zaterdag 23 juni 2012

van alles en nog wat

Die Singer naaimachine is oud hoor. Mijn moeder heeft hem toentertijd beslist op de lommerd gekocht. Via de site singerco.com kun je het serienummer van je machine intypen en dan verschijnt er meteen een soort oorkonde met het geboortejaar van jouw Singer. In mijn geval is dat 1874. Deze oude dame blijft zeker in de familie. Inmiddels hebben we ook ons bridgetoernooi in Parijs achter de rug. De eerste dag stonden we nog wel op een veelbelovende plek in het klassement maar zondag zijn ze diep gezonken (gelukkig nog niet laatste maar beslist niet bijster goed, nou allez niet zeuren, we zijn als 22e geëindigd van de 24). Maar we hebben genoten. Vanuit heel Frankrijk waren er dus 24 equipes gekomen, per trein, auto en zelfs met het vliegtuig. Iedereen in een feeststemming en vol goede moed. Twee dagen heel veel kaarten natuurlijk maar ook met veel leuke ontmoetingen. Mijn lief kreeg (in onze ogen) een groot compliment, dat ging alsvolgt: Onze tegenstanders uit Parijs vroegen waar wij vandaan kwamen, mijn lief vertelde dat we uit de Bourgogne kwamen waarop zij vroegen waar ze in de Bourgogne met zo'n accent spraken. (eindelijk werden we niet meteen als buitenlanders herkent). We blijven ons best doen en misschien scoren we volgend jaar wel weer zodanig om naar Parijs afgevaardigd te worden.

Veel van onze tijd brengen we nu door in de tuin. Van alles te doen en heel veel genieten.

onze druiven na de zomersnoei

Weer een plannetje gemaakt om een heg op het erf te planten om de ruimte een beetje te breken en nog een bloemenbordertje omdat er nooit genoeg rozen in de tuin kunnen staan. Dat is geen sinecure zal ik jullie vertellen. Lief staat met de boorhamer door de honderden jaren  vastgestampte lemen bodem te boren om de boel te verbrokkelen tot een greppel en daarna kunnen we deze vullen met bemeste tuinaarde en dan pas kunnen we gaan denken over beplanting. Maar alleen al het idee dat het er gaat komen ...... geeft ons al vleugels.

De moestuin doet het ook goed, de erwtjes zijn geoogst, waar mijn lief een heerlijke zomerse erwtensoep van heeft gemaakt. De eerste frambozen heb ik vanmorgen geplukt. Helaas stuitte ik op een piepklein bolvormig vogelnestje met maar één piepklein roze eitje. Geen idee welk vogeltje en of het vogeltje nog wel terugkomt. We hebben veel nestjes, in de schuren natuurlijk tientallen zwaluwnesten, een nestje zwarte roodstaartjes in de garage, een puttertjesfamilie in de rozenpoort en in ieder denkbaar gat zit wel een mussenfamilie. En dan die vlinders .... het lijkt wel of we door de tropische vlindertuin in de dierentuin lopen. En al die kleuren brengen me vanzelf weer bij mijn lapjes. In mijn vorige blogje had ik al iets verteld over memoblaadjes. Het is dus een soort memolapje geworden. Ik vond het zelf wel geslaagd en heb er maar meteen ook eentje voor mijn buurvrouw gemaakt die gisteren haar 94ste verjaardag vierde.


Zomerse erwtensoep
1 wortel
halve prei
1 ui
1 aardappel in stukken
1 liter kippenbouillon
400 gram versgedopte erwtjes
4 stukjes zalmforel 
dik geslagen ongezoete slagroom
peper/zout
4 plakjes krokant uitgebakken ontbijtspek


Fruit het garnituur, voeg bouillon, aardappel en erwtjes toe en laat dit 15 min garen. Pureer en zeef de soep.
Bak de vis. 
Schep de soep in een bord, leg de vis er voorzichtig in, verdeel een paar toefjes slagroom in het bord en verkruimel op het laatst het plakje spek erover. Een plaatje om te zien en tongstrelend om te eten. 


zondag 10 juni 2012

Singer in de rain

Mooi weer, regen weer. Alles kwam deze week voorbij. We hebben al even op ons nieuwe bankje kunnen zitten. Mijn lief heeft op het onderstel een degelijk mooi witgelakt lattenwerk aangebracht. Dus ons kopje koffie in het ochtendzonnetje kan weer comfortabel worden genuttigd. Daar zittend kunnen we even het tuinplan voor die dag door nemen. Beetje wieden in de moestuin, tomatenplanten dieven, bakje aardbeien voor op een knapperig stokbroodje en het nalopen van de bloemenborders. Iedere dag werken we minstens één uur in de tuin (als het weer het toelaat). Tot nu toe hebben we het onkruid er goed onder, vechten tegen de bierkaai hoor, met al die weilanden om ons heen. Er blijven wel iedere dag kleine klusjes liggen omdat je er dan net op dat moment niet het juiste gereedschap voor in je zak hebt, zoals een schaartje om de zaaddozen uit de prachtig auberginekleurige akelei te knippen om volgend jaar ruim te zaaien, of handschoenen om die gemene brandnetel tussen rozen uit te trekken. Maar gelukkig is er morgen weer een dag en dan zorg ik dat ik alles in mijn tuinbakje meezeul om de voorkomende klusjes meteen uit te voeren.


En als het regent, dan zit ik binnen waar ik weer de nodige bezigheden heb. Ik ben een soort lollig hangding aan het maken om mijn memoblaadjes in op te bergen. Ik hoop dat het wat wordt, dan laat het binnenkort wel zien. En nu mijn Singer. Mijn Singer is zeker geen featherweight. Via vele omzwervingen binnen onze familie is zij bij mij aangeland om van haar oude dag te gaan genieten. Het is de eerste naaimachine van mijn moeder. Heel veel uren heeft ze er achter doorgebracht om voor haar vier kinderen kleren te naaien. Toen ik een jaar of 10 was heeft mij moeder haar eerste elektrische naaimachine aangeschaft en mochten wij (die vier kinderen) op de oude Singer creatief los gaan. Alle poppen, beren en barbies werden door ons voorzien van nieuwe kleren. Mijn broer heeft eens tijdens een grieperig ziekbed een echt O.B.Bommelpak voor zijn beer gemaakt. Ik zal hem eens vragen of hij voor ons een foto wil maken van die creatie (want z'n beer heeft hij nog steeds). Toen de dochters van mijn zussen op kamers gingen wonen en ze meer gala's dan tentamens hadden, was voor hen de Singer onontbeerlijk om de kosten binnen de perken te houden. Nu ook zij hun studieschulden al aan het afbetalen zijn, stond de Singer werkeloos in een hoekje. Nou, tante Dorothé had er wel een plekje voor. Dus nu staat de oude dame in mijn knutselkamer. M'n lief zal haar binnenkort van wat drupjes olie voorzien en dan draait ze nog wel wat jaartjes mee.

dinsdag 5 juni 2012

On a gagné

De club in Dôle is gehuisvest in dit prachtige pand in de oude binnenstad.
Afgelopen zondag regende het. Dat vonden we helemaal niet zo erg want wij zouden de hele dag binnen doorbrengen. We moesten namelijk naar Dôle. Een eindje rijden hoor, dus om 7 uur 's ochtends zaten we al in de auto om met ons vieren (mijn lief, Nina, Pierre en ik) stipt om kwart over negen aan de bridgetafels te zitten. We zaten in de Finale Ligue Espérance (is dus duidelijk niet de topklasse maar toch). Laten we nou toch tweede zijn geworden. En nu mogen we in het weekend van 16/17 juni de de eer van onze club gaan verdedigen in Parijs, waar de nationale finale wordt gespeeld. We zijn zooooooo trots. Niet dat we maar enigszins de illusie hebben dat we daar hoog eindigen. Maar om zoiets te kunnen meemaken, maakt ons wel een beetje lacherig.
Eigenlijk zou dit stukje gaan over het bankje in de tuin en mijn oude Singer, maar dat komt later wel weer eens aan bod. Fijne week.

De feeststemming zit er op de terugweg goed in.