maandag 28 maart 2011

Randonnée de printemps

Ieder jaar is de wandeling rond Bourbon Lancy de eerste die we lopen in het voorjaar. En alle jaren verzuchten we, als we bij het eindpunt zijn aangekomen, dat deze tocht wel zwaar lopen is. Niet de afstand van 15 km maar het parcour dat zo geaccidenteerd is, doet onze spieren verzuren. Aan het eind van de wandeling, achter een bordje met Franse lekkernijen in de plaatselijke 'salle de polyvalente' kunnen de spieren weer ontspannen en krijgen de knietjes weer rust. Maar wat ons gepiep altijd weer naar de achtergrond laat verdwijnen is het feit dat er in het voorjaar altijd zoveel bloeit. Dit jaar heb ik met mijn kleine cameraatje de bermen afgespeurd en alles voor jullie gefotografeerd. Dan is het net of je een beetje meegelopen bent.

1. speenkruid (Ranunculus ficaria)
2. bosanemoon (Anemone nemerosa)
3. sleedoorn (Prunus spinosa)
4. slanke sleutelbloem (Primula elatior)
5. kleine maagdenpalm (Vinca minor)
6. stinkend nieskruid (Helleborus foetidus)
7. maarts viooltje (Viola odorata)
8. vroege sterhyacinth (Scilla bifolia)
9. holwortel (Corydalis cava)
10. gevlekt longkruid (Pulmonaria officinalis)



En als je dan achter wat Franse wandelaars loopt valt het op dat die zomaar bloemen plukken. We hebben heel wat bosssen wilde narcissen uit hun rugzakjes zien steken. Ik geloof dat dat in Nederland toch niet zo veel gebeurt. Want het is toch jammer dat de laatste wandelaars van dit lenteseizoen de narcissen niet meer zo mooi zouden zien bloeien.

donderdag 24 maart 2011

De buurvrouw

Dinsdagochtend nog even wat plaatjes geschoten van de tuin. De eerste bloesem in het abrikozenboompje, vrolijke blauwe druifjes die ieder jaar weer in de bak met onkruid omhoog komen en een een gezellig bak violen op de tuintafel. 's Middags een van mijn beste vriendinnen uit Nederland van de TGV gehaald.
29 Jaar geleden hebben mijn lief en ik samen met Maggy en haar lief 4 arbeiderswoningen verbouwd tot twee volwaardige stadswoningen in het centrum van Utrecht. We waren jong en stonden aan de start van ons leven als volwassenen. Door de jaren heen zijn er kinderen gekomen, hebben we samen veel plezier gemaakt en ook verdriet werd samen gedeeld. Toen wij  naar de Betuwe verhuisden was het alsof we naar het andere eind van de wereld vertrokken. Maar de opgebouwde vriendschap was hecht genoeg om deze verhuizing te doorstaan. Vijf jaar geleden was de verhuizing naar Frankrijk weer een test voor onze vriendschap. Ik geloof dat hij er alleen maar hechter door is geworden. We mailen elkaar onder de naam 'je Franse buuf'  en 'je Hollandse buuf'. Ieder jaar komen we minstens één maal bij elkaar. Maar dit maal vind ik het wel bijzonder, ze is nog nooit alléén hier naar toe gekomen. Nu zitten we de hele dag te beppen en te knutselen in de zon aan de tuintafel en het is me gelukt om het quiltvirus over te laten springen. Zaterdagochtend zet ik haar weer op de trein terug en dan komt eindelijk mijn lief weer in beeld want die wordt schabouwelijk verwaarloosd door al ons gekwek.

vrijdag 18 maart 2011

love of my life

Gisteren werd de love of my life 65. Eerst dachten we gewoon de dag voorbij te laten gaan, zoals alle andere dagen in het ontspannen Franse leven. Maar op het laatst begon het toch te kriebelen. Dus zijn we lekker met z'n tweetjes ergens uitgebreid gaan lunchen en daarna hebben we er voor vrienden en buurtgenoten nog een gezellig vloeibaar feestje van gemaakt. Vanmorgen de boel opgeruimd, veel koffie gedronken en naar de bakker geweest. We kijken terug op een leuke dag. Er waren zelfs vrienden, die met gevaar voor eigen leven hun cadeau overhandigden. Want je weet maar nooit of het in goede aarde valt. Ik kan jullie meedelen dat het cadeau onder grote hilariteit is aanvaard: echte pantoffels. Ik kan er geen mooiere afbeelding bij verzinnen dan deze van dit genietend echtpaar. Zien jullie ons al zitten? Lekker samen op het stoepje voor het huis. Je ziet, ik knutsel en handwerk er vrolijk op los en mijn lief geniet op z'n tijd van een Hollands sigaartje. 

Zo, nu nog even kippenhok schoonmaken en wat kruiden voorzaaien. Ik heb over een nieuwe voorzaaimethode gelezen. Als het een goede methode blijkt te zijn dan zal ik er een blogje over schrijven. O, ja er sommigen waren nieuwsgierig naar mijn zangescapades, nou, ik kan melden dat mijn stem niet meer is wat hij vroeger was en dat Duitse chansons toch niet zo mijn ding zijn. Dus we houden het bij luisteren naar muziek. Dat is nu ook veel praktischer want het tuinseizoen is ook weer van start gegaan. Dus geen tijd om ingewikkelde stemoefeningen te doen (oké, slap excuus). Fijn weekend allemaal.

dinsdag 8 maart 2011

tuindagje

De laarzen heb ik bij de keukendeur uitgetrokken, mijn nagels zo goed mogelijk schoongeboend en de eerste sproeten op mijn neus geteld. Het was weer een heerlijke tuindag. Ik heb mijn lief geholpen om het groentebed voor de bonen in orde te maken. Hij heeft vandaag de erwten gelegd (hij wil vroeger zijn dan de buurman). Alle bamboestaken zijn alweer in stelling gebracht om over een tijdje de snijbonen, rode bonen en de capucijners te ondersteunen. De pootaardappelen staan al in de gang te wachten tot het tijd is om de grond in te mogen. Zelf heb ik aan een tafeltje in de zon met een grote zak potgrond en een nieuwe kruiwagen om al het afval naar de composthoop de rijden, de potplanten een voor een onder handen genomen. Het lijkt erop dat ze gelukkig allemaal de winter weer overleefd hebben. Dat is iedere winter weer moeilijk want we hebben nog steeds geen kas en daarom staan ze allemaal dicht opeen gepakt in een klein oud varkensschuurtje. De muren van dit schuurtje zijn dik en aan de andere kant is er het kippenhok aangebouwd en dat is de reden dat we het nog iedere winter aardig vorstvrij kunnen houden.  De planten kunnen natuurlijk nog niet echt buiten staan want ik vrees nog heel wat nachtvorst. Maar dicht bij het huis, gezicht op het zuiden, achter de heg én met een groot stuk bubbeltjesplastic bij de hand om de nare nachtvorst te lijf te gaan, gaan we het wel redden tot begin april. Het enige nadeel aan zo'n tuindagje zijn de ruwe handen. Ik heb een hekel aan tuinhandschoenen, wat tot gevolg heeft dat aan het eind van de middag, zittend in de laatste zonnestralen, het borduurgaren aan al mijn vingers blijft plakken. Morgen ga ik mezelf trakteren op een super de luxe handencrème.

woensdag 2 maart 2011

Lente!

Vanmiddag tijdens onze wandeling zagen we in de wei de eerste madeliefjes al weer bloeien en worden er, bij onze vrienden op de berg, na het debacle van moederschaap Josephien, gelukkig steeds maar weer (zonder dat we er bij zijn) lammetjes geboren. Boven ons hoofd vliegen de kraanvogels naar het noorden.  Je wordt er gewoonweg super vrolijk van!
Ik las op het internet een lief klein gedichtje (helaas anoniem) ik zal het jullie niet onthouden.

Lente

Zie jij dat ook ?
En weet je wat ik rook?
Bloeiende bloesem en bloemen.
En ik hoor bijen zoemen.
Weet je hoe dat komt?
De lente zit in de grond!


Binnen gaat de start van de lente ook niet in stilte voorbij. De lapjes die ik kocht op de beurs in Dijon en de pastelkleurige strengetjes borduurgaren vinden elkaar als vanzelf  om een mooi voorjaarskleedje te vormen (duurt nog even hoor het zijn kleine steekjes). De blauwe druifjes die ik vandaag kocht bij de supermarkt maken de kamer zonnig en vanavond hebben we lekker gesmikkeld van een bordje pasta met garnalen en een frisse rosé uit de Provence. Deze dag maakte het weer tot een mooi begin van het nieuwe seizoen en alweer ons vijfde jaar hier.
 
P.S. op het blog van Annemarie staat aan de zijkant een prachtig stuk muziek over de trek van de kraanvogels.