zondag 28 oktober 2012

koud hè?

Gisteren was het al een beetje aan het omslaan. Nog snel even wat bloemen uit de tuin geplukt. Gelukkig, net op tijd. Vanochtend waren de kleurige dahlia's veranderd in donkerbruine geknakte oude mannen die gebukt gingen onder een laagje rijp. (ja jullie merken wel dat ik de laatste tijd weer mooie romans lees doorspekt met bloemrijke taal). Nadat we gisteravond een gezellig eetavondje hadden met vrienden was het gesprokkelde uurtje vanochtend meer dan welkom. Maar toch waren niet echt laat uit de veren, er moest gewandeld worden. Na een avond als gisteren hebben wij gekozen voor de 11 km, dat vonden we ver genoeg. Ieder jaar organiseert ons buurdorp een randonnée des châtaignes. Ieder jaar lopen (en fietsen op VTT's) er meer mensen mee en dat komt omdat het een heel erg gezellige tocht is door een prachtige landschap. Voor de inwendige mens wordt er altijd goed gezorgd. Halverwege de tocht kwamen we bij de pleisterplaats aan waar je zelf boterhammetjes kon smeren met rillettes, fromage frais en jam, en als toetje stukjes chocolade. Bij het eindpunt staat een flinke tent waar iedereen voorzien wordt van een puntzakje vers gepofte kastanjes en warme wijn.


Voldaan zijn we daarna weer naar huis getogen om achter het raam in het zonnetje, onder het genot van de muziek van Telemann een kopje thee met taart van gisteren op te peuzelen, dit allemaal even met jullie te delen.
Het recept van deze heerlijke calorieënbom taart is afkomstig uit het NRC van 2 jaar geleden maar stond zo vol fouten dat wij het maar naar goeddunken hebben aangepast. Succes.

Koekjestaart met sinaasappelgelei:
Oven voorverwarmen tot 160 graden.
De bodem van een springvorm bekleden met bakpapier,
200 gram bastognekoeken verkruimelen en vermengen met 50 gram boter en in de springvorm pletten.
1 blikje gezoete gecondenseerde melk samen met 2 losgeklopte eieren, schaafsel van 1 sinaasappelschil, sap van 1 sinaasappel en een scheut room door elkaar roeren en op de koekjesbodem gieten. En vervolgens 55 tot 60 minuten goudgeel bakken.
Ondertussen:
Verwarm 2 dl sinaasappelsap, schaafsel van 1 sinaasappel en 50 gram suiker in een pannetje. Haal van het vuur af en voeg 2 blaadjes geweekte gelatine toe en laat een beetje afkoelen.
Laat ook de taart afkoelen en giet de sinaasappelgelei erover. Laat goed koud worden en ..... smikkelen maar.

Bijna op en o zo heerlijk


O ja, die boeken zijn onder andere:
De engel Esmeralda van Don DeLillo
Het onvermijdelijke toeval van Martin Mosebach
Godenslaap van Erwin Mortier
(alle drie al uit 2010 maar nog steeds het lezen meer dan waard)


dinsdag 16 oktober 2012

mazzel en geluk

Wat ben ik toch een tevreden mens. Dat is niet moeilijk hoor, want het komt me allemaal aangewaaid. Ik hoef er geen noemenswaardige moeite voor te doen.
Vorige week ging ik met m'n lief even naar de bouwmarkt (30 km verderop) en zag ik in mijn ooghoek dat de stoffenwinkel verbouwingsopruiming had. Nee, lief had geen tijd (en geen zin) om daar even naar binnen te wippen. Dus toen we weer thuis waren heb ik snel vriendin D. gebeld en achteloos gevraagd of zij wist van de opruiming. Nou die sprong meteen in de auto (ook om mij op te halen) en wij weer naar de winkel. Leuke lapjes gekocht maar wat echt 'c'est donné' was, waren de klosjes Sulky garen van Güttermann. Afprijzing op afprijzing en op het laatst bleef er nog 30 cent per klosje af te rekenen. Jullie begrijpen dan de dames D. helemaal uit hun dak gingen. Beiden hebben we een paar klosjes aangeschaft.


Thuisgekomen met de buit moest ik snel de koffer pakken. Het dekentje is bij lange na  nog niet af maar de tweede kleinzoon vond dat hij het lang genoeg had gerekt (ook volgens zijn moeder) en hij is gezond en wel ter wereld gekomen. Natuurlijk vinden grootouders altijd dat hun kleinkinderen de mooiste zijn. Maar, helaas dames en heren, ik moet jullie teleurstellen. In de toekomst is deze titel niet meer te vergeven want ik heb de twee hoofdprijzen binnen.


Hij is een dubbelganger van zijn grote broer. Grote broer moet er natuurlijk wel aan wennen dat hij de hofvijver moet gaan delen en koos onmiddellijk eieren voor z'n geld. Ik loop hem al een jaar te vragen wat hij is van oma. Daar geeft hij steevast géén antwoord op, hoewel ik het hem héél vaak vertel. De eerste dag van ons verblijf bij het jonge gezin weigerde hij nog steeds om het antwoord op de vraag "wat ben jij van oma?" te geven maar nadat ik vertederd met zijn broertje op de arm had gezeten, gaf hij mij spontaan het juiste antwoord op mijn vraag: LIEVERDJE. Nou, dat blijft hij hoor, geen concurrentie want vanaf nu heb ik twee unieke lieverdjes.
En ik heb ook een unieke vriendin D.; zij kon het niet laten en heeft toen wij in Nederland waren nog even het restje van meneer Güttermann naar huis gehaald.



donderdag 4 oktober 2012

Wijn en meer

Vorig jaar met ons 25-jarig huwelijksfeestje kregen we van de kinderen een envelopje met daarin voldoende pecunia om je een keer lekker in de watten te laten leggen. Zo'n envelopje geeft ons altijd veel plezier omdat je eerst eindeloos veel leuke plekjes en ideetjes de revue laat passeren. Eindelijk wordt de knoop dan doorgehakt, reservering gemaakt en met spanning gewacht op het reisje zelf. Vorige week was het zover en zijn mijn lief en ik een paar dagen naar de Bordeaux geweest. De chambre d'hôte in Château Rousselle [klik], een wijndomein met een ontspannen onthaal en 3 gastenkamers was super. De wijnen van de gastheer waren vloeibaar geluk en de hoeveelheid zeer gastvrij. Natuurlijk kregen we een rondleiding over zijn proprieté met de nodige uitleg. Wij wisten al wel uit de Bourgogne dat er veel verschil te proeven is tussen wijnen van verschillende grondsoorten en ook hij verzekerde ons dat zijn wijn (côte de Bourg) veel lekkerder was dan de wijn aan de andere kant van de Gironde (naar de Oceaan toe). Hij durfde zelfs te beweren dat die wijn naar de zee smaakte. Nou moet ik bekennen dat ik een prachtige Pommerol of een Saint Estéphe waarschijnlijk niet onaangenaam zou hebben gevonden (als ik hem zou hebben kunnen betalen). Maar goed. Wij de volgende dag op stap, met de auto op de pont naar de overkant en de voor ons betaalbare Médocs geproefd. Ja, hij had gelijk (niet dat ze naar zee smaken hoor) de wijnen van de oostkant van de Gironde zijn vriendelijker en ronder van smaak. We zijn uiteraard ook nog even met de laarzen aan in de Oceaan gaan staan, het was op dat moment beestenweer maar dat kon de pret niet drukken. We hadden het hele strand voor ons alleen, onvoorstelbaar als je bedenkt dat hier zomers duizenden toeristen de boel opleuken.

Weer terug op ons logeeradres werden we de volgende ochtend al vroeg gewekt door veel activiteit op de cour. Er was een grote vrachtwagen gearriveerd. Deze werd voor de chai (wijnopslag) geparkeerd en "uitgepakt". Het bleek een mobiele bottelarij te zijn. Reuze praktisch natuurlijk, want het wemelt hier van de kleine wijnchâteaux en die hebben uiteraard geen middelen om zelf zulke kostbare machines aan te schaffen. Deze vrachtwagen huur je dan een aantal dagen inclusief personeel in om de wijn op fles te zetten. Chateau Rousselle moest op dat moment 40.000 flessen laten bottelen; dat kostte het bedrijf op wielen slechts 2 dagen. Leuk om mee te maken, we wisten niet van het bestaan.

O ja, even tussen door, om toch nog even in de wijn te blijven. In deze tijd van het jaar hebben alle grote en kleine supermarkten foire aux vins. Dat is ieder jaar weer een speurtocht door de folders en de winkelschappen. Je treft dan ineens ook mannen in driedelig grijs aan die onhandig en enigszins besmuikt achter een winkelwagentje in de supermarkt lopen. Maar ook gezellig dikke boertjes met hun ega's die het er eens van gaan nemen en een Grand Cru in hun karretje vleien. En dat dat al jaren achtereen een hele happening is, zou allang niet meer zo'n happening zijn geweest als de supermarkten er zelf niet wijzer van zouden worden. We hebben gelezen dat bijvoorbeeld de supermarktketen Leclerc in deze tien vloeibare dagen een kwart van hun jaaromzet in wijn draaien en dat wil zeggen  85 miljoen euro (tussen de 850.000 en 1.000.000 flessen). Ook wij hebben ons laten verleiden en hebben een hele mooie Saint-Émilion uit 2010 gekocht. Volgens de kenners kan hij liggen tot 2035. En dat is nou net mooi want onze kleine prins is geboren in 2010 en dan kan hij als hij in zijn jong volwassen leven een mijlpaal te vieren heeft zo'n mooie fles opentrekken.

Van de wijn maken we een klein uitstapje naar feestvieren. Vandaag is het namelijk dierendag. Niet dat ze dat kennen in Frankrijk maar vanmiddag gaan we bridgen bij Sophie en haar moeder (ja die van 101 jaar). Sophie heeft een 18-jarige poes Ciboulette (bieslook) genaamd en voor haar neem ik vanmiddag dan maar een cadeautje mee. Maar wat wil het feit, ik ben zo druk geweest met allerlei leuke dingen, uitjes, etentjes en luieren dat ik niet ben toegekomen aan het kopen van een heerlijk poezenhapje voor haar. Dus ben ik achter de knutseltafel gaan zitten en heb een kunstige vis gefabriceerd. Ben benieuwd of het madame vanmiddag kan behagen.