maandag 26 november 2012

Over kippen, wol en zwarte lapjes

De voor- en nadelen van het jachtseizoen. Chronologisch in de tijd waren we eerst heel content met het nieuwe jachtseizoen en daarna wat minder.
Vorige week maandag kwam de buurman ons een achterbout van een ree brengen als dank voor het water dat wij hem hebben geleverd voor zijn koeien tijdens de vorst van afgelopen winter. Dat had natuurlijk helemaal niet gehoeven, elkaar helpen is toch heel gewoon. Maar goed, niet zeuren en de gift in dank aanvaarden. Eenmaal binnen hebben we toch wel een klein rondedansje gemaakt met dit prachtige stukje wild. Lief heeft het na een paar dagen te laten besterven  en na  zijn culinaire boekenplankje te hebben geraadpleegd  in mooie porties verdeeld en ingevroren voor een feestelijk dinertje. Nu de tegenvaller van het jachtseizoen:  We hebben dit jaar niet zoveel geluk gehad met onze kippenpopulatie en alleen Ko, Koen en Kaat liepen hier nog rond. Ko was al een weeskip omdat Paling te grazen was genomen door een marter maar daar had ze zich kipmoedig door heen geslagen en was volop aan de leg. De zussen Koen en Kaat, ja, dat is een ander verhaal. Koen was ook volop aan de leg maar Kaat liep dapper achter deze twee dames aan en vertikte het om eieren te leggen én wist 's avonds ook het hok niet terug te vinden. Bijna iedere avond zit ze op de drempel van de keukendeur te wachten totdat wij haar in het licht van de zaklantaarn of zelfs dragend naar haar hok brengen. Onze jongste dochter had er al eens geleerd een studie van gemaakt en ons meegedeeld dat Kaat gewoon nooit volwassen was geworden, kortom: geen mooie grote rode kam en lellen. Maar allez, ze is een gezellige sociale dame dus ze mocht blijven, ook zonder eierproductie. En toen sloeg het noodlot toe, afgelopen vrijdagmiddag een hels kippenkabaal op het erf. Lief sjeest naar buiten en ziet dat er een verdwaald jachthondje over het erf paradeert met Ko in z'n bek. Van schrik laat hij los en gaat er als een speer vandoor. Ko voor dood achterlatend. Helaas was er geen redden meer aan en heb ik met knikkende knieën het werk afgemaakt en haar uit haar lijden verlost.
Kaat zat dit wrede schouwspel wat sullig vanaf de  keukendeurdrempel gade te slaan maar van Koen geen spoor te bekennen. Koen hebben we aan het eind van de dag geheel aan flarden gebeten, teruggevonden in de lege schapenstal. Dus nu hebben we alleen nog ons domme kipje Kaat over die geen eieren legt. Maar wat wel heel frappant is, is dat ze binnen deze paar dagen wel een mooie rode kam heeft gekregen. Misschien heeft ze bij die twee dominante dames geen kans gezien om zich te ontpoppen tot een heuse kip. We kijken het nog een paar dagen aan. Als ze het erg saai vindt in haar eentje dan brengen we haar naar onze schotse achterburen. Die hebben veel gevederde vrienden rondlopen van allerlei pluimage. Zelfs kippen waarvan wij denken dat ze toch echt beter af zouden zijn met een tienrittenkaart voor de psychiater. We denken dat Kaat er goed tussen zal passen.

En nu nog even mijn supersloffen showen.
Het spreekt voor zich denk ik met deze drie foto's. Ik ben zeer content met het gebrei en ik denk dat ik me ook maar eens ga wagen aan het breien van een paar gezellig sokken.

geworstel met 5 pennen en
ook nog de kat op schoot
reuzensloffen maat 60
warme voetjes in maat 38



En ook nog even mijn laatst stapeltje lapjes. Gisteren kwam Caroline op bezoek en had wéér een doos lapjes uit de boedel van haar moeder bij z ich. Met de meeste lapjes had ik niet veel, die gaan allemaal naar de knutselclubs maar een bergje zwarte lapjes sprak me toch wel aan. Ik heb ze meteen in de wasmachine gedaan en vanochtend gestreken en in de lapjeskast gelegd.

woensdag 21 november 2012

weer een jaar erbij

Ik heb me de dagen alleen gelukkig goed vermaakt en de dagen met m'n vriendin J. uit Nederland waren supergezellig en ook nog eens productief. Eindelijk heb ik die sloffen gebreid waar ik bijna twee jaar geleden de wol voor had gekocht maar waarvan ik dacht dat ik dat niet kon. Het tegendeel is bewezen door ze binnen twee dagen tijd tussen al ons gekeuvel, gekeutel en geluier door, te breien (foto's volgen na het vilten van de sloffen). J. heeft voor mij een grappig boorduurtje gemaakt, helaas heeft ze dat niet af gekregen, nu ga ik vriendin D. lief aankijken en haar vragen het voor mij af te maken. J. én D. zijn beiden rechtshandig en als ik met mijn linkse pootje de boel ga afmaken ziet het er natuurlijk niet uit. Ik heb voor J. nog een vrolijke kerst-sok gemaakt.



















Zaterdagavond heb ik mijn lief van het TGV-station gehaald. Fijn dat hij weer thuis is. De volgende dag romantisch samen aan het ontbijt met cadeautjes (het was namelijk met verjaardag). Ik heb van hem een hippe rode ice-watch gekregen en de verzamelde gedichten van Slauerhoff. Aan het eind van de middag kwam er hoog bezoek. Mijn vader, broer, zus en zwager konden het gelukkig niet laten en kwamen tussen al hun drukke bezigheden door toch nog een paar dagen verjaardagstaart eten. Met zijn 92 jaren is mijn vader niet meer een van de jongste maar hij én ik genieten alle twee enorm van deze logeerpartijen. Vanmorgen zijn ze weer afgereisd en het gewone leven heeft weer z'n loop genomen.



O ja, ik zou jullie nog vertellen over de posters en foldertjes die ik in ons dorp ging verspreiden. Och, het spreekt voor zich als ik er even een fotootje van maak. Spannend hè?




zaterdag 10 november 2012

onbestorven weduwe

De taart is gebakken en het logeerbed is gedekt. Ja, dat is weer een hele nieuwe ervaring. Mijn lief is donderdag  voor 10 dagen naar zijn dochter en twee kleinzonen vertrokken. Het zit zo, de jonge vader moest voor zijn sport 10 dagen naar Indonesië (niet verkeerd natuurlijk). Maar dan zou de jonge moeder ineens met onze ondernemende kleinzoon én zijn pasgeboren broertje alleen in het nog niet zo lang geleden betrokken nieuwe huis zitten. Dat is natuurlijk geen sinecure. Daar zouden we dus gezellig 10 dagen gaan logeren. Nou, daar ging dus een streep door de rekening want vriendin D. ging ook  voor familieaangelegenheden en paspoortperikelen naar Nederland. En toen wilde het zomaar dat onze poezenoppas al bezet was. Nou, zei ik, dan blijf ik thuis bij de poes en de kippen en gaat mijn lief echte kwaliteitstijd bij zijn dochter doorbrengen en meteen wat klusjes in het nieuwe huis verrichten. Nu wil het dat ik al vaker alleen naar Nederland ben geweest in de afgelopen jaren maar mijn lief nog nooit. Toen we nog in Nederland woonden ging mijn lief wel eens voor zijn werk naar het buitenland en kon ik me verheugen op avondjes met vriendinnen en grote dozen bonbons. Zou dat nu ook weer zo zijn? Tot nu toe heb ik mijn tijd aardig kunnen zoet brengen. De eerste ochtend kwam meteen al een franse vriendin samen met mij de krant lezen. Dat proberen we wekelijks te doen om mijn vocabulaire en uitspraak te verbeteren. Verder heb ik veel gewandeld, de hele hut gestofzuigd, vage prakjes gekookt en genuttigd en alle zwijmelfilms op tv gezien. En dan is het nu weer tijd om onder de mensen te komen. Vanavond komt José (een vriendin uit Nederland) in haar oude vertrouwde volkswagentje deze kant op getuft om mij een paar dagen gezelschap te houden. We gaan natuurlijk veel zuurkool en andere stamppotten eten want daar houdt mijn lief niet zo van. En we gaan natuurlijk heel veel knutselen en heel veel draadjes op de grond laten slingeren en heel veel lachen om niets. En volgende week moet ik ook nog op stap in ons dorp om bij alle winkeltjes en openbare plekken postertjes te plakken om iets leuks aan te kondigen maar daarover volgende week meer.

alles onder handbereik om je niet te hoeven vervelen