donderdag 26 januari 2012

gedichtendag

Het is al bijna voorbij, zo'n mooie dag. Op de valreep kan ik me toch niet inhouden en zet pardoes een van haar gedichten op mijn blog. Niet omdat het zo mooi op de door mij gemaakte foto slaat  maar omdat ik onwijs trots op haar ben dat ze de dingen zo mooi kan verwoorden.


Uit:     De rode japon 
           Marlous Birgit van der Meer


Leren vergeten


alleen uitgestapt vecht ze zich
ineengedoken en blootsvoets
over het smalle pad,
de zoute wind trekt aan haar jas,
en slaat natte lokken in haar gezicht.


plots verschijnt het hek
'WEES WELKOM' staat erboven
ze zucht,
ze had zo gehoopt hier nooit te komen:
het Land der Verlatenen,
waar de gebroken harten wonen.

9 opmerkingen:

Ageeth Dorsman zei

Prachtig gedicht, een gebroken hart
zo mooi verwoord (en in beeld gebracht
met je foto).
Groetjes van Ageeth

betty prins zei

Een prachtig gedicht Dorothé, wat zij beschrijft is helder en invoelbaar.
Om trots op te zijn!

flowersandhome zei

Mooi!
Vandaag werden een heleboel gedichten de lucht in gestuurd, letterlijk, aan witte ballonnen. Elke leerling van het college waar onze oudste en jongste ook naartoe gaan schreef zijn eigen gedicht en stuurde dat ballonsgewijs de wereld in. Dus, mocht je zo'n ballon vinden, lees het gedicht en... stuur je dan het kaartje eraan terug?
Dochterlief(onze jongste) vanavond: "Ewel, ik ben benieuwd waar mijn ballon al is, misschien hangt hij wel ergens vast in een boom..."
Ik ben eens benieuwd... ;-)
Groetjes,
Marian

Lida zei

Weet je daar liep even het kippenvel over mijn rug, wat een schitterend gedicht en ik wens haar sterkte.
Fijn weekend
Lida

fleur zei

Mooi gedicht...mooie foto.
Hoop dat de schrijfster zich zelf niet meer zo voelt!
Ken je haar?
Fijn weekend en succes met bouwen.
groet Fleur

Supergoof zei

Mooi!
Ik zag en voelde het!

Monica zei

Prachtig dit gedicht en mooi dat jij ons hiervan mee laat genieten, maar ik dacht ook wat Fleur schreef, hoop dat de schrijfster in betere tijden is gekomen

dineke zei

k kon niet eerder reageren. De tranen zitten dan weer veel te hoog. Wat is dit gedicht vreselijk mooi! Jullie zijn heel terecht trots op dochter Marloes.

sylvia zei

een late reactie: van dit gedicht wordt ik een beetje stil.......
kleine overpeinzing: van de week bij Ted zaten we rond de tafel en kregen we instrukties over: twee draadjes en niet meer want doe je er drie dan....enz enz.
en ineens schoot het door mijn hoofd, zitten wij hier een half uur over twee draadjes te praten en wat is er allemaal niet loos in de wereld......gek was dat,.......
groetjes, Sylvia