vrijdag 12 juli 2013

Au revoir

aan onze keukentafel is al heel wat geschreven

Als kind al begon ik vaak aan een dagboek. De ene keer omdat de grote schoolvakantie genoeg avonturen opleverden, de andere keer omdat ik een mooi reis maakte. In mijn puberteit om alles over mijn kalverliefdes en vriendinnenperikelen voor het nageslacht te kunnen bewaren. In mijn latere leven vaak omdat ik dacht dat ik een creatieve schrijfader had aangeboord. Al die onaffe schrijfsels belandden vroeg of laat toch altijd weer bij het oud papier. Het enige logboek wat immer de tand des tijds heeft doorstaan is dat over mijn tuin. Eerst in Nederland en daarna hier. Beslist niet frequent, maar alle bijzonderheden, aanwinsten, veranderingen in de borders en de komst van de eerste nachtvorst en zomervogels worden genoteerd. Toen brak het digitale tijdperk aan en zette ik mijn eerste schreden in Blogland. Een mooi medium om weer eens wat hersenspinsels en zielenroerselen onder woorden te brengen. Dit keer zelfs opgeleukt met foto's. Maar nu, na vier jaar verhaaltjes over huis, tuin, man en kinderen te hebben geschreven; na veel blogberichtjes over mijn eerste steken op patchwork, naai- en breiwerken (die eigenlijk toch nooit echt het beoogde eindresultaat opleverden) stop ik ermee. Nee, niet omdat ik jullie niet meer gezellig vind, au contraire zou ik willen zeggen. Ik heb veel leuke contacten gelegd en zelfs live ontmoetingen, cadeautjes ontvangen en complimentjes over mijn knutelscapriolen gekregen. Maar bloggen over echte zielenroerselen, over wat me echt bezighoud, daar waag ik me nog steeds niet aan. Ik houd dit blog nog wel een tijdje in de lucht, al was het maar om de blognaam veilig te stellen. Maar ook om mezelf de gelegenheid te geven om over een poosje misschien toch wat bespiegelends op het web te spinnen. Ik wens jullie allemaal een fijne zomer en ik blijf jullie blogs zeker volgen. Au revoir.

maandag 11 februari 2013

van grote broek naar japanse maan

Het lijkt wel een titel uit man bijt hond. Ik kan je vertellen dat ik de afgelopen maand  veel gedaan heb. Allerlei werkjes heb ik afgemaakt, eindelijk hing dit jaar het kerstquiltje op tijd en dat is nu vervangen door het quiltje met de stitchery van de bloemenvaas wat ook al maanden lag te wachten op de voltooiing. Jullie weten misschien nog wel dat ik een rokje voor mezelf heb gemaakt en dat ik daarna enthousiast begonnen ben aan een heuse lange broek. Ik vond het een leuke bezigheid en heb er veel van geleerd onder andere ook dat geduld een schone zaak is. Moeilijk was het soms maar gelukkig werd ik geholpen door YouTube. Naast mijn naaimachine lag mijn tablet (ja! ik ga mee in de vaart der volkeren) en met de filmpjes heb ik zeer correct de gulp met rits kunnen fabriceren. Trots als een pauw was ik met het resultaat. Totdat ik de broek aantrok .... de achterkant zat als gegoten maar de voorkant is wel heel groot. Ik lijk er wel een Vollendammer visserman in en dat is geen probleem als je naar carnaval gaat maar helaas, dat wordt hier niet gevierd. Niet getreurd, het patroon van een gezellig jurkje is al weer op patroonpapier overgetrokken en binnenkort zal ik een tripje naar de grote stad maken om stof te kopen. We geven de moed niet op.
Omdat ik binnenkort ook naar mijn twee prinsen in Nederland ga, heb ik voor de ene prins een vliegtuig gemaakt en voor de andere een kikker. Van het vliegtuig had ik alleen het voorbeeld van l'heure  bleue dus mijn lief heeft al zijn technisch vernuft als vliegtuigbouwer uit de kast moeten halen om mij van een passend patroon te kunnen voorzien. Gelukkig komt de kikker uit een Tilda-boekje.
Nu naar de Japanse zon. Zo'n 25 km van ons vandaan ligt het industriestadje Gueugnon. En in Gueugnon, kan je zeggen, gebeurt het. We doen er vaak boodschappen, gaan er naar de markt en zitten er op de bridgeclub. De bibliotheek van Gueugnon is erg actief en organiseeert veel leuke dingen. Deze periode staat de bieb in het teken van Japan en ik heb me met twee Franse vriendinnetjes opgegeven voor sommige van de workshops. Twee weken terug was er een Japanse sushi workshop en hebben we met een man of 15 in het plaatselijke Japanse restaurant 's ochtends allerlei lekkers staan rollen en fröbelen. Tegen twaalven druppelden onze familieleden binnen om samen met ons al het lekkers als feestelijk lunch te verorberen. Zo ook mijn lief, die de moeder van mijn vriendin  had meegenomen. Je zult denken: wat is dat nou voor onnodige informatie?. Maar we blijven zo trots op haar dat we het niet vaak genoeg kunnen vertellen. Een dame die volgende maand 102 jaar wordt en nu samen met ons in een Japans restaurant met stokjes de heerlijkste hapjes naar binnen schuift. Wie doet het haar na. Afgelopen zaterdagmiddag hadden we een workshop Japanse kalligrafie en daar heb ik onder andere de symbolen voor zon, maan en bos leren schrijven. Binnenkort nog een middagje origami en in mei nog een middag Furoshiki (dat is de kunst van het inpakken met lappen stof).
O, ja, we hebben intussen ook nog tarot leren spelen. Daar heb je een prachtig kaartspel voor nodig. Het is een beetje een kruising tussen bridge en rikken en het wordt veel gespeeld in Frankrijk. Tarot tijdens winterse middagen met een glaasje champagne en iets lekkers .........ja, het blijft hier nog steeds als God in Frankrijk. Het is maandag, de bakkers zijn gesloten en mijn lief bakt brood.





donderdag 17 januari 2013

ode aan de sneeuw


Heel zachtjes komt ze naar beneden
Heel zachtjes spreidt ze zich voor ons uit
Onschuldig wit en ongeschonden ligt ze voor de wereld klaar
En als je het over je hart kunt verkrijgen haar te betreden,
dan doe je dat voorzichtig langs de zijkant van het pad
Kleine vederlichte vogelpootjes kruisen haar maagdelijke wit
Vluchtige snelle hazenpaden vliegen over haar heen
Sierlijk bedachtzame reeën lopen een eindje met haar mee
En tegen de tijd dat hamers en sikkels haar komen beroven van haar onschuld,
kiest ze ervoor zich te laten schaken door haar vurige minnaar de zon.
Ode aan de sneeuw? .... Nee gewoon jaloers op zoveel ongecompliceerdheid.


(verder gaat het wel goed met me hoor jongens. Maar als je hier zo stil door de sneeuw wandelt. Ja, dan word je wel eens poëtisch.)