vrijdag 12 juli 2013

Au revoir

aan onze keukentafel is al heel wat geschreven

Als kind al begon ik vaak aan een dagboek. De ene keer omdat de grote schoolvakantie genoeg avonturen opleverden, de andere keer omdat ik een mooi reis maakte. In mijn puberteit om alles over mijn kalverliefdes en vriendinnenperikelen voor het nageslacht te kunnen bewaren. In mijn latere leven vaak omdat ik dacht dat ik een creatieve schrijfader had aangeboord. Al die onaffe schrijfsels belandden vroeg of laat toch altijd weer bij het oud papier. Het enige logboek wat immer de tand des tijds heeft doorstaan is dat over mijn tuin. Eerst in Nederland en daarna hier. Beslist niet frequent, maar alle bijzonderheden, aanwinsten, veranderingen in de borders en de komst van de eerste nachtvorst en zomervogels worden genoteerd. Toen brak het digitale tijdperk aan en zette ik mijn eerste schreden in Blogland. Een mooi medium om weer eens wat hersenspinsels en zielenroerselen onder woorden te brengen. Dit keer zelfs opgeleukt met foto's. Maar nu, na vier jaar verhaaltjes over huis, tuin, man en kinderen te hebben geschreven; na veel blogberichtjes over mijn eerste steken op patchwork, naai- en breiwerken (die eigenlijk toch nooit echt het beoogde eindresultaat opleverden) stop ik ermee. Nee, niet omdat ik jullie niet meer gezellig vind, au contraire zou ik willen zeggen. Ik heb veel leuke contacten gelegd en zelfs live ontmoetingen, cadeautjes ontvangen en complimentjes over mijn knutelscapriolen gekregen. Maar bloggen over echte zielenroerselen, over wat me echt bezighoud, daar waag ik me nog steeds niet aan. Ik houd dit blog nog wel een tijdje in de lucht, al was het maar om de blognaam veilig te stellen. Maar ook om mezelf de gelegenheid te geven om over een poosje misschien toch wat bespiegelends op het web te spinnen. Ik wens jullie allemaal een fijne zomer en ik blijf jullie blogs zeker volgen. Au revoir.