maandag 23 april 2012

Wetenswaardigheden

De tijd vliegt, zelfs het weekend is alweer voorbij. Het is hier koud, guur en nat. Vorige week zijn in de nacht van maandag op dinsdag in een klap alle 8 mijn hortensia's kapot gevroren. Dus ook dit jaar weer geen bloemen, balen is dat. Maar er zijn natuurlijk ook weer leuke dingen te melden. Vorige week zijn we 3 dagen wezen logeren bij vrienden in Lyon. Eigenlijk niet in Lyon maar in Villeurbanne, een voorstad waar Lyon in de loop der jaren helemaal tegenaan gebouwd is. En ik moet je zeggen, ik heb er mijn hart verloren. Tien minuten met de trollybus en je staat op Place de Bellecour, hartje Lyon. Dat is nog eens wat anders dan het centrum van ons dorp, dat op tien minuten rijden van óns huis ligt. We hebben onze culturele bagage kunnen aanvullen. Woensdag hebben we de tentoonstelling van Robert Combas in de MAC (Museum voor moderne kunst) bezocht Toegegeven .... 2 zalen waren voor mij genoeg geweest maar toch leuk om er rond te lopen. Hij is een veelzijdig beeldend kunstenaar en tevens muzikant. Het MAC is heel interactief, kinderen lopen er rond met hun kleurboeken om inspiratie op te doen, op heerlijk grote fatboys liggen mensen met een koptelefoon op lekker naar de snoeiharde muziek van Combas te luisteren en ergens achteraf zit er ook nog een echte band te tokkelen.

Donderdagochtend hebben we een wandeling door de wijk 'des Grattes-Ciel' in Villeurbanne gemaakt. Deze wijk is op initiatief van de toenmalige burgemeester Lazare Goujon, in de jaren '30 gebouwd. Goujon, een socialist in hart en nieren, had er voordat hij burgemeester werd al jaren gewerkt als huisarts en was doordrongen van het feit dat de arbeiders in dit industriestad recht hadden op gezondheid, hygiëne en educatie. Er moest een wijk komen waar alle woningen genoeg zonlicht vingen en waar iedere woning over een eigen wc en badkamer  kon beschikken. En voor een gezonde geest in een gezond lichaam werden er door architect Morice Leroux spierwitte wolkenkrabbers ontworpen met veel raampartijen en balkons  rond een prachtig spierwit plein met voorzieningen als een spierwit theater, zwembad en gemeentehuis. Nog steeds is Villeurbanne een socialistisch gekleurde gemeente. Neem bijvoorbeeld de nieuwe bibliotheek, een ontwerp van Mario Botta. Omdat iedereen in staat moet worden gesteld te lezen, bedraagt de jaarcontributie tien euro per persoon en daarvoor kun je er de wereld aan boeken, kunst en multimedia lenen. In en tussen deze 'futuristische' gebouwen wonen duizenden mensen van alle gezinten en afkomstig uit alle windstreken, zijn er kleurrijke marktjes en spelen kinderen op de pleinen en parkjes.
Het is ook niet verwonderlijk dat Villeurbanne sinds 2009 op de Unescolijst is toegevoegd.
Natuurlijk 'hebben' we ook de oude binnenstad van Lyon onveilig gemaakt. En op de terugweg naar huis konden we het niet laten om  wat vloeibare boodschappen in de Beaujolais te doen

O ja, bijna helemaal vergeten. Ik heb van Martine van Elke dag een steekje een blog award gekregen. Dat is leuk maar ook wel moeilijk. Ik neem hem met plezier in ontvangst en ga er binnenkort iets mee doen.

dinsdag 17 april 2012

even tellen

Na 1 gewonnen give away, 3 gelezen boeken, 2 tassen, 1 weekje mijn zus, 5 dagen Nederland, 6 nieuwe boeken, 5 rozenstruiken en 1 quilttentoonstelling verder, eindelijk weer tijd om een teken van leven te geven. Jullie zien, we hebben niet stil gezeten.
Een tijdje geleden vierde Anje van Mon jardin en ik [klik] alvast haar zeventigste verjaardag. Om de feestvreugde te verhogen deed ze twee prachtig zelfgemaakte tasjes in de verloting. Laat ik toch winnen! Omdat Anje ook een huis in Frankrijk heeft, was het praktischer om vanuit dit land het pakje te versturen. Het zou wat langer duren voordat ik het kreeg maar dan weet je ook zeker dat je het krijgt zonder dat de douane het cadeautje nieuwsgierig binnenste buiten heeft gekeerd. Bij het tasje had ze ook nog 2 pakjes bloemenzaad en een heerlijk geurend lavendel-'boeketje' verpakt.
De gelezen boeken: niet allemaal even spectaculair maar van HhhH van Laurent Binet was ik zeer onder de indruk. We hadden het vorige jaar februari al gekocht en mijn lief had het toen al snel uit. Ik moest nog even wat moed verzamelen om aan zo'n beladen boek te beginnen. Maar na eenmaal de eerste bladzijde te hebben gelezen ......
Dan nu de zelfgemaakte tassen. Met zoveel lapjes die niet echt tot de verbeelding spreken om in een quilt verwerkt te worden, zijn zelfgemaakte tassen een goede optie. Ik had er voor mezelf eentje gemaakt van het formaat boodschappentas. Toen Caroline hem zag wilde ze er wel eentje om haar Franse les spullen te vervoeren. Ze geeft als vrijwilliger in Lyon Franse les aan allochtonen en politiek vluchtelingen.
Nou en toen kwam mijn zus een weekje logeren, dat hield in dat we 's morgens ons bed uitrolden, ons installeerden aan de tafel op het terras en die op gezette tijden dekten voor lunch, thee of aperitief. Om daarna, als het zonnetje onder ging binnen aan de eettafel lange gesprekken te voeren onder het genot van liefjes culinaire hoogstandjes (1 kg???, minstens).
Daarna hebben we haar met de auto teruggebracht naar haar geliefde en hebben er een tourneetje Nederland aan vast geknoopt. Zo'n tourneetje heeft niets vrijblijvends hoor, het is een met militaire precisie geplande operatie waar alles bijna van minuut tot minuut is vastgelegd. De eerste twee nachten bij m'n vader gelogeerd, waar we op mijn verzoek dan altijd met mijn broer en zussen spinazie met verse worst eten. Daarna vliegensvlug naar het jonge gezin, ze hebben nog steeds hun nieuwe oude huis niet betrokken, een gebroken duim van hem en een overvolle agenda van haar drukken de voortgang. Maar wat ze af hebben is wonderschoon. Onze jongste komt hen af en toe een middagje helpen door een kwast ter hand te nemen of zich met de kleine prins te verpozen.
Na nog een bezoek te hebben gebracht aan de boekenwinkel, hebben we weer genoeg leesvoer om een tijdje stil in een hoekje van de bank te zitten. Wat ik ook niet kon laten was om weer even bij de rozenkweker in Deil aan te wippen. Er zijn namelijk steeds meer zaken die we gewoon in Frankrijk kunnen kopen maar daar vallen tuinplanten zeker niet onder.
Thuisgekomen snel weer over tot de orde van de dag want na twee dagen zat ik al weer gezellig met twee vriendinnen in de auto om een dagje de quilttentoonstelling in Villefranche te bezoeken. Superveel inspiratie opgedaan. Ik was diep onder de indruk van de Koreaanse inzendingen, prachtig ragfijn transparant werk van zijden, allemaal met de hand met piepkleine steekjes vervaardigd. Natuurlijk was er ook veel ander mooi werk en tientallen verkoopstands om van te watertanden.
Zo, en wat we morgen weer gaan doen, dat vertel ik de volgende keer wel weer.
PS ik  hoop dat al onze vrienden en vriendinnen in Nederland begrijpen dat er ook deze keer weer geen tijd was om ze te verblijden met een bliksembezoekje. Maar wat in het vat zit, verzuurd niet.