zondag 13 april 2014

Ik kan het toch niet laten

Mijn vingers kriebelden al een tijdje om weer eens wat uit dat toetsenbordje te rammelen. Dat komt vast ook omdat de lente (net als in Nederland) zo fantastisch van start is gegaan. Alles vliegt de grond uit. We lopen dagelijks wel drie maal door de tuin om te kijken of er weer een knopje is opengesprongen of dat er weer een neusje groen uit de aarde omhoog schiet. Omdat het zo vroeg al mooi weer werd is het tuinvirus op dit moment in alle hevigheid toegeslagen.
Vanochtend hebben we de kleine tomatenplantjes keurig in het gelid uitgeplant. Ieder met een eigen stok en een eigen drinkfles. Tot onze verassing komen de aardappelen ook al boven de grond dus nu maar hopen dat er geen nachtvorst meer komt. De oude kweepeerboom staat heel wat te beloven. Als hij op zijn spectaculaire hoogtepunt is, zal ik er een foto van maken om hem aan jullie te showen. 
De blauweregen staat als een heuse straatmadelief te flirten met haar overdaad aan blauw en de boompioen ruik je door de hele tuin. Kortom ...... alles is zoals een toffe tuin zich hoort te gedragen in het vroege voorjaar.  Het handwerkvirus is ook nog steeds aanwezig, zij het wat sluimerend. Afgelopen tijd ben ook ik door de kruissteek gestoken en ik moet zeggen, het is gevaarlijker dan heroïne. Altijd is er nog wel een draadje of een kleurtje wat nog eventjes afgemaakt moet worden voordat je weer aan de dagelijkse beslommeringen deel kan nemen. 
Maar enige spoed is dan ook wel vereist want voor de deken moet ik 108 blokjes borduren. Zoals jullie zullen begrijpen ben ik de winter wel doorgekomen. Zittend aan de keukentafel in de behaaglijke warmte van ons nieuwe houtgestookte fornuis. Maar nu gaat dat weer uit en gaan we er buiten weer een fantastische lente van maken. Tot snel.