donderdag 29 maart 2012

De dagen die zo veel beloven

Heerlijk toch, die lente. Ieder moment kun je een rondje tuin doen en weer iets nieuws ontdekken. Soms iets wat helaas toch bevroren is maar heel veel dat veelbelovend op springen staat. Maandag is de eerste zwaluw gearriveerd, nog wel alleen. Hij zit wat afwachtend op de telefoondraden te wachten op z'n vrienden. Maar hij blijft z'n zomerhuis trouw en vliegt de schuren in en uit. De zwarte roodstaartjes zijn volop in actie om hun liefdesnestjes voor elkaar te krijgen. Het zijn wat zenuwachtige vogeltjes die een geluid maken alsof ze kortsluiting veroorzaken. En ze zijn een beetje dom want ieder jaar komt er heel wat jong grut niet tot volle wasdom omdat ze veel te laag bij de grond op vliegles gaan en ze dan zo bij onze kat in z'n bek dwarrelen. Maar goed, het zijn er veel dit jaar dus de populatie zal wel op peil blijven. Jullie begrijpen dat de naald en draad even omgeruild zijn voor hark en koeienmest omdat de tuin nu echt voorrang krijgt.
Zo, nu zal ik samen met jullie een rondje tuin maken. Daarna gaan we via de wekelijkse boodschappen richting de TGV om mijn oudste zus op te halen. Die komt gezellig een weekje de winterblues laten smelten in het zonnetje om dan weer met een volle batterij huiswaarts te gaan.

1. de boompioen zit bomvol knoppen
2. morgen is de appelbloesem open
3. de pruimen zijn al wat eerder
4. een veelbelovende blauweregen
5. de kleine leverbloempjes doen hun best
6. nu nog kunstig vouwwerk van de rosa rugosa
7. de winterviooltjes zijn er niet onder te krijgen
8. alle pluisjes en draadjes leg ik buiten, dan hebben de vogeltjes lekker zacht  nestmateriaal


donderdag 22 maart 2012

grote, kleine en tweede huizen

Zoals onze oude Duitse buurvrouw ieder jaar weer zegt "da sind sie wieder, die Sommerschwalben". En dan bedoelt ze dat langzaam aan alle tweede huizenbezitters hier weer neerstrijken om de zomer met ons door te brengen. Misschien dat daarom wel zoveel tweede huizen van de prachtige namen hebben als Les Hirondelles of Les Allouettes. In ieder geval brengt het weer leven in de brouwerij en hebben ze altijd wel iets lekkers bij zich uit hun vaderland.
Zo kregen wij gisteren bezoek van haar. Dat was spannend, je kent elkaar alleen uit Blogland en dan ineens in het echie. Nou, zulke ontmoetingen wil ik wel vaker hoor, het was reuze gezellig. Ze had een huis  in de vorm van een zakje en  een voorgeknipt huis voor me meegenomen. Nou, als het nu nog niet gaat lukken met m'n Franse dorpje, dan weet ik  het niet meer. Ze had ook haar borduurwerk meegenomen om me even te showen.  Ik heb er geen foto van gemaakt, jammer, want het is prachtig. Daar kan ik zo van genieten, mensen die zo mooi kunnnen borduren. Ik waag me er niet aan, ik wordt er al zenuwachtig van als ik er aan denk om ze priegelig te moeten tellen. Maar mooi is het zeker. Binnenkort gaan we haar verblijden met een tegenbezoekje en misschien zien we haar en haar dan ook wel, lijkt me gezellig.

dinsdag 20 maart 2012

een pyamadag

Vandaag had ik een super ouderwetse pyamadag. Vroeg opgestaan, om me heen gekeken en gedacht: "nu weg met het winterstof". Na het ontbijt, ik kon het niet laten, toch nog maar even een roze lapjes was gedraaid. Sopje gemaakt en alle ramen gezeemd, daarna het plafond gestofzuigd. Ja, dat zit zo, met al die balken heb je veel stofnesten en spinnenwebben. Dus af en toe neem ik met m'n stofzuiger een geheel ander circuit. En hebben jullie dat ook, dat je op een gegeven moment allerlei potjes, schaaltjes, stapeltjes en verborgen hoekjes vol hebt met kleine rommeltjes waarvan je niet weet of je ze moet bewaren of weggooien. Nou, vandaag was ik in de mood om het eens grondig aan te pakken, alles uitgezocht, opgeborgen en of weggegooid. Af en toe verruilde ik mijn poezelige toffeltjes voor m'n rubber laarzen om mijn lief bij te staan met het zaaiplan en pootplan voor de moestuin. Dan weer gauw naar binnen om de huisvrouw uit te hangen. Dan weer naar buiten om de lapjes van de waslijn te plukken en wederom naar binnen om ze te strijken en in de kast te leggen. Alles is nu spic & span. Morgen de gewone wassen draaien en dan kan de lente losbarsten, wij zijn er klaar voor! En inmiddels heb ik m'n pyama verruild voor een lenteachtige outfit en zit ik achter m'n pc-tje én een glaasje witte wijn.
Toen ik nog werkte kreeg ik vaak merkwaardig nutteloze kerstpakketten.
Eén daarvan zat verpakt in deze houten kist.
Je ziet, alleen de verpakking is dat jaar overgebleven en doet nu al tijden dienst als zaadkist.
We blijven nog even in het hergebruik: van lege 5-liter waterflessen snij je de bodem,
draait de dop eraf en ze kunnen prima dienst doen als 1 krops-kasjes voor vroege sla. 
Kijk, Angelique, er komen toch gelukkig nog bolletjes boven.
En net als bij  quiltlapjes, wil een mens ook wel eens investeren in een nieuwe Dahlia.
Dus  onder de 30 knollen die we vorige week gepoot hebben staan 3 nieuwe roze en witte exemplaren.

woensdag 14 maart 2012

therapeutisch wassen en strijken

Ik heb jullie vorig jaar al eens verteld dat de moeder van een vriendin van mij overleden was. Die moeder heeft haar kinderen twee huizen nagelaten (een winterhuis in de stad en een prachtige verbouwde boerderij om de zomers in door te brengen). En ze was haar hele leven bezig met het verzamelen van lapjes om te quilten. Het gaat nog niet zo voorspoedig met de verkoop van deze objecten dus de zussen blijven op hun gemakje de inboedels doorspitten. En nog steeds komen uit allerlei hoeken en gaten lapjes tevoorschijn en nog steeds worden die met dozen en zakken tegelijk bij mij afgeleverd. Nou, je zou zeggen dat dat geen problemen hoeft op te leveren. Ik kan je vertellen dat ik er knap zenuwachtig van begin te geraken. Iedere quiltster heeft graag veel lapjes. Maar wat ik nu ook weet is dat iedere quiltster graag zelf haar lapjes met veel zorg uitkiest en dat een quiltster ook graag met wat centjes in het knuistje naar de quiltwinkel gaat om daar nou net dat ene stofje te kopen wat nog ontbreekt. Nu ben ik bij mezelf in therapie gegaan. Uit de vier bananendozen vol lapjes (die maandag gearriveerd zijn) heb ik alléén datgene gekozen wat me in de eerste instantie meteen beviel en waar ik echt blij mee ben. De rest gaat naar de quiltclub en naar de lagere school bij ons in het dorp. Vervolgens heb ik gisteren een blauwe was gedraaid en alles in het zonnetje laten drogen.
Toen heb ik de strijkplank voor de deur in de zon gezet en heb alle lapjes liefdevol gestreken en in gedachte voor alles al projectjes verzonnen. Vandaag heb ik dat met de rode lapjes gedaan en morgen komen de groene en de gele lapjes aan de beurt. Zo blijft mijn verzameling overzichtelijk en wordt ik s' nachts niet meer zwetend wakker uit een nachtmerrie waarin ik zachtjes wegzink in balen stof van de verkeerde kleur en textuur. Ik hoop niet dat jullie me blasé vinden, die indruk wil ik niet wekken. Maar ik kan me nu wel indenken dat al die dames die begin 2012 het dappere voornemen hadden om te winkelen in eigen kast bijna allemaal afgehaakt zijn en gezellig weer een fat quarter kopen van hun gespaarde centjes.
Zo'n mooie voorjaarsbode kan ik jullie toch niet onthouden.
Ik hoop dat we lang kunnen genieten van dit heerlijke weer. 



dinsdag 6 maart 2012

beertje Pippeloentje

Pff, wat een gezoek. En nog niet eens gevonden wat ik zocht. Maar ik heb wel weer heel veel andere leuke dingen door m'n handen laten gaan zoals m'n oude poëziealbums, onze liefdesbrieven van 30 jaar geleden, schooldiploma's en zelfs mijn kaart van het consultatiebureau. Helaas heb ik niet het paspoort van beertje Pippeloentje gevonden, het moet echt nog ergens liggen. Mijn vader heeft het 50 jaar geleden gemaakt omdat we toen met ons hele gezin én met het buurgezin met de trein op vakantie gingen naar Italië. Ja, dan moet zo'n beer natuurlijk ook een paspoort. In dat paspoort stond de geboortedatum van mijn beer vermeld: 2 april 1955, dezelfde geboortedatum als die van mijn zus Angelique. Het was haar beertje en zij heeft hem, bij mijn geboorte, in mijn wiegje gelegd. Sindsdien zijn beer en ik onafscheidelijk. Natuurlijk vergezelde hij me tijdens de logeerpartijen in mijn jeugd. Maar ook tijdens de spannende ziekenhuisopnames in mijn 18e levensjaar en die van daarna, zat hij trouw naast mijn bed. Eén keer heb ik m'n hart vastgehouden om z'n welzijn. Dat was toen in 1981 de Russische douane hem in mijn koffer vond en dacht dat iemand van mijn leeftijd echt geen knuffel mee zou nemen op reis. Dus dat moest in hun ogen wel contrabande zijn. Gelukkig lieten ze hem heel. En al die jaren heeft mijn moeder hem voor mij opgelapt, dan weer een armpje eraan gebreid, dan weer een blauw voetje. dan weer een wang. Nu geniet beer al weer een paar jaar van z'n welverdiende oude dag. Hij zit rustig in een hoekje van de slaapkamer en ik heb nog steeds het gevoel dat hij over me waakt.