. Ik heb genoten van dit optreden van geestelijke en wereldlijke liederen uit de 20e-  en 21e-eeuw die me soms het gevoel gaven dat ze de ruiten zouden doen barsten door de heldere hoge tonen. Heel bijzonder waren natuurlijk de stukken van de hand van Corneloup zelf zoals het Angelus en L'amour de moi. Maar ook de uitvoering van Pseudo Yoik van de hedendaagse Finse componist Mantryjarvi was heel verrassend. Helemaal op het puntje van mijn stoel zat ik bij de uitvoering van het Lux aeterna van Edward Elgar. En dat is nou mijn raadsel. Ik heb de CD van de Enigma variaties van hem en inderdaad is variatie nummer 9 de muziek die ik herkende. Maar hoe dit stuk is omgetoverd tot dit stuk voor koor heb ik verder niet terug kunnen vinden op het internet. Maar dàt ik het prachtig vind staat als wel tien palen boven water. Ik laat jullie de instrumentele variatie horen want veel zoeken en luisteren op het internet heeft mij geen bevredigende opname opgeleverd van het Lux aeterna.

In Wikipedia heb ik nog het een en ander opgezocht wat wel interessant is om te vermelden over de Enigmavariaties van Elgar:

Elgar begon de compositie op 21 oktober 1898, na een uitputtende dag van lesgeven, 's avonds thuis achter de piano gezeten. Een melodie die hij speelde trok de aandacht van zijn vrouw. Zij zei dat ze hem mooi vond en vroeg of hij hem nog eens voor haar wilde spelen. Ter vermaak van haar begon Elgar daarop verschillende variaties te improviseren. Elk van deze variaties was een muzikaal portret van een van hun vrienden, of werd gespeeld in de muzikale stijl die hij of zij gebruikt zou kunnen hebben. Later breidde Elgar deze improvisaties uit en orkestreerde ze, met de Enigma Variaties als resultaat. ............

........Variatie 9, "Nimrod" August Jaeger, muziekuitgever bij Novello en "soulmate" van de componist. Zoals Elgar enkele jaren na de prèmiere aan Dora Penny ("Dorabella" uit var. 10) vertelde, is deze variatie niet echt een portret maar heeft hij betrekking op een gebeurtenis. Toen Elgar eens heel terneergeslagen was en wilde stoppen met het schrijven van muziek, had Jaeger hem aangespoord te doen zoals Beethoven had gedaan ondanks zijn grote moeilijkheden: doorgaan met componeren en zo prachtige muziek scheppen. Daarbij zong Jaeger het thema van het tweede deel van Beethovens Pathétique-sonate voor. Hij onthulde Dora Penny dat de beginmaten van de Nimrod-variatie moesten herinneren aan dat thema. “Can’t you hear it at the beginning? Only a hint, not a quotation”.

Dus als het je even tegenzit of je hebt even geen inspiratie om iets te maken,  denk aan en luister naar variatie nummer 9 die geboren is uit een dipje van de maker.




3 opmerkingen:

La Maison en Wonderboom zei

Prachtige muziek en een mooie beschrijving van dit dipje van de maker.
Heerlijk zo'n zondag namiddag.

Lieve groet
Hermine

Anoniem zei

nu hebben jullie me net van de trein gehaald en thuisgebracht en zit ik alweer met tranen in de ogen naar dit prachtige stuk muziek te luisteren, blij dat ik thuis ben, blij dat kira spint en kopjes geeft (enover het toetsenbord banjert) dus tranen van blijdschap en ontroering, niet van heimwee. Bedankt voor alles!

Herman zei

Apart, ik heb de uitvoering van de Enigma variaties in een uitvoering van Gardiner met de Wiener Philharmoniker. Jouw blog was aanleiding om deze eens op m'n ipod te zetten, samen met de Sonate's voor viool en piano van hem. Wist je dat hij ook muziek uitgaf onder de naam Gustav Francke?