zondag 23 december 2012

de jaarlijkse kerstkaart


In 1963 ging op Broadway the musical 'She loves me' in première. Een zoetsappig geval met zoetsappige liedjes. In Frankrijk heb je op de klassieke zender op zondagochtend altijd een programma met dit soort muziek. En laat ik me nu net vanmorgen helemaal een hoedje zitten te prikken aan mijn jaarlijkse kerstkaart voor de buurt. Ik ben er natuurlijk veel te laat mee begonnen. Nou .... niet echt hoor want ik had eerst een heel ander plan met dennenappels die ik van de herfst in de bossen bij Bordeaux speciaal voor dit doel had geraapt. Maar dat idee liep op niets uit dus moest ik ineens iets anders verzinnen. Gelukkig had mijn zus vorige maand een heel grappig kerstengeltje uit de wereldwinkel meegenomen en daar heb ik nu de kunst van af gekeken en heb ze geprobeerd na te maken. Maar dat moet dan wel meteen minstens veertien maal. Dus vanochtend zat ik in mijn engelenfabriekje aan de lopende band. Ze zijn af en ze zijn schattig Op de achtergrond hoorde ik dus net dat liedje '12 days to Christmas' op de radio. Ik moet zeggen, zo voelde ik me ook een beetje. Poeh, poeh, wat een gedoe om alles op tijd klaar te krijgen voor de kerstdagen als je te laat begint. Maar na de engeltjes heb ik ook nog kans gezien een krans op de deur te maken en morgen nog even de mistletoe ophangen en dan kan ik op m'n kont gaan zitten. Met m'n petite robe noire en m'n talons aiguilles schuif ik dan aan de tafel. De eerste dag romantisch met z'n twee en de tweede dag uitbundig bij vrienden, met z'n tienen.


Ik wens jullie allemaal hele goede en sfeervolle kerstdagen en als ik jullie niet meer spreek ..... een goede start in het nieuwe jaar.


zondag 9 december 2012

even bijkletsen

Mooie foto he? Tijdens het quilten ging ik een kopje thee halen en kwam terug in de 'winterhal' (om onduidelijke redenen heet deze knusse kamer alias bibliotheek zo). Nou ja, helemaal onduidelijk is dat natuurlijk niet want er brandt in de winter een gezellig houtkacheltje en er staan comfortabele stoelen dus we zitten er dan ook graag. En vóór de openslaande deuren zit vaak ook nog ons enig overgebleven kipje. Ons wonderkipje mag ik wel zeggen want twee dagen na dat haar twee 'vriendinnen' (ik denk dus dat het helemaal haar vriendinnen niet waren) tragisch om het leven waren gekomen kreeg ze een prachtig gezonde rode kam en lellen en ....... is ze pardoes iedere dag een ei gaan leggen. Ik denk dus dat ze al die tijd gejend is door die twee rotmeiden. Zo zie je maar weer dat Cruyff alwéér gelijkt krijgt; ieder nadeel heeft z'n voordeel. Had ik jullie al verteld dat ik tegenwoordig ook op een naaiclubje zit? Nou mijn eerste rokje is af, een simpel kokerrokje maar het past perfect. Nu ben ik bezig met een lange broek. Nou ja, bezig...... de franse uitleg in de Burda begrijp ik soms niet helemaal en dan stop ik maar weer tot de volgende bijeenkomst. Het duurt dus wel erg lang en met kerst zal ik toch weer mijn oude kloffie aan moeten trekken. Maar ik vind het erg leuk, dat naaiclubje. Wat ook leuk is, is onze lapjes- en draadjesclub die we afgelopen maandag in het dorp zijn gestart. We waren best zenuwachtig, net als vroeger als je een feestje ging geven, dan was je ook altijd bang dat er niemand kwam om op het eind van de avond te constateren dat je te weinig had ingekocht omdat iedereen toch echt gekomen was. Nou, dat was hier ook het geval. We hadden op een vrouw of vijf gegokt en er zijn wel dertien dames geweest. Allen zeer enthousiast en dik van plan om de volgende keer mét medeneming van hun vriendinnen weer van de partij te zijn. En zo schieten de weken voorbij. Altijd bezig met iets gezelligs. Nu nog een beginnetje maken met de jaarlijkse 'kerstkaart' voor de buurtgenoten. Ik heb al een ideetje, nu nog hopen dat het mooi wordt. Tot de volgende keer.

maandag 26 november 2012

Over kippen, wol en zwarte lapjes

De voor- en nadelen van het jachtseizoen. Chronologisch in de tijd waren we eerst heel content met het nieuwe jachtseizoen en daarna wat minder.
Vorige week maandag kwam de buurman ons een achterbout van een ree brengen als dank voor het water dat wij hem hebben geleverd voor zijn koeien tijdens de vorst van afgelopen winter. Dat had natuurlijk helemaal niet gehoeven, elkaar helpen is toch heel gewoon. Maar goed, niet zeuren en de gift in dank aanvaarden. Eenmaal binnen hebben we toch wel een klein rondedansje gemaakt met dit prachtige stukje wild. Lief heeft het na een paar dagen te laten besterven  en na  zijn culinaire boekenplankje te hebben geraadpleegd  in mooie porties verdeeld en ingevroren voor een feestelijk dinertje. Nu de tegenvaller van het jachtseizoen:  We hebben dit jaar niet zoveel geluk gehad met onze kippenpopulatie en alleen Ko, Koen en Kaat liepen hier nog rond. Ko was al een weeskip omdat Paling te grazen was genomen door een marter maar daar had ze zich kipmoedig door heen geslagen en was volop aan de leg. De zussen Koen en Kaat, ja, dat is een ander verhaal. Koen was ook volop aan de leg maar Kaat liep dapper achter deze twee dames aan en vertikte het om eieren te leggen én wist 's avonds ook het hok niet terug te vinden. Bijna iedere avond zit ze op de drempel van de keukendeur te wachten totdat wij haar in het licht van de zaklantaarn of zelfs dragend naar haar hok brengen. Onze jongste dochter had er al eens geleerd een studie van gemaakt en ons meegedeeld dat Kaat gewoon nooit volwassen was geworden, kortom: geen mooie grote rode kam en lellen. Maar allez, ze is een gezellige sociale dame dus ze mocht blijven, ook zonder eierproductie. En toen sloeg het noodlot toe, afgelopen vrijdagmiddag een hels kippenkabaal op het erf. Lief sjeest naar buiten en ziet dat er een verdwaald jachthondje over het erf paradeert met Ko in z'n bek. Van schrik laat hij los en gaat er als een speer vandoor. Ko voor dood achterlatend. Helaas was er geen redden meer aan en heb ik met knikkende knieën het werk afgemaakt en haar uit haar lijden verlost.
Kaat zat dit wrede schouwspel wat sullig vanaf de  keukendeurdrempel gade te slaan maar van Koen geen spoor te bekennen. Koen hebben we aan het eind van de dag geheel aan flarden gebeten, teruggevonden in de lege schapenstal. Dus nu hebben we alleen nog ons domme kipje Kaat over die geen eieren legt. Maar wat wel heel frappant is, is dat ze binnen deze paar dagen wel een mooie rode kam heeft gekregen. Misschien heeft ze bij die twee dominante dames geen kans gezien om zich te ontpoppen tot een heuse kip. We kijken het nog een paar dagen aan. Als ze het erg saai vindt in haar eentje dan brengen we haar naar onze schotse achterburen. Die hebben veel gevederde vrienden rondlopen van allerlei pluimage. Zelfs kippen waarvan wij denken dat ze toch echt beter af zouden zijn met een tienrittenkaart voor de psychiater. We denken dat Kaat er goed tussen zal passen.

En nu nog even mijn supersloffen showen.
Het spreekt voor zich denk ik met deze drie foto's. Ik ben zeer content met het gebrei en ik denk dat ik me ook maar eens ga wagen aan het breien van een paar gezellig sokken.

geworstel met 5 pennen en
ook nog de kat op schoot
reuzensloffen maat 60
warme voetjes in maat 38



En ook nog even mijn laatst stapeltje lapjes. Gisteren kwam Caroline op bezoek en had wéér een doos lapjes uit de boedel van haar moeder bij z ich. Met de meeste lapjes had ik niet veel, die gaan allemaal naar de knutselclubs maar een bergje zwarte lapjes sprak me toch wel aan. Ik heb ze meteen in de wasmachine gedaan en vanochtend gestreken en in de lapjeskast gelegd.

woensdag 21 november 2012

weer een jaar erbij

Ik heb me de dagen alleen gelukkig goed vermaakt en de dagen met m'n vriendin J. uit Nederland waren supergezellig en ook nog eens productief. Eindelijk heb ik die sloffen gebreid waar ik bijna twee jaar geleden de wol voor had gekocht maar waarvan ik dacht dat ik dat niet kon. Het tegendeel is bewezen door ze binnen twee dagen tijd tussen al ons gekeuvel, gekeutel en geluier door, te breien (foto's volgen na het vilten van de sloffen). J. heeft voor mij een grappig boorduurtje gemaakt, helaas heeft ze dat niet af gekregen, nu ga ik vriendin D. lief aankijken en haar vragen het voor mij af te maken. J. én D. zijn beiden rechtshandig en als ik met mijn linkse pootje de boel ga afmaken ziet het er natuurlijk niet uit. Ik heb voor J. nog een vrolijke kerst-sok gemaakt.



















Zaterdagavond heb ik mijn lief van het TGV-station gehaald. Fijn dat hij weer thuis is. De volgende dag romantisch samen aan het ontbijt met cadeautjes (het was namelijk met verjaardag). Ik heb van hem een hippe rode ice-watch gekregen en de verzamelde gedichten van Slauerhoff. Aan het eind van de middag kwam er hoog bezoek. Mijn vader, broer, zus en zwager konden het gelukkig niet laten en kwamen tussen al hun drukke bezigheden door toch nog een paar dagen verjaardagstaart eten. Met zijn 92 jaren is mijn vader niet meer een van de jongste maar hij én ik genieten alle twee enorm van deze logeerpartijen. Vanmorgen zijn ze weer afgereisd en het gewone leven heeft weer z'n loop genomen.



O ja, ik zou jullie nog vertellen over de posters en foldertjes die ik in ons dorp ging verspreiden. Och, het spreekt voor zich als ik er even een fotootje van maak. Spannend hè?




zaterdag 10 november 2012

onbestorven weduwe

De taart is gebakken en het logeerbed is gedekt. Ja, dat is weer een hele nieuwe ervaring. Mijn lief is donderdag  voor 10 dagen naar zijn dochter en twee kleinzonen vertrokken. Het zit zo, de jonge vader moest voor zijn sport 10 dagen naar Indonesië (niet verkeerd natuurlijk). Maar dan zou de jonge moeder ineens met onze ondernemende kleinzoon én zijn pasgeboren broertje alleen in het nog niet zo lang geleden betrokken nieuwe huis zitten. Dat is natuurlijk geen sinecure. Daar zouden we dus gezellig 10 dagen gaan logeren. Nou, daar ging dus een streep door de rekening want vriendin D. ging ook  voor familieaangelegenheden en paspoortperikelen naar Nederland. En toen wilde het zomaar dat onze poezenoppas al bezet was. Nou, zei ik, dan blijf ik thuis bij de poes en de kippen en gaat mijn lief echte kwaliteitstijd bij zijn dochter doorbrengen en meteen wat klusjes in het nieuwe huis verrichten. Nu wil het dat ik al vaker alleen naar Nederland ben geweest in de afgelopen jaren maar mijn lief nog nooit. Toen we nog in Nederland woonden ging mijn lief wel eens voor zijn werk naar het buitenland en kon ik me verheugen op avondjes met vriendinnen en grote dozen bonbons. Zou dat nu ook weer zo zijn? Tot nu toe heb ik mijn tijd aardig kunnen zoet brengen. De eerste ochtend kwam meteen al een franse vriendin samen met mij de krant lezen. Dat proberen we wekelijks te doen om mijn vocabulaire en uitspraak te verbeteren. Verder heb ik veel gewandeld, de hele hut gestofzuigd, vage prakjes gekookt en genuttigd en alle zwijmelfilms op tv gezien. En dan is het nu weer tijd om onder de mensen te komen. Vanavond komt José (een vriendin uit Nederland) in haar oude vertrouwde volkswagentje deze kant op getuft om mij een paar dagen gezelschap te houden. We gaan natuurlijk veel zuurkool en andere stamppotten eten want daar houdt mijn lief niet zo van. En we gaan natuurlijk heel veel knutselen en heel veel draadjes op de grond laten slingeren en heel veel lachen om niets. En volgende week moet ik ook nog op stap in ons dorp om bij alle winkeltjes en openbare plekken postertjes te plakken om iets leuks aan te kondigen maar daarover volgende week meer.

alles onder handbereik om je niet te hoeven vervelen



zondag 28 oktober 2012

koud hè?

Gisteren was het al een beetje aan het omslaan. Nog snel even wat bloemen uit de tuin geplukt. Gelukkig, net op tijd. Vanochtend waren de kleurige dahlia's veranderd in donkerbruine geknakte oude mannen die gebukt gingen onder een laagje rijp. (ja jullie merken wel dat ik de laatste tijd weer mooie romans lees doorspekt met bloemrijke taal). Nadat we gisteravond een gezellig eetavondje hadden met vrienden was het gesprokkelde uurtje vanochtend meer dan welkom. Maar toch waren niet echt laat uit de veren, er moest gewandeld worden. Na een avond als gisteren hebben wij gekozen voor de 11 km, dat vonden we ver genoeg. Ieder jaar organiseert ons buurdorp een randonnée des châtaignes. Ieder jaar lopen (en fietsen op VTT's) er meer mensen mee en dat komt omdat het een heel erg gezellige tocht is door een prachtige landschap. Voor de inwendige mens wordt er altijd goed gezorgd. Halverwege de tocht kwamen we bij de pleisterplaats aan waar je zelf boterhammetjes kon smeren met rillettes, fromage frais en jam, en als toetje stukjes chocolade. Bij het eindpunt staat een flinke tent waar iedereen voorzien wordt van een puntzakje vers gepofte kastanjes en warme wijn.


Voldaan zijn we daarna weer naar huis getogen om achter het raam in het zonnetje, onder het genot van de muziek van Telemann een kopje thee met taart van gisteren op te peuzelen, dit allemaal even met jullie te delen.
Het recept van deze heerlijke calorieënbom taart is afkomstig uit het NRC van 2 jaar geleden maar stond zo vol fouten dat wij het maar naar goeddunken hebben aangepast. Succes.

Koekjestaart met sinaasappelgelei:
Oven voorverwarmen tot 160 graden.
De bodem van een springvorm bekleden met bakpapier,
200 gram bastognekoeken verkruimelen en vermengen met 50 gram boter en in de springvorm pletten.
1 blikje gezoete gecondenseerde melk samen met 2 losgeklopte eieren, schaafsel van 1 sinaasappelschil, sap van 1 sinaasappel en een scheut room door elkaar roeren en op de koekjesbodem gieten. En vervolgens 55 tot 60 minuten goudgeel bakken.
Ondertussen:
Verwarm 2 dl sinaasappelsap, schaafsel van 1 sinaasappel en 50 gram suiker in een pannetje. Haal van het vuur af en voeg 2 blaadjes geweekte gelatine toe en laat een beetje afkoelen.
Laat ook de taart afkoelen en giet de sinaasappelgelei erover. Laat goed koud worden en ..... smikkelen maar.

Bijna op en o zo heerlijk


O ja, die boeken zijn onder andere:
De engel Esmeralda van Don DeLillo
Het onvermijdelijke toeval van Martin Mosebach
Godenslaap van Erwin Mortier
(alle drie al uit 2010 maar nog steeds het lezen meer dan waard)


dinsdag 16 oktober 2012

mazzel en geluk

Wat ben ik toch een tevreden mens. Dat is niet moeilijk hoor, want het komt me allemaal aangewaaid. Ik hoef er geen noemenswaardige moeite voor te doen.
Vorige week ging ik met m'n lief even naar de bouwmarkt (30 km verderop) en zag ik in mijn ooghoek dat de stoffenwinkel verbouwingsopruiming had. Nee, lief had geen tijd (en geen zin) om daar even naar binnen te wippen. Dus toen we weer thuis waren heb ik snel vriendin D. gebeld en achteloos gevraagd of zij wist van de opruiming. Nou die sprong meteen in de auto (ook om mij op te halen) en wij weer naar de winkel. Leuke lapjes gekocht maar wat echt 'c'est donné' was, waren de klosjes Sulky garen van Güttermann. Afprijzing op afprijzing en op het laatst bleef er nog 30 cent per klosje af te rekenen. Jullie begrijpen dan de dames D. helemaal uit hun dak gingen. Beiden hebben we een paar klosjes aangeschaft.


Thuisgekomen met de buit moest ik snel de koffer pakken. Het dekentje is bij lange na  nog niet af maar de tweede kleinzoon vond dat hij het lang genoeg had gerekt (ook volgens zijn moeder) en hij is gezond en wel ter wereld gekomen. Natuurlijk vinden grootouders altijd dat hun kleinkinderen de mooiste zijn. Maar, helaas dames en heren, ik moet jullie teleurstellen. In de toekomst is deze titel niet meer te vergeven want ik heb de twee hoofdprijzen binnen.


Hij is een dubbelganger van zijn grote broer. Grote broer moet er natuurlijk wel aan wennen dat hij de hofvijver moet gaan delen en koos onmiddellijk eieren voor z'n geld. Ik loop hem al een jaar te vragen wat hij is van oma. Daar geeft hij steevast géén antwoord op, hoewel ik het hem héél vaak vertel. De eerste dag van ons verblijf bij het jonge gezin weigerde hij nog steeds om het antwoord op de vraag "wat ben jij van oma?" te geven maar nadat ik vertederd met zijn broertje op de arm had gezeten, gaf hij mij spontaan het juiste antwoord op mijn vraag: LIEVERDJE. Nou, dat blijft hij hoor, geen concurrentie want vanaf nu heb ik twee unieke lieverdjes.
En ik heb ook een unieke vriendin D.; zij kon het niet laten en heeft toen wij in Nederland waren nog even het restje van meneer Güttermann naar huis gehaald.



donderdag 4 oktober 2012

Wijn en meer

Vorig jaar met ons 25-jarig huwelijksfeestje kregen we van de kinderen een envelopje met daarin voldoende pecunia om je een keer lekker in de watten te laten leggen. Zo'n envelopje geeft ons altijd veel plezier omdat je eerst eindeloos veel leuke plekjes en ideetjes de revue laat passeren. Eindelijk wordt de knoop dan doorgehakt, reservering gemaakt en met spanning gewacht op het reisje zelf. Vorige week was het zover en zijn mijn lief en ik een paar dagen naar de Bordeaux geweest. De chambre d'hôte in Château Rousselle [klik], een wijndomein met een ontspannen onthaal en 3 gastenkamers was super. De wijnen van de gastheer waren vloeibaar geluk en de hoeveelheid zeer gastvrij. Natuurlijk kregen we een rondleiding over zijn proprieté met de nodige uitleg. Wij wisten al wel uit de Bourgogne dat er veel verschil te proeven is tussen wijnen van verschillende grondsoorten en ook hij verzekerde ons dat zijn wijn (côte de Bourg) veel lekkerder was dan de wijn aan de andere kant van de Gironde (naar de Oceaan toe). Hij durfde zelfs te beweren dat die wijn naar de zee smaakte. Nou moet ik bekennen dat ik een prachtige Pommerol of een Saint Estéphe waarschijnlijk niet onaangenaam zou hebben gevonden (als ik hem zou hebben kunnen betalen). Maar goed. Wij de volgende dag op stap, met de auto op de pont naar de overkant en de voor ons betaalbare Médocs geproefd. Ja, hij had gelijk (niet dat ze naar zee smaken hoor) de wijnen van de oostkant van de Gironde zijn vriendelijker en ronder van smaak. We zijn uiteraard ook nog even met de laarzen aan in de Oceaan gaan staan, het was op dat moment beestenweer maar dat kon de pret niet drukken. We hadden het hele strand voor ons alleen, onvoorstelbaar als je bedenkt dat hier zomers duizenden toeristen de boel opleuken.

Weer terug op ons logeeradres werden we de volgende ochtend al vroeg gewekt door veel activiteit op de cour. Er was een grote vrachtwagen gearriveerd. Deze werd voor de chai (wijnopslag) geparkeerd en "uitgepakt". Het bleek een mobiele bottelarij te zijn. Reuze praktisch natuurlijk, want het wemelt hier van de kleine wijnchâteaux en die hebben uiteraard geen middelen om zelf zulke kostbare machines aan te schaffen. Deze vrachtwagen huur je dan een aantal dagen inclusief personeel in om de wijn op fles te zetten. Chateau Rousselle moest op dat moment 40.000 flessen laten bottelen; dat kostte het bedrijf op wielen slechts 2 dagen. Leuk om mee te maken, we wisten niet van het bestaan.

O ja, even tussen door, om toch nog even in de wijn te blijven. In deze tijd van het jaar hebben alle grote en kleine supermarkten foire aux vins. Dat is ieder jaar weer een speurtocht door de folders en de winkelschappen. Je treft dan ineens ook mannen in driedelig grijs aan die onhandig en enigszins besmuikt achter een winkelwagentje in de supermarkt lopen. Maar ook gezellig dikke boertjes met hun ega's die het er eens van gaan nemen en een Grand Cru in hun karretje vleien. En dat dat al jaren achtereen een hele happening is, zou allang niet meer zo'n happening zijn geweest als de supermarkten er zelf niet wijzer van zouden worden. We hebben gelezen dat bijvoorbeeld de supermarktketen Leclerc in deze tien vloeibare dagen een kwart van hun jaaromzet in wijn draaien en dat wil zeggen  85 miljoen euro (tussen de 850.000 en 1.000.000 flessen). Ook wij hebben ons laten verleiden en hebben een hele mooie Saint-Émilion uit 2010 gekocht. Volgens de kenners kan hij liggen tot 2035. En dat is nou net mooi want onze kleine prins is geboren in 2010 en dan kan hij als hij in zijn jong volwassen leven een mijlpaal te vieren heeft zo'n mooie fles opentrekken.

Van de wijn maken we een klein uitstapje naar feestvieren. Vandaag is het namelijk dierendag. Niet dat ze dat kennen in Frankrijk maar vanmiddag gaan we bridgen bij Sophie en haar moeder (ja die van 101 jaar). Sophie heeft een 18-jarige poes Ciboulette (bieslook) genaamd en voor haar neem ik vanmiddag dan maar een cadeautje mee. Maar wat wil het feit, ik ben zo druk geweest met allerlei leuke dingen, uitjes, etentjes en luieren dat ik niet ben toegekomen aan het kopen van een heerlijk poezenhapje voor haar. Dus ben ik achter de knutseltafel gaan zitten en heb een kunstige vis gefabriceerd. Ben benieuwd of het madame vanmiddag kan behagen.

maandag 17 september 2012

een patchwork aan onderwerpen

De zwaluwen zijn vertrokken, de schoolbus sukkelt weer iedere middag langs ons huis en de grote barbeque heeft zijn plekje in de schuur weer ingenomen. Kortom, we beginnen aan de heerlijk lange (hoop ik) nazomer. De moestuin heeft het meeste al geleverd, de tomaten en courgettes blijven ons nog wel voorzien en voor straks hebben we ook weer een flinke oogst van de topinamboer in het vooruitzicht. De zomer is met pieken en dalen qua temperatuur aan ons voorbij getrokken, dagen van 40 graden nachten van 25. Maar ook dagen vol regen en temperaturen van 14 graden. Alles goed voor de tuin en de nodige huishoudelijke taken zullen we maar zeggen.

Ook zijn weer de nodige klussen aan huis en tuin geklaard. Zo is er een hegje als afscheiding en windkering op het grote erf gekomen, straks lekker met de lange eettafel en het opblaas badje erachter en niemand die ons meer ziet. De jongste dochter heeft samen met haar vader het dak van de grote schuur aangepakt . Nu hoeven we niet meer bij iedere storm te vrezen dat de pannen in het rond vliegen.  Dit is écht een heel hoog dak!

Het was een gezellig zomer, veel vrienden en familie zijn langs geweest en hebben samen met ons de wereld doorgenomen onder genot van een maaltijd (ik zal maar niet vertellen hoeveel liter wijn er door heen gegaan is). We hebben zelfs bezoek gehad van mijn vroegere buurmeisje (van 45 jaar geleden!!) met haar man en twee dochters. Leuk hoor, net haar moeder van toen maar dan blonder. En wat je dan toch nog allemaal weet van elkaar, van proefmonsters sparen tot de buxushaagjes in de tuin van ons ouderlijk huis. (waar het internet niet allemaal goed voor is).

En over internet gesproken ..... vorige week zomaar op bezoek geweest bij Monica. In het voorjaar waren zij en haar man al eens hier aan komen waaien. (Jullie zijn toch ook wel eens nieuwsgierig wie er allemaal aan het andere eind van zo'n digitale weg wonen?) Monica had ook Evelyne met man uitgenodigd en zo kwam het dat we gezellig met z'n allen genoten van een heerlijke lunch in hun knusse zomerhuis op het Franse platteland. Natuurlijk hebben we onze handwerken bewonderd en besproken. Wat kunnen die meiden allemaal mooie huisjes quilten, die van mij staan nog steeds in de steigers.

Deze zomer weinig tot niets gedaan op handwerkgebied. Toen ons eerste kleinkind in aantocht was hebben we een snoezig kinderbedje opgeknapt en nu we bijna verblijd worden met een tweede nazaat ben ik druk aan het breien geslagen om een lekker warm dekentje in dat bedje te kunnen vleien. Breien gaat niet hard. Ooit, heel lang geleden heb ik eens een trui willen breien, dat deed ik dan in de trein op weg van en naar mijn werk. Dat ging langzaam, zo langzaam dat een wildvreemde dame tegen mij uitriep: "mevrouw, wat breit u langzaam!" Einde oefening! Nu zat ik dus weer met de pennen onder de arm toen mijn Franse buurvrouw langs kwam en ik eerst even mijn pen af moest breien. Ze keek vol bewondering naar me en mijn lief kon niet nalaten haar te vertellen dat dit gelukkig het enige is dat ik zo langzaam doe.




Hebben jullie gisteren ook genoten van het monumentenweekend? Hier heet dat Journées Européennes du Patrimoines en zoals iedere rechtgeaarde fransman gingen ook wij op pad om een blik te werpen in van die mooie kasteeltjes die de rest van het jaar in stilte bewoond worden door de franse adel hier in de buurt.


vrijdag 27 juli 2012

koud douchen


Als je 's middags met het badkamerraam open koud kunt douchen en dan ook nog je knieën extra moet schrobben. Ja, dàn weet je dat de zomer echt is losgebroken in huize Meerbeer.
We hebben een heerlijke maand achter de rug. Het weer zat niet altijd mee maar het bezoek maakte alles meer dan goed. Eerst een nichtje met haar geliefde die een wijnvakantie hadden gehouden en ons hun trouvailles kwamen laten proeven, daarna een nichtje die haar proefschrift naar de leescommissie had gestuurd en wel een weekje rust had verdient en als laatste logeerden hier twee weken onze kleinzoon met zijn moeder. Nu zijn we alweer een week met z'n tweetjes en genieten we van het mooie tuinweer (waar je dus zwarte knieën van krijgt) en eten we 's avonds lekkere hapjes bij maanlicht, mijmeren over het goede leven en genieten we van de uitnodigingen voor tuinfeesten die door vrienden worden gegeven. Kortom, zomer op z'n best. De schrijfseltjes op m'n blog zullen dan ook niet zo frequent zijn, de handwerkjes vorderen ook niet zo gestaag maar aan onze tuintafel is het goed toeven.
toch nog een handig hoesje voor
de harde schijf met het proefschift gemaakt
O ja, toen kwamen er ook nog Engelse vrienden langs die, via een paar jaar bij ons in de Bourgogne te hebben geboerd nu self-supporting  leven op het Isle of  Lewis. Ze weven onder andere tweed en brachten voor mij, voor een mooie winterquilt, prachtige lappen mee.
Van deze auberginekleurige sperziebonen hebben we nu al een reuze opbrengst. (ze kleuren  groen bij het koken). Zelden zo'n lekker boontje gegeten. 

Onze kleinzoon in de regen




zaterdag 23 juni 2012

van alles en nog wat

Die Singer naaimachine is oud hoor. Mijn moeder heeft hem toentertijd beslist op de lommerd gekocht. Via de site singerco.com kun je het serienummer van je machine intypen en dan verschijnt er meteen een soort oorkonde met het geboortejaar van jouw Singer. In mijn geval is dat 1874. Deze oude dame blijft zeker in de familie. Inmiddels hebben we ook ons bridgetoernooi in Parijs achter de rug. De eerste dag stonden we nog wel op een veelbelovende plek in het klassement maar zondag zijn ze diep gezonken (gelukkig nog niet laatste maar beslist niet bijster goed, nou allez niet zeuren, we zijn als 22e geëindigd van de 24). Maar we hebben genoten. Vanuit heel Frankrijk waren er dus 24 equipes gekomen, per trein, auto en zelfs met het vliegtuig. Iedereen in een feeststemming en vol goede moed. Twee dagen heel veel kaarten natuurlijk maar ook met veel leuke ontmoetingen. Mijn lief kreeg (in onze ogen) een groot compliment, dat ging alsvolgt: Onze tegenstanders uit Parijs vroegen waar wij vandaan kwamen, mijn lief vertelde dat we uit de Bourgogne kwamen waarop zij vroegen waar ze in de Bourgogne met zo'n accent spraken. (eindelijk werden we niet meteen als buitenlanders herkent). We blijven ons best doen en misschien scoren we volgend jaar wel weer zodanig om naar Parijs afgevaardigd te worden.

Veel van onze tijd brengen we nu door in de tuin. Van alles te doen en heel veel genieten.

onze druiven na de zomersnoei

Weer een plannetje gemaakt om een heg op het erf te planten om de ruimte een beetje te breken en nog een bloemenbordertje omdat er nooit genoeg rozen in de tuin kunnen staan. Dat is geen sinecure zal ik jullie vertellen. Lief staat met de boorhamer door de honderden jaren  vastgestampte lemen bodem te boren om de boel te verbrokkelen tot een greppel en daarna kunnen we deze vullen met bemeste tuinaarde en dan pas kunnen we gaan denken over beplanting. Maar alleen al het idee dat het er gaat komen ...... geeft ons al vleugels.

De moestuin doet het ook goed, de erwtjes zijn geoogst, waar mijn lief een heerlijke zomerse erwtensoep van heeft gemaakt. De eerste frambozen heb ik vanmorgen geplukt. Helaas stuitte ik op een piepklein bolvormig vogelnestje met maar één piepklein roze eitje. Geen idee welk vogeltje en of het vogeltje nog wel terugkomt. We hebben veel nestjes, in de schuren natuurlijk tientallen zwaluwnesten, een nestje zwarte roodstaartjes in de garage, een puttertjesfamilie in de rozenpoort en in ieder denkbaar gat zit wel een mussenfamilie. En dan die vlinders .... het lijkt wel of we door de tropische vlindertuin in de dierentuin lopen. En al die kleuren brengen me vanzelf weer bij mijn lapjes. In mijn vorige blogje had ik al iets verteld over memoblaadjes. Het is dus een soort memolapje geworden. Ik vond het zelf wel geslaagd en heb er maar meteen ook eentje voor mijn buurvrouw gemaakt die gisteren haar 94ste verjaardag vierde.


Zomerse erwtensoep
1 wortel
halve prei
1 ui
1 aardappel in stukken
1 liter kippenbouillon
400 gram versgedopte erwtjes
4 stukjes zalmforel 
dik geslagen ongezoete slagroom
peper/zout
4 plakjes krokant uitgebakken ontbijtspek


Fruit het garnituur, voeg bouillon, aardappel en erwtjes toe en laat dit 15 min garen. Pureer en zeef de soep.
Bak de vis. 
Schep de soep in een bord, leg de vis er voorzichtig in, verdeel een paar toefjes slagroom in het bord en verkruimel op het laatst het plakje spek erover. Een plaatje om te zien en tongstrelend om te eten. 


zondag 10 juni 2012

Singer in de rain

Mooi weer, regen weer. Alles kwam deze week voorbij. We hebben al even op ons nieuwe bankje kunnen zitten. Mijn lief heeft op het onderstel een degelijk mooi witgelakt lattenwerk aangebracht. Dus ons kopje koffie in het ochtendzonnetje kan weer comfortabel worden genuttigd. Daar zittend kunnen we even het tuinplan voor die dag door nemen. Beetje wieden in de moestuin, tomatenplanten dieven, bakje aardbeien voor op een knapperig stokbroodje en het nalopen van de bloemenborders. Iedere dag werken we minstens één uur in de tuin (als het weer het toelaat). Tot nu toe hebben we het onkruid er goed onder, vechten tegen de bierkaai hoor, met al die weilanden om ons heen. Er blijven wel iedere dag kleine klusjes liggen omdat je er dan net op dat moment niet het juiste gereedschap voor in je zak hebt, zoals een schaartje om de zaaddozen uit de prachtig auberginekleurige akelei te knippen om volgend jaar ruim te zaaien, of handschoenen om die gemene brandnetel tussen rozen uit te trekken. Maar gelukkig is er morgen weer een dag en dan zorg ik dat ik alles in mijn tuinbakje meezeul om de voorkomende klusjes meteen uit te voeren.


En als het regent, dan zit ik binnen waar ik weer de nodige bezigheden heb. Ik ben een soort lollig hangding aan het maken om mijn memoblaadjes in op te bergen. Ik hoop dat het wat wordt, dan laat het binnenkort wel zien. En nu mijn Singer. Mijn Singer is zeker geen featherweight. Via vele omzwervingen binnen onze familie is zij bij mij aangeland om van haar oude dag te gaan genieten. Het is de eerste naaimachine van mijn moeder. Heel veel uren heeft ze er achter doorgebracht om voor haar vier kinderen kleren te naaien. Toen ik een jaar of 10 was heeft mij moeder haar eerste elektrische naaimachine aangeschaft en mochten wij (die vier kinderen) op de oude Singer creatief los gaan. Alle poppen, beren en barbies werden door ons voorzien van nieuwe kleren. Mijn broer heeft eens tijdens een grieperig ziekbed een echt O.B.Bommelpak voor zijn beer gemaakt. Ik zal hem eens vragen of hij voor ons een foto wil maken van die creatie (want z'n beer heeft hij nog steeds). Toen de dochters van mijn zussen op kamers gingen wonen en ze meer gala's dan tentamens hadden, was voor hen de Singer onontbeerlijk om de kosten binnen de perken te houden. Nu ook zij hun studieschulden al aan het afbetalen zijn, stond de Singer werkeloos in een hoekje. Nou, tante Dorothé had er wel een plekje voor. Dus nu staat de oude dame in mijn knutselkamer. M'n lief zal haar binnenkort van wat drupjes olie voorzien en dan draait ze nog wel wat jaartjes mee.

dinsdag 5 juni 2012

On a gagné

De club in Dôle is gehuisvest in dit prachtige pand in de oude binnenstad.
Afgelopen zondag regende het. Dat vonden we helemaal niet zo erg want wij zouden de hele dag binnen doorbrengen. We moesten namelijk naar Dôle. Een eindje rijden hoor, dus om 7 uur 's ochtends zaten we al in de auto om met ons vieren (mijn lief, Nina, Pierre en ik) stipt om kwart over negen aan de bridgetafels te zitten. We zaten in de Finale Ligue Espérance (is dus duidelijk niet de topklasse maar toch). Laten we nou toch tweede zijn geworden. En nu mogen we in het weekend van 16/17 juni de de eer van onze club gaan verdedigen in Parijs, waar de nationale finale wordt gespeeld. We zijn zooooooo trots. Niet dat we maar enigszins de illusie hebben dat we daar hoog eindigen. Maar om zoiets te kunnen meemaken, maakt ons wel een beetje lacherig.
Eigenlijk zou dit stukje gaan over het bankje in de tuin en mijn oude Singer, maar dat komt later wel weer eens aan bod. Fijne week.

De feeststemming zit er op de terugweg goed in.



woensdag 30 mei 2012

back in business

Lieve lezers, allemaal hartelijk dank voor jullie support. Na een flinke koortslip, vier, door de steenmarter, doodgebeten kippen en bakken regen is alles weer back to normal. De zon schijnt weer volop en de tuin is weer gewied. Ben helemaal trots op de borders waar de rozen voorzichtig openspringen, de akelei in alle kleuren uitbundig staat te bloeien en zelfs de doodgewaande oleanders weer groeipuntjes laten zien. Janny [klik] heeft me werkelijk een prachtige kaart als opkikker gestuurd. Dat is toch zoiets leuks van  Blogland,  lezers vanuit alle windrichtingen komen dan ineens heel dichtbij.
De kaart van Janny kleurt prachtig bij m'n tuingeranium


Vandaag heb ik met m'n lief heerlijk zitten genieten van de eerste aardbeien uit de tuin met een glaasje Crémant de Bourgogne en een plakje cake; een echte Franse combinatie.

















Om nog even op die kippen terug te komen: balen hoor een steenmarter heeft 3 weken geleden een stuk kippengaas in de nok van het kippenhok met een soort reuzenkracht uit het gat gewrikt. Hij heeft toen van één kip de kop afgebeten en ook nog de drie nepeieren, die we voor de gezelligheid altijd in de legkistjes hebben liggen, meegenomen. We hebben ze later, vol met tandafdrukjes, teruggevonden op het erf (hebben we hem toch nog een beetje tuk gehad). Omdat onze vijf kipjes de beste tijd van hun eierproductie wel hadden gehad, hadden we al twee jonge dames besteld bij de plaatselijke leverancier. Dus toen we vorige week dinsdagochtend het hok open deden er daar weer drie vermoorde kippen lagen ....... brrrr. We hebben de hele dag hard gewerkt om alle kippengaas tussen het dak te vervangen door stenen en cement, nog een extra drempel onder de deur en een extra lat tussen de dakpannen en daarna pas het jonge grut opgehaald. Hopelijk blijven we nu gevrijwaard van die nare kippenmoordenaar en hebben mevrouw de Bruin (de enige die door de loop der tijden 3 moordsessies heeft  overleefd) en haar twee nieuwe nichten genaamd Paling en Ko, een echt moordvrij nachtonderkomen. Volgende week komen er nog twee kipjes bij en dan zijn we weer op volle keukenbevoorradingsstekte (mooi woord hè?).

Mevrouw de Bruin is na al die nachtelijk escapades
die ze in de loop van haar leven heeft meegemaakt zelfs niet meer bang voor de poes.
(Eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat onze poes de kippen ook niet meer echt interessant vindt.)


 Op naar nieuwe avonturen, tot de volgende keer.


maandag 21 mei 2012

gestopt?

Gestopt met wat? Nou, eigenlijk met alles. Hoezo, met alles? Nou, geen zin dus. Ja, dàt kun je wel zeggen, géén zin. Geen zin in bloggen, in handwerken, in een koude regenachtige tuin werken en ook niet om te wandelen. Wat doe je dan wel? Nou, eigenlijk niets, ik hang met een boek op de bank, doe boodschappen, probeer mooie foto's te maken (wat niet lukt) en rommel door al mijn projectjes om ze vervolgens weer terzijde te schuiven.
en daar hangt een vette bui te wachten
Zo, dat is het dus, diagnose gesteld: algehele malaise. En die blog award dan? Ja, dat is ook zoiets, ik voel me vereerd maar ook bezwaard. Er komt een dag dat ik echt vijf ontboezemingen doe en vijf andere bloggers verras met dit award, maar nu nog even niet. Eerst weer even uit dat malaise-dal kruipen.
Natuurlijk is het niet allemaal kommer en kwel hoor. Begin mei zijn mijn  vader, broer en schoonzus gezellig een paar dagen komen logeren. Altijd goed voor een rijsttafel, door mijn broer bereid; ze hebben jarenlang in Indonesië gewoond dus hebben het in de vingers. En mijn vader .... ik doe niets liever dan gezellig met hem keuvelen en hem lekker te verwennen, dat is weer gelukt. Hij komt vast snel weer terug.

lekker uit eten met paps
En afgelopen hemelvaartweekend is mijn petekind met haar geliefde geweest, ook super, lekker kletsen, eten, spelletjes doen en zij hebben op hun racefietsen beemd en veld doorkruist. Volgende week komen onze vrienden Hans en Lous een paar dagen een gat in de wijnvoorraad slaan en ons onder de tafel kaarten. En daarna moet het echt even uit zijn met de pret en moet ik de draad van het gewone leven met onkruid wieden en huishouden weer oppakken. En wat ik al suggereerde: de soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Tussen de bedrijven door zijn er natuurlijk de 'vide geniers, brocantes en puces' waar we onze slag hebben geslagen, een autostoeltje voor onze kleinzoon die in juli komt logeren en een onderstel voor een tuinbankje.

het onderstel staat al op de goede plek, nu de latten nog

Vriendin D. en ik hebben zelfs op een  puces de couturières gestaan met mijn berg lapjes en haar overcomplete kantklosklosjes. Dat was wel een ervaring hoor. Mijn eerste winkeltje, ik vond het leuk maar ik voelde me ook een beetje opgelaten, zomaar geld vragen voor dingen die je zelf niet meer nodig hebt. Normaal geef je dat soort dingen dan gewoon weg. Maar nu heb ik dan toch mooi 36 euro verdient, vriendin D. ook zoiets en daar gaan we dan weer nieuwe lapjes voor kopen.
vriendin D. achter onze verkooptafels


En dan heb je lekker gewerkt aan de apple core, gaat de kat er op liggen slapen , gekreukeld alom. Je denkt dan: "even strijken", heeft de kat ook daar weer op liggen slapen maar niet voor zij eerst een uitgebreid rondje koeienstal achter de rug had. 



















Zo, nu ik weer even aan het typen ben, vind ik het toch wel weer leuk om het jullie te vertellen. Tot de volgende keer maar weer. 

maandag 23 april 2012

Wetenswaardigheden

De tijd vliegt, zelfs het weekend is alweer voorbij. Het is hier koud, guur en nat. Vorige week zijn in de nacht van maandag op dinsdag in een klap alle 8 mijn hortensia's kapot gevroren. Dus ook dit jaar weer geen bloemen, balen is dat. Maar er zijn natuurlijk ook weer leuke dingen te melden. Vorige week zijn we 3 dagen wezen logeren bij vrienden in Lyon. Eigenlijk niet in Lyon maar in Villeurbanne, een voorstad waar Lyon in de loop der jaren helemaal tegenaan gebouwd is. En ik moet je zeggen, ik heb er mijn hart verloren. Tien minuten met de trollybus en je staat op Place de Bellecour, hartje Lyon. Dat is nog eens wat anders dan het centrum van ons dorp, dat op tien minuten rijden van óns huis ligt. We hebben onze culturele bagage kunnen aanvullen. Woensdag hebben we de tentoonstelling van Robert Combas in de MAC (Museum voor moderne kunst) bezocht Toegegeven .... 2 zalen waren voor mij genoeg geweest maar toch leuk om er rond te lopen. Hij is een veelzijdig beeldend kunstenaar en tevens muzikant. Het MAC is heel interactief, kinderen lopen er rond met hun kleurboeken om inspiratie op te doen, op heerlijk grote fatboys liggen mensen met een koptelefoon op lekker naar de snoeiharde muziek van Combas te luisteren en ergens achteraf zit er ook nog een echte band te tokkelen.

Donderdagochtend hebben we een wandeling door de wijk 'des Grattes-Ciel' in Villeurbanne gemaakt. Deze wijk is op initiatief van de toenmalige burgemeester Lazare Goujon, in de jaren '30 gebouwd. Goujon, een socialist in hart en nieren, had er voordat hij burgemeester werd al jaren gewerkt als huisarts en was doordrongen van het feit dat de arbeiders in dit industriestad recht hadden op gezondheid, hygiëne en educatie. Er moest een wijk komen waar alle woningen genoeg zonlicht vingen en waar iedere woning over een eigen wc en badkamer  kon beschikken. En voor een gezonde geest in een gezond lichaam werden er door architect Morice Leroux spierwitte wolkenkrabbers ontworpen met veel raampartijen en balkons  rond een prachtig spierwit plein met voorzieningen als een spierwit theater, zwembad en gemeentehuis. Nog steeds is Villeurbanne een socialistisch gekleurde gemeente. Neem bijvoorbeeld de nieuwe bibliotheek, een ontwerp van Mario Botta. Omdat iedereen in staat moet worden gesteld te lezen, bedraagt de jaarcontributie tien euro per persoon en daarvoor kun je er de wereld aan boeken, kunst en multimedia lenen. In en tussen deze 'futuristische' gebouwen wonen duizenden mensen van alle gezinten en afkomstig uit alle windstreken, zijn er kleurrijke marktjes en spelen kinderen op de pleinen en parkjes.
Het is ook niet verwonderlijk dat Villeurbanne sinds 2009 op de Unescolijst is toegevoegd.
Natuurlijk 'hebben' we ook de oude binnenstad van Lyon onveilig gemaakt. En op de terugweg naar huis konden we het niet laten om  wat vloeibare boodschappen in de Beaujolais te doen

O ja, bijna helemaal vergeten. Ik heb van Martine van Elke dag een steekje een blog award gekregen. Dat is leuk maar ook wel moeilijk. Ik neem hem met plezier in ontvangst en ga er binnenkort iets mee doen.

dinsdag 17 april 2012

even tellen

Na 1 gewonnen give away, 3 gelezen boeken, 2 tassen, 1 weekje mijn zus, 5 dagen Nederland, 6 nieuwe boeken, 5 rozenstruiken en 1 quilttentoonstelling verder, eindelijk weer tijd om een teken van leven te geven. Jullie zien, we hebben niet stil gezeten.
Een tijdje geleden vierde Anje van Mon jardin en ik [klik] alvast haar zeventigste verjaardag. Om de feestvreugde te verhogen deed ze twee prachtig zelfgemaakte tasjes in de verloting. Laat ik toch winnen! Omdat Anje ook een huis in Frankrijk heeft, was het praktischer om vanuit dit land het pakje te versturen. Het zou wat langer duren voordat ik het kreeg maar dan weet je ook zeker dat je het krijgt zonder dat de douane het cadeautje nieuwsgierig binnenste buiten heeft gekeerd. Bij het tasje had ze ook nog 2 pakjes bloemenzaad en een heerlijk geurend lavendel-'boeketje' verpakt.
De gelezen boeken: niet allemaal even spectaculair maar van HhhH van Laurent Binet was ik zeer onder de indruk. We hadden het vorige jaar februari al gekocht en mijn lief had het toen al snel uit. Ik moest nog even wat moed verzamelen om aan zo'n beladen boek te beginnen. Maar na eenmaal de eerste bladzijde te hebben gelezen ......
Dan nu de zelfgemaakte tassen. Met zoveel lapjes die niet echt tot de verbeelding spreken om in een quilt verwerkt te worden, zijn zelfgemaakte tassen een goede optie. Ik had er voor mezelf eentje gemaakt van het formaat boodschappentas. Toen Caroline hem zag wilde ze er wel eentje om haar Franse les spullen te vervoeren. Ze geeft als vrijwilliger in Lyon Franse les aan allochtonen en politiek vluchtelingen.
Nou en toen kwam mijn zus een weekje logeren, dat hield in dat we 's morgens ons bed uitrolden, ons installeerden aan de tafel op het terras en die op gezette tijden dekten voor lunch, thee of aperitief. Om daarna, als het zonnetje onder ging binnen aan de eettafel lange gesprekken te voeren onder het genot van liefjes culinaire hoogstandjes (1 kg???, minstens).
Daarna hebben we haar met de auto teruggebracht naar haar geliefde en hebben er een tourneetje Nederland aan vast geknoopt. Zo'n tourneetje heeft niets vrijblijvends hoor, het is een met militaire precisie geplande operatie waar alles bijna van minuut tot minuut is vastgelegd. De eerste twee nachten bij m'n vader gelogeerd, waar we op mijn verzoek dan altijd met mijn broer en zussen spinazie met verse worst eten. Daarna vliegensvlug naar het jonge gezin, ze hebben nog steeds hun nieuwe oude huis niet betrokken, een gebroken duim van hem en een overvolle agenda van haar drukken de voortgang. Maar wat ze af hebben is wonderschoon. Onze jongste komt hen af en toe een middagje helpen door een kwast ter hand te nemen of zich met de kleine prins te verpozen.
Na nog een bezoek te hebben gebracht aan de boekenwinkel, hebben we weer genoeg leesvoer om een tijdje stil in een hoekje van de bank te zitten. Wat ik ook niet kon laten was om weer even bij de rozenkweker in Deil aan te wippen. Er zijn namelijk steeds meer zaken die we gewoon in Frankrijk kunnen kopen maar daar vallen tuinplanten zeker niet onder.
Thuisgekomen snel weer over tot de orde van de dag want na twee dagen zat ik al weer gezellig met twee vriendinnen in de auto om een dagje de quilttentoonstelling in Villefranche te bezoeken. Superveel inspiratie opgedaan. Ik was diep onder de indruk van de Koreaanse inzendingen, prachtig ragfijn transparant werk van zijden, allemaal met de hand met piepkleine steekjes vervaardigd. Natuurlijk was er ook veel ander mooi werk en tientallen verkoopstands om van te watertanden.
Zo, en wat we morgen weer gaan doen, dat vertel ik de volgende keer wel weer.
PS ik  hoop dat al onze vrienden en vriendinnen in Nederland begrijpen dat er ook deze keer weer geen tijd was om ze te verblijden met een bliksembezoekje. Maar wat in het vat zit, verzuurd niet.

donderdag 29 maart 2012

De dagen die zo veel beloven

Heerlijk toch, die lente. Ieder moment kun je een rondje tuin doen en weer iets nieuws ontdekken. Soms iets wat helaas toch bevroren is maar heel veel dat veelbelovend op springen staat. Maandag is de eerste zwaluw gearriveerd, nog wel alleen. Hij zit wat afwachtend op de telefoondraden te wachten op z'n vrienden. Maar hij blijft z'n zomerhuis trouw en vliegt de schuren in en uit. De zwarte roodstaartjes zijn volop in actie om hun liefdesnestjes voor elkaar te krijgen. Het zijn wat zenuwachtige vogeltjes die een geluid maken alsof ze kortsluiting veroorzaken. En ze zijn een beetje dom want ieder jaar komt er heel wat jong grut niet tot volle wasdom omdat ze veel te laag bij de grond op vliegles gaan en ze dan zo bij onze kat in z'n bek dwarrelen. Maar goed, het zijn er veel dit jaar dus de populatie zal wel op peil blijven. Jullie begrijpen dat de naald en draad even omgeruild zijn voor hark en koeienmest omdat de tuin nu echt voorrang krijgt.
Zo, nu zal ik samen met jullie een rondje tuin maken. Daarna gaan we via de wekelijkse boodschappen richting de TGV om mijn oudste zus op te halen. Die komt gezellig een weekje de winterblues laten smelten in het zonnetje om dan weer met een volle batterij huiswaarts te gaan.

1. de boompioen zit bomvol knoppen
2. morgen is de appelbloesem open
3. de pruimen zijn al wat eerder
4. een veelbelovende blauweregen
5. de kleine leverbloempjes doen hun best
6. nu nog kunstig vouwwerk van de rosa rugosa
7. de winterviooltjes zijn er niet onder te krijgen
8. alle pluisjes en draadjes leg ik buiten, dan hebben de vogeltjes lekker zacht  nestmateriaal


donderdag 22 maart 2012

grote, kleine en tweede huizen

Zoals onze oude Duitse buurvrouw ieder jaar weer zegt "da sind sie wieder, die Sommerschwalben". En dan bedoelt ze dat langzaam aan alle tweede huizenbezitters hier weer neerstrijken om de zomer met ons door te brengen. Misschien dat daarom wel zoveel tweede huizen van de prachtige namen hebben als Les Hirondelles of Les Allouettes. In ieder geval brengt het weer leven in de brouwerij en hebben ze altijd wel iets lekkers bij zich uit hun vaderland.
Zo kregen wij gisteren bezoek van haar. Dat was spannend, je kent elkaar alleen uit Blogland en dan ineens in het echie. Nou, zulke ontmoetingen wil ik wel vaker hoor, het was reuze gezellig. Ze had een huis  in de vorm van een zakje en  een voorgeknipt huis voor me meegenomen. Nou, als het nu nog niet gaat lukken met m'n Franse dorpje, dan weet ik  het niet meer. Ze had ook haar borduurwerk meegenomen om me even te showen.  Ik heb er geen foto van gemaakt, jammer, want het is prachtig. Daar kan ik zo van genieten, mensen die zo mooi kunnnen borduren. Ik waag me er niet aan, ik wordt er al zenuwachtig van als ik er aan denk om ze priegelig te moeten tellen. Maar mooi is het zeker. Binnenkort gaan we haar verblijden met een tegenbezoekje en misschien zien we haar en haar dan ook wel, lijkt me gezellig.

dinsdag 20 maart 2012

een pyamadag

Vandaag had ik een super ouderwetse pyamadag. Vroeg opgestaan, om me heen gekeken en gedacht: "nu weg met het winterstof". Na het ontbijt, ik kon het niet laten, toch nog maar even een roze lapjes was gedraaid. Sopje gemaakt en alle ramen gezeemd, daarna het plafond gestofzuigd. Ja, dat zit zo, met al die balken heb je veel stofnesten en spinnenwebben. Dus af en toe neem ik met m'n stofzuiger een geheel ander circuit. En hebben jullie dat ook, dat je op een gegeven moment allerlei potjes, schaaltjes, stapeltjes en verborgen hoekjes vol hebt met kleine rommeltjes waarvan je niet weet of je ze moet bewaren of weggooien. Nou, vandaag was ik in de mood om het eens grondig aan te pakken, alles uitgezocht, opgeborgen en of weggegooid. Af en toe verruilde ik mijn poezelige toffeltjes voor m'n rubber laarzen om mijn lief bij te staan met het zaaiplan en pootplan voor de moestuin. Dan weer gauw naar binnen om de huisvrouw uit te hangen. Dan weer naar buiten om de lapjes van de waslijn te plukken en wederom naar binnen om ze te strijken en in de kast te leggen. Alles is nu spic & span. Morgen de gewone wassen draaien en dan kan de lente losbarsten, wij zijn er klaar voor! En inmiddels heb ik m'n pyama verruild voor een lenteachtige outfit en zit ik achter m'n pc-tje én een glaasje witte wijn.
Toen ik nog werkte kreeg ik vaak merkwaardig nutteloze kerstpakketten.
Eén daarvan zat verpakt in deze houten kist.
Je ziet, alleen de verpakking is dat jaar overgebleven en doet nu al tijden dienst als zaadkist.
We blijven nog even in het hergebruik: van lege 5-liter waterflessen snij je de bodem,
draait de dop eraf en ze kunnen prima dienst doen als 1 krops-kasjes voor vroege sla. 
Kijk, Angelique, er komen toch gelukkig nog bolletjes boven.
En net als bij  quiltlapjes, wil een mens ook wel eens investeren in een nieuwe Dahlia.
Dus  onder de 30 knollen die we vorige week gepoot hebben staan 3 nieuwe roze en witte exemplaren.