donderdag 17 januari 2013

ode aan de sneeuw


Heel zachtjes komt ze naar beneden
Heel zachtjes spreidt ze zich voor ons uit
Onschuldig wit en ongeschonden ligt ze voor de wereld klaar
En als je het over je hart kunt verkrijgen haar te betreden,
dan doe je dat voorzichtig langs de zijkant van het pad
Kleine vederlichte vogelpootjes kruisen haar maagdelijke wit
Vluchtige snelle hazenpaden vliegen over haar heen
Sierlijk bedachtzame reeën lopen een eindje met haar mee
En tegen de tijd dat hamers en sikkels haar komen beroven van haar onschuld,
kiest ze ervoor zich te laten schaken door haar vurige minnaar de zon.
Ode aan de sneeuw? .... Nee gewoon jaloers op zoveel ongecompliceerdheid.


(verder gaat het wel goed met me hoor jongens. Maar als je hier zo stil door de sneeuw wandelt. Ja, dan word je wel eens poëtisch.)