dinsdag 28 februari 2012

bijna lente



Wat een prachtige dag was het weer. Mijn lief heeft samen met vriend Wim van het klusbedrijf Montevrier een steiger tegen de grote schuur gebouwd om eindelijk het dak te renoveren. We doen niets met die schuur maar het is echt een heel oude schuur en het schijnt het oudste gebouw te zijn in onze hameau. Dus kun je bijna spreken over een stukje erfgoed en daar moet je natuurlijk een beetje goed voor zorgen.


En voor mij is het tuinseizoen weer losgebarsten waardoor het patchwork even op een laag pitje komt te staan. Niet zo erg hoor, ik had de laatste weken niet zo veel inspiratie. Alhoewel, s'middags zit ik zo af en toe toch wel lekker achter mijn naaimachientje. Die ik een mooi plekje in de zon heb gegeven en dan werk ik aan de Farmer's wife.


Hoezo een eigen knutselkamer? Ik pik er gewoon het beste plekje van het huis in!
Dus hop, de tuin in. We hebben een tijdje terug al de indeling voor de moestuin gemaakt en de bedjes moeten nu keurig worden 'gladgestreken'. De druiven, blauwe regen en klimrozen zijn gesnoeid. Aankomend weekend, als de takken iets zijn ingedroogd, kunnen we de boel in de fik steken. Daar verheug ik me op want er gaat een hele kruiwagen vol oud blad van de laurier op en dan ruikt het hier naar een driesterren keuken. Die potplanten die de winter in het kleine tuinschuurtje hebben overleeft, krijgen binnenkort allemaal een verjongingskuur. Als ze niet zijn doodgevroren hebben ze in ieder geval aardig wat schade ondervonden van hun inwoning. We hebben hier namelijk ontzettend veel, wat zeg ik, waanzinnig veel (en dat is nog heel zachtjes uitgedrukt) muizen. Muizen in alle soorten en maten, veldmuisjes die dus in potplanten wonen en woelmuizen die samen met de konijnen bijna  alle bollen hebben opgegraven en opgepeuzeld. Ons fruitbomenweitje lijkt wel een gatenkaas, wel 10 muizenholen op een vierkante meter. De poes weet niet waar ze moet beginnen en de uilen zijn ook al aardig actief om de populatie terug te dringen. Maar goed, dat hoort er allemaal bij in de natuur. Wat wel mooi is, is dat nu de zon weer meer gaat schijnen, en de boel goed opwarmt, er weer van alles wakker wordt. De eerste hagedissen zitten weer op de stenen muurtjes, de eerste bijen verkennen het terrein weer, er zoemde een hommel boven de waslijn en ik heb ook de eerste vlinder vanmiddag mogen begroeten. Als dat geen mooie lentevoorbode is, dan weet ik het niet meer.
En dan te bedenken dat we in Nederland zo'n klein laurierboompje in een pot hadden. 

zaterdag 18 februari 2012

zomaar een fijn dagje

Soms vragen mensen je wel eens wat je het liefst doet. Dan wordt er van alles en nog wat opgesomd. Ook door mij. Iets wat ik weliswaar niet het liefste doe maar wel heel prettig vind, is de afwas van de glazen de 'moring after'. Na een gezellig etentje met vrienden proppen we altijd alles nog even snel in de vaatwasser en tukken ons bedje in. De volgende morgen sta ik dan altijd redelijk op tijd op, zet een mooi muziekje aan en was ik de glazen met de hand af. Dat vind ik een prettig werkje. Ze zijn niet zo als aangebrande pannen, vettige borden of plakkerige dessertbordjes. Maar het zijn heerlijk glanzende glazen waar je nog een beetje de verhitte discussies, de ontboezemingen en de pret van de avond ervoor in hoort. Waar je nog even de mooie wijn in ruikt waardoor je nog eens extra op het etiket gaat kijken van de lege flessen. En als dat werkje dan weer gedaan is, kan de een nieuwe dag beginnen. 
We hebben een fijne lange wandeling gemaakt, geen handschoenen en muts meer nodig en je ruikt weer van alles. Dat is namelijk grappig, als het zo hard vriest ruik je eigenlijk niets meer, geen aarde, gras, hooi en geen koeien. Maar als alles weer een beetje opwarmt, dan komen de geuren ook weer terug. En over opwarmen gesproken .......... vanmiddag was het in het zonnetje voor de deur 25 graden. Daar heb ik natuurlijk meteen van geprofiteerd door op het stoepje wat te gaan zitten knutselen. Zo, ik hoop dat ik jullie met deze foto een beetje jaloers kan maken. 

dinsdag 14 februari 2012

Witte Valentijn

Valentijnsdag wordt bijna altijd met de kleur rood geassosieerd. Nou, daar ga ik eens even verandering in aanbrengen. Sinds gistermiddag is het hier eindelijk gaan sneeuwen. Vanmorgen lag er dan ook een aardig pak echte sneeuw die zo heerlijk onder je schoenen kraakt als je er op wandelt. Dat hebben we natuurlijk ook gedaan. Het fototoestel mee om alles wat de moeite waard is op de kiek te zetten. Maar dat valt dan altijd wat tegen. De geijkte plaatjes van bomen en koeien in de sneeuw, een brievenbus met een witte hoed en de honderden konijnensporen richting de, reeds leeggeknabbelde, moestuin. We weten nu wel dat er vier gaten in de omheining zitten die we dicht moeten maken voor het tuinseizoen weer begint.

De foto die er vandaag uitsprong is er een van een heel teer donzig veertje helemaal alleen in de maagdelijk witte wereld en afkomstig van een roofvogel:  roofzuchtig en toch teder.



En dan toch ook maar even het zeephart dat bij ons in de badkamer hangt. Ooit gekregen van een vriendin die al lang weer met de noorderzon is vertrokken: vriendschap en toch een wassen neus.


En als laatste onze schoorsteenmantel in de keuken vol met stevig vaatwerk (kan ook daadwerkelijk wel weer eens een sopje gebruiken)stoer en toch breekbaar.

Dat waren zomaar wat woorden die bij vriendschap en liefde horen op een dag als vandaag.

En om romantisch te eindigen laat ik jullie mijn lievelingsstuk horen van Dvorak. Toen ik jaren geleden eens in een heerlijk warm bad lag met mijn transitorradiootje op de vensterbank hoorde ik dit stuk voor het eerst en ik kreeg spontaan kippenvel in het warme badwater, zo mooi vond ik het.
(zo mooi het filmpje hier bij laten zien lukte me vandaag niet, maar de muziek wordt er niet minder door):



vrijdag 10 februari 2012

van huizen naar klokhuizen

Eindelijk is de rust in huize Meerbeer weergekeerd. De huisjes zijn voorgoed verbannen en de klokhuizen hebben hun intrede gedaan. Ik liep al een paar dagen te duimendraaien, geen zin om achter de naaimachine te kruipen om aan de Farmer's wife te werken, de variahex moet even wachten omdat ik stof voor de rand en de achterkant moet gaan kopen en de huisjes wilden niet uit mijn vingers komen. Toen zag ik op haar blog dat grappige vormpje en ze was er super enthousiast over. Dus ik heb m'n lief achter zijn tekenbordje gepaaid om voor mij een zeer secuur paternoplaatjepatroontje te tekenen. Gistermiddag hadden we de jaarlijkse gezamenlijke lunch van de quiltclub (we zijn met z'n twaalven en iedereen had op haar gerecht erg haar best gedaan, dus bedanken voor iets was geen optie). Zachtjes nahikkend van deze overvloedige lunch met een lekker glaasje Morgon heb ik de eerste lapjes geknipt. Joepie, eindelijk weer iets dat aan alle kanten past. Vanmorgen nog even wat lapjes aan elkaar genaaid om jullie deelgenoot te kunnen maken van mijn eerste stapjes op weg naar een lollig lapje. Het lapje heet hier natuurlijk 'quilt des trognons'. Verder zien jullie op de foto de zaadcatalogi liggen want het moestuinseizoen begint zich ook weer te roeren. Ook m'n leuke quiltmania-agenda ligt in beeld. Dit om te illustreren dat we heel veel leuke afspraken hebben. Veel etentjes en bridgetoernooitjes. Vanmiddag eentje van de bridgeclub in Autun om de verjaardag te vieren van Mathilde, ze wordt 90 en dat wordt samen met de clubs uit de buurt met kaart, eten en wijn gevierd. Op 5 maart is het de beurt aan onze club om een feestelijk toernooi te organiseren want dan is ons clublid Nicole jarig. Het is een open toernooi, dus als je in de buurt bent, je bent van harte uitgenodigd om mee te spelen. Het is niet zomaar een verjaardag hoor, Nicole speelt nog als een tijger, heeft altijd rood gestifte lippen (en helaas ook van die enge nylon kniekousen aan) en ze wordt maar zo 101 jaar.
Dat was weer een aardig update-tje, rest me alleen nog te vertellen dat het hier nog steeds aardig koud is, 's nachts rond de min 10 en overdag rond het vriespunt, vriendin D. vanmorgen voor 7 weken is vertrokken naar Australië (dat geeft mij genoeg tijd om heel veel quiltboodschappenlijstjes voor haar te maken, maar het is natuurlijk ook wel stil zonder haar) en onze kippen steeds brutaler worden.

vrijdag 3 februari 2012

bevroren

Gekke foto he? Wat zou het zijn?
Nou, ik help jullie uit de droom. Onze dag begon namelijk al om 5 uur in de ochtend toen we na een bezoekje aan de wc merkten dat het koud was. De waterleiding was bevroren. Onze watermeter staat in een van de oude koeienstallen,. Vroeger met  de koeien op stal was het daar natuurlijk 's winters behaaglijk warm en was het geen probleem dat de zwarte butuleen waterleiding  er als een guirlande dwars door liep.
De eerste winter dat wij hier woonden hebben we ook al eens meegemaakt dat dat rondbungelende stuk flexibele waterleiding bevroor en toen hebben we die prachtig glimmende  isolotiedekens er om gedrapeerd. Dat was toen voldoende want er lag nog een meter dikke strolaag op de zolders. Afgelopen november hebben we met veel pret en plezier het hooi van de stalzolders afgehaald maar zijn toen en passant vergeten de waterleiding extra te beveiligen. Dus vannacht met min 12 en een lekker windje wilde de boel wel bevriezen. Geen probleem dachten wij want we hadden wel eens meer met dat bijltje gehakt. Water afsluiten bij de meter achter in de stal, koppelingen voor en achter losdraaien en in optocht met de 10 meter afgekoppelde leiding naar binnen om hem gezellig in de keuken  te laten ontdooien. We hadden al een tijdje geleden van die elektrische waterleidingverwarming  (mooi scrabblewoord) gekocht en die hebben we nu tussen het isolatiemateriaal en de slang bevestigd. Wij weer monter naar de stallen om de boel weer aan te sluiten. Vergeet het maar, inmiddels was het 8 uur en de laatste stukjes waterleiding waren nu ook bevroren en het koperen koppelstuk gescheurd. Gelukkig was de winkel van sinkel, met koperen koppelstukken in alle maten, al vroeg open. Pffff, weer een hindernis genomen en eindelijk hadden we, na veel ontdooiwerk om half 12 weer water in huis.
Inmiddels was de buurman ook al met z'n handen in het haar bij ons langs gekomen omdat zijn watermeter naar de stal kapot was gevroren. En koeien kunnen echt niet zonder drinkwater. Dus toen wij de boel weer in orde hadden hebben we alle koeien van drinkwater kunnen voorzien en nu maar wachten op het waterbedrijf om bij de stallen van de buurman een nieuwe meter te plaatsten. Je ziet maar, het leven op het Franse platteland biedt altijd vertier.
En dat is soms wel nodig hoor want met de lapjes gaat het sinds dat huisjesvirus, waar ik nog steeds geen adequate antibiotica tegen heb gevonden, niet goed. De twee maal zo grote huisjes zijn verre van charmant en het kleine huisje wat ik inmiddels met behulp van  paternoplaat op de engelse manier heb gemaakt wil ook niet passen. Ik blijf het af en toe nog wel proberen maar heb toch voorrang gegeven aan de Farmer's wife. Ik heb daar nu 16 blokjes van af en kan er echt van zitten genieten.