zaterdag 19 december 2015

Over de zaken van december

Tjonge, jonge, de tijd vliegt en ik kan toch echt niet zeggen dat ik geen tijd heb. Ik heb geen baan, geen thuiswonende kinderen en een lief die graag voor me kookt. Ook het huishouden neemt niet zo veel tijd in beslag. Wonen in een oude boerderij met balken plafonds geeft altijd veel stof. Met laarzen in en uit lopen en een poes die verhaart ..... tja, een dagje meer of minder poetsen valt dan ook niet zo op.  Maar toch, de tijd vliegt, ook voor mij is het nu al bijna kerst. 
Vorige week zijn we gezellig een lang weekend bij vrienden in Lyon geweest. Kerstinkopen doen, pffffff, wat een drukte. Die Fransen weten van inkopen hoor, van speelgoed en juwelen tot fois gras en truffels. We hebben lopen lekkerbekken in Les Halles de Boucuse waar alles op culinair gebied te koop is. In de binnenstad schuifelden we samen met vele anderen langzaam de straten op en neer. Tussen al kooplustige Fransen lopen er dan ook ineens zéér, zéér serieuze militairen met uzi's tussen. Best een gek gezicht en hopelijk hoeven ze nooit in actie te komen. En toch ... in een kookwinkel stond een onbeheerde weekendtas. De verkoopster vroeg aan mij en aan de mensen om mij heen of de tas van iemand was. Van niemand, vervolgens zette ze de tas achter de toonbank. Daar voelde ik mij heel erg onbehaaglijk bij en ben de winkel uitgelopen. Er was natuurlijk (en gelukkig maar) niets aan de hand maar alles moet toch weer een beetje slijten. 
Na dit genoegelijke weekend hebben we ook nog een bezoek gebracht aan het Bougondische wolwalhalla, de wolfabriek van Plassard met outletstore, feestje! De buit is bevredigend te noemen. Wijnrode merino lontwol, genoeg voor een trui, witte merino lontwol met zijde genoeg om te gaan dromen over mooie projectjes, en 14 bollen wol in een prachtig groene kleur en genoeg om er een vest van te breien.  

Dit jaar hebben we geen kerstboom maar dat wil niet zeggen dat het niet kerstig kan zijn.  Er hangt weer een flinke tak boven de eettafel waar kerstprullaria aan bungelt. Het kerstquiltje heeft een plekje aan de muur en de engelenbalk is weer be-engeld. Die engelenbalk is iets bijzonders. Het begon jaren geleden met een verjaardagscadeautje dat ik van mijn zusje kreeg, een kerstengeltje. Dat is nu uitgegroeid tot een traditie en ieder jaar krijg ik er van haar eentje bij. Verder hangen er onder andere twee 'Hummel' engeltjes aan die ik van mijn moeder heb gekregen, een kristallen engeltje dat ik van mijn lief heb gekregen toen ik eens heel verdrietig was en een papieren engeltje dat vroeger bij ons thuis aan de lamp boven de tafel hing. Het is al een hele verzameling die iedere kerst weer tevoorschijn komt. 

Mijn vader heeft zijn laatste twee jaar zeer comfortabel in een zorgvilla in Amersfoort gewoond waar ongekende talenten bij hem boven kwamen. Nooit geweten dat m'n vadertje zo creatief met wol kon zijn. Jullie begrijpen dat dit lapje ieder jaar prominent aanwezig zal zijn in mijn kersthuis. Zoals jullie zien valt de appel niet ver van de boom wat betreft creativiteit met wol want voor mijn 'buurtkerstkaart 2015' prik ik me helemaal suf om bij buurtgenoten een mooie vilten kerstbal af te leveren. 

Met deze kleurrijke ballen wens ik jullie ook allemaal een goede kerst en een veilig begin van het nieuwe jaar. 

zondag 6 december 2015

Enige planning zal van pas komen

G

Wat is dat spinnen tof om te doen zeg. Ik kan het nog niet goed en mijn witte wol doet me erg denken aan m'n jeugd. De tijd dat alternatief Nederland in zelf gesponnen truien rond liep waarvan mijn moeder plachtte te concluderen dat ze er uit zagen als zieke schapen. Dat was ook wel een beetje zo, wol met héél véél kronkels en pluizen en een dikte die in één trui kon variëren van naalden nummer 2 tot nummer 12. Nou, zo ziet mijn witte wol van buurman's schaap er ook uit.
Gisteren had het spingilde waar ik me nu lid van mag noemen weer een bijeenkomst. Omdat het december is, was het tevens ook het jaarlijkse kerstfeestje. We hadden allemaal wat lekkers gemaakt, van vismousse tot gevulde speculaas en een van de dames had van haar wijnbuurman heerlijke biologische Givry meegenomen. Ook hadden we afgesproken om allemaal, als kerstcadeautje verpakt, 100 gram mooi spinmateriaal mee te nemen. Na een ochtend zwoegen op mijn schaap volgde de lunch en daarna werd er met nummertjes gegoocheld en kreeg iedereen een pakje. Ik kreeg vrolijk gekleurde lontwol van schapen uit Washington! En toen ..... toen ging er voor mij een wereld open. Wat is dat heerlijk spinnen. Dat gaat straks een lollig dasje worden. 
Het kolletje op de rondbreinaald en Faire Isle techniek dat ik als oefenlapje brei, is al bijna af. Dan ligt er nog een bolletje mooie grijze wol te wachten waar ik handenwarmers van ga breien met een kabelsteek, tenminste, als ik dat kan (nog nooit iets anders dan een telefoonkabel in mijn handen gehad). En dan is het weer bijna januari en heeft (quilting)jeannet me het hoofd op hol gebracht met de BOM-quilt. En dan zijn er natuurlijk ook nog de naaiwerkjes, de foto avontuurtjes, bridgetoernooitjes, tuinperikelen, familie en vrienden en de gezellige dingen in het dorpse leven. O, ik vergeet ook nog dat ik de buurtkerstkaart nog moet verzinnen en maken. Kortom, weer genoeg op de agenda. Tot snel. 

zaterdag 7 november 2015

Spinner de spin

17 jaar was ik, toen ik mijn spinnenwiel kocht. Ik zou me gaan ontwikkelen als een natuurtalent op het wiel. Niets was minder waar. Verder dan één kamelenharen bol wol waarvan ik een das heb gebreid voor mijn vader is het nooit gekomen. Maar zo'n mooi Louët spinmonster zet je niet zo één, twee, drie bij de vuilnisbak. Mijn leven lang sleur ik het wiel al achter me aan. In ieder huis waar ik woonde heeft het altijd rustig zijn dagen kunnen slijten in een donker hoekje op een zolder, in een rommelkamertje of een nauwe gangkast. Totdat ik vorige week op zoek was naar rondbreinaalden. Snuffel de snuffel op het internet met als trefwoorden breinaalden, wol en Bourgogne. Breinaalden heb ik heel dichtbij gevonden op de markt, waar een dame met heel mooie wol en rondbreinaalden stond. Ze heeft me de truckjes van het rondbreien geleerd. Als je werk te klein is voor de naald, leg er gewoon een lus in! Ja zo simpel is het dus. En ..... ik ben er nu ook achter dat Jacquard breien het zelfde is als Fair Isle breien. Het leven kan soms zo eenvoudig blijken. Maar wat ik ook tegekwam bij het dwalen over het web was de site van la guilde de filage en Bourgogne. Daar zou ik wel eens een kijkje willen nemen. Nou, waarom niet, trek de stoute schoenen aan en gaan met die banaan. Dus vanmorgen na een stevig ontbijt ben ik in de auto gestapt met spinnenwiel en een vacht van een schaap van de buurman en een grote dosis lef (ik vind het toch stiekem nog steeds wel een beetje eng om zo ergens alleen op af te stappen). Super leuk! Allemaal aardige mevrouwen, Franse mevrouwen, Engelse-, Schotse- en zelfs een Nederlandse mevrouw. Ze kwamen van heinde en ver en hebben met z'n tienen met veel geduld mij de kneepjes van het spinnen bij gebracht. Iedere maand komen ze een hele zaterdag bij elkaar. Dus .... ik ga de eerste zaterdag van december met mijn afgestofte Louët weer richting Mont Saint Vincent. Nu eerst iets breien van mijn bolletje eigen gesponnen wol. 


dinsdag 3 november 2015

De aanhouder wint

Althans ...... dat is het motto van vele handweksters in blogland. 
Na dat gezellige grijze spencertje wat ik laatst heb gebreid, dacht ik dat ik wel iets verder de breiwereld in kon steken. Op de club heeft een Franse dame me ingewijd in de kunsten van het jacquard breien. Oef, moeilijk, na enig gegoochel met de draden had ik het principe door. Maar met alleen het principe ben je er nog niet. Na nog meer geworstel met zelfs een kromme breinaald tot gevolg gingen de pennen die rechts gebreid moesten worden redelijk soepel. Maar die averechtse pennen, iiiiiiiiii, een ramp van internationale omvang. Deze sjaal zou nooit af gaan komen. Nu had ik eens gelezen dat je op een rondbreinaald alleen maar rechts hoefde te breien. Pragmatisch als ik ben, als een sjaal lekker warm is dan zal een kol wel net zo warm zijn. Hup naar de winkel om een rondbreinaald te kopen. Maar dat is nog geen sinecure hè? Al mijn steken blijven steken op het punt waar de draad in de naald overgaat. Wat een gehannes, iedere twintig steken moet ik de boel weer op de naald duwen en ik brei echt zeer losjes. Doe ik iets verkeerd?


zondag 1 november 2015

Nogmaals New york

Alweer een week terug en ik loop nog steeds in de wolken. Laat ik bij het begin beginnen. Vrijdag 16 oktober, 5 uur: wekker-, douche-, ontbijt- en instapgeluiden. Op weg naar de vroege TGV, de enige trein die rechtstreeks naar Paris CDG rijdt. Op het station nog veel laatste raadgevingen als "zul je voorzichtig zijn, niet te veel geld uitgeven en iedereen de groeten doen"? Op bijna al de vragen heb ik positief geantwoord voordat ik alleen de trein instapte en werd uitgezwaait door mijn lief. Voor het eerst naar de US! Als kind maakte ik mijn klasgenootjes wijs dat ik in New York was geboren; zoveel aantrekkingskracht heeft die stad altijd al op me gehad. Toen mijn vliegtuig om één uur 's middags landde op JFK heb ik daar een rustig plekje gezocht om te wachten op het vliegtuig uit Amsterdam, dat 40 minuten later zou landen. Daar kwam mijn schoonzusje uitgestommeld. Voor haar is NY gesneden koek (haar zoon, mijn neefje) bewoont in Manhattan een prachtig appartement  waar we samen een dikke week gaan logeren om dagenlang door de big apple heen te knagen. 


Alles om ons heen is groot, hoog, lawaaierig en interessant. Op iedere hoek van de straat is er wel een eetgelegenheid waar de heerlijke geuren je al van verre tegemoed zweven. En de mensen zijn super vriendelijk.

Zaterdag hebben we onder andere de High Line gelopen. Dat is een oud bovengronds metrotraject wat door landschapsontwerper Piet Oudolf tot park is omgetoverd. Geweldig om in te vertoeven, jong en oud loopt, zit tevreden of musiceert hier tussen de wuivende grassen en de voor hem zo karakteristieke Rudbeckia planten. Gelunched in Chelsea Market waar je eettentjes uit alle windstreken onder een dak vindt.


Zondag hebben we samen met neef Storm King art center, zo'n 100 km in de lagere Hudson vallei, bezocht. Het is een van 's werelds grootste landschapsparken  waar meer dan 100 kunstwerken staan opgesteld. We konden het niet beter treffen met het jaargetijde, Indian Summer en strak blauwe luchten. 


's Middags hebben we in Stone Barns de boerderij Blue Hill 'geproefd'. Het restaurant waar chef Dan Barber de pollepel zwaait. En niet alleen de pollepel, hij heeft een geheel eigen visie op voedsel. Zijn motto is dat als je de natuur goed behandelt, je er geweldig eten voor terug krijgt. Alles wordt op het bedrijf zelf verbouwd en gefokt. Van peterselie tot rund. Nee, we hebben er niet gegeten, daar waren we niet rijk genoeg voor. Maar we hebben wel een wandeling gemaakt over zijn landerijen waar uitleg werd gegeven over alles wat er groeit en/of beweegt. 


Maandag hebben we Ground Zero bezocht, zeer indrukwekkend en voor mij een belangrijkere New York spot dan bijvoorbeeld Ellis Island waar de immigranten eind 19e eeuw de eerste schreden in hun nieuwe leven gezet hebben. Ground Zero bestaat uit twee grote zwarte marmeren bassins met op de randen de namen van alle slachtoffers. Sober, groots en om kippenvel van te krijgen.


's Middags hebben we de Brooklin Bridge bedwongen en door Brooklin gezworven. Een opkomende wijk met veel jonge mensen, startende bedrijfjes en leuke winkeltjes. Helaas was het breiwinkeltje waar we naar op zoek waren dicht, dat gaven ze ons op een originele manier te kennen. 


Dinsdag hebben we onze voeten moe gelopen in de Italiaane- en Chinese wijk. 's Avonds hebben we niets anders kunnen doen dan lui op de bank voor de buis te liggen met allemaal lekkere dingen uit de hipster supermarkt. 


Het wordt ondertussen best een lang verslag dus de rest houden jullie nog van me tegoed. 

donderdag 22 oktober 2015

New York

Jammer hoor, tot twee maal toe had ik al een leuke blog getypt en tot twee maal toe ben ik hem kwijt geraakt.
Maar mijn reis heeft mij in New York gebracht. Als ik thuis ben zal ik wel uitgebreid schrijven.

dinsdag 13 oktober 2015

Ik ga op reis en ik neem mee ...

Juliie zullen wel denken 'is er nou helemaal niets uit die handjes gekomen de laatste tijd?'. Nou, ik heb natuurlijk heel veel in de tuin rond geklungeld en er heel veel van genoten, zeker van de rozen. De rozen die nog steeds uitbundig bloeien. Maar ik moet zeggen, de naaiclub heeft me op het goede spoor gezet en soms komt er echt iets leuks onder de naaimachine vandaan. Gelukkig maar want modezaken zijn hier dun gezaaid, wat zeg ik, ze hebben er nog nooit een gezaaid. En nu ik voor een week op reis ga, moet er toch iets in het koffertje.

Mijn familie en mijn Nederlandse vriendinnen kennen mij als een mens met een hoop ideeën maar helaas met twee linkerhanden en een naaimachine die niet naar haar wil luisteren.
Goed nieuws! Er gaan een zelfgemaakte blouse en lange broek mee én een zelf gebeide spencer. Ik ben er achter gekomen dat ik breien echt heel leuk vind en ik ga me daar zeker nog eens aan wagen. 

Even een foto van mijn huisvlijt voordat ik de boel inpak.


Inderdaad, ik ben wel van de strikjes die me heel soms damesachtig kunnen maken.

Tot snel.


woensdag 30 september 2015

Eend maar ook eekhoorn


Na een prachtige zomer waarin ik volop heb genoten van het mooie weer, de logés, de gezellige uitstapjes en uitbundige feesten, maar ook de keerzijde zag van het leven, stappen we naadloos de herfst binnen. Niet dat je de herfst aan zijn grillige weerbeeld herkent hoor, het is prachtig stil zonnig weer. Zo'n weertje waarbij je loom voor je uit staart, af en toe een pennetje breit aan een winters dingetje, de zaadjes van de eenjarige verzamelt en waar je weemoedig terug kijkt op wat was.
Mijn twee mannetjes zijn met hun ouders zelfs twéé keer komen logeren en onze jongste heeft ons hier ook laten verliezen met rummikub. Daar kunnen wij zeer fanatiek in zijn, met stopwatch, afleidingsmaneuvres (zoals nog maar een glaasje wijn) tot heel veel slappe lach. In juli ben ik met mijn zusje en een vriendin van haar een paar dagen naar Parijs geweest. We mochten het appartement hartje stad lenen van een vriendin van mij. We voelden ons echte doorgewinterde Parisiènes met zo'n eigen eikenhouten voordeur. We hebben de stad kriskras doorkruist, onze schoenen versleten en onze geest verrijkt met ideeën en cultuur. Lief en ik zijn samen ook nog een paar dagen in Nederland geweest om de boekenwinkels en de toko van hun koopwaar te verlossen en om iedereen die me lief is nog even te knuffelen. Verder hebben we ons bezig gehouden met het bewateren van de tuin, hemeltje, hemeltje, wat is het droog geweest. Nu nog steeds. Af en toe waait er een warm wintje dat het net weer opgekomen gras weer doet verwelken. Iedere ochtend moet ik de rozenstruiken inspecteren omdat de muizen zich graag te goed doen aan hun nog sappige wortels. Trouwens .... het graafmonster in onze moestuin heeft zich nooit bekend gemaakt.
En nu naar de titel van dit verhaaltje, mijn eekhoorn trekjes. Twee postjes geleden beschreef ik dat ik overduidelijk een eend was maar ik moet bekennen dat ik ook verdacht veel gelijkenis vertoon met een eekhoorn. Als de annemonen, asters en de gekleurde bladeren de overhand gaan nemen in de tuin, dan begint bij mij de verzameldrift de kop op te steken. Ik begin aan de inspectie van draad en stof, van leesvoer tot literatuur en van brandhout tot appeltjes voor de dorst. Het moet er allemaal zijn en dan kan ik met een gerust gevoel gaan genieten. Helaas nog niet vanavond want vanochtend heeft onze buurman de koeien van hun kalveren gescheiden. De moeders staan links van ons huis in de wei te loeien naar hun kroost dat rechts van ons huis in de stal vertoeft en terug loeit. En dat zal nog wel en tijdje duren. (Niets zo leuk als het platteland!!).




dinsdag 14 juli 2015

Moestuinmysterie


Iedere ochtend, weer of geen weer, maken we ons eerste rondje tuininspectie van de dag. Want je kunt niet weten of er 's nachts niet zomaar de mooiste tomaat, roos, zonnenbloem of kruid is ontloken. Vorig jaar tijndens zo'n ochtendinspectierondje ontdekten we zomaar een gat in de moestuin. We hebben er met een stokje een beetje in geroerd en het bleek een gang van een centimeter of 40 lang te zijn. Na een paar dagen hebben we het dicht gegooid. Wat schetst onze verbazing .... enkele dagen later was het er weer en dit ritueel heeft zich nog een paar maal herhaald. 
Nu zijn we een jaar verder en wil het geval dat we weer dat zelfde gatengraafmonster in de tuin hebben op precies dezelfde plek. Met dit verschil dat het monster zelfs één keer op een nacht zélf het gat heeft dicht gegooid. We hebben ons suf gepiekerd en nog suffer gespeurd naar sporen, helaas geen enkel spoor. Het is niet zo dat het monster zich verlekkerd aan de speciale plantenwortels, want vorig jaar was hier het dahlia/dille veldje en dit jaar zijn we er begonnen met klein zaaigoed. Het is zeker geen konijn want de vorige week gepoote boerenkoolplantjes staan er nog en er is geen keutel te bekennen.
Weet iemand wat voor gatengraafdier dit zou kunnen zijn?


dinsdag 7 juli 2015

Overduidelijk een eend

          
                                
Met mijn zussen kan ik eindeloos lange telefoongesprekken voeren. Naast familiewetenswaardigheden wordt en passant ook de wereld even doorgenomen en dat wat de mens in het algemeen nog op z' n hart kan hebben. Laatst had ik het met een van mijn zussen over het iets goed kunnen, ergens echt in uitblinken. Nou, we kwamen beiden tot de conclusie dat we nergens in uitblinken maar een beetje, van best veel, kunnen. Zij had een paar weken terug met haar man dwars door Brazilie getandemd (hoezoe nergens goed in zijn?)  en had met een wijze man een gesprek over het bovenstaande gevoerd. Hij zei dat mensen zoals mijn zus en ik eenden zijn. Eenden kunnen van alles een beetje: zwemmen, vliegen, lopen en lawaai maken. Ik ben het hier helemaal mee eens, ik ben overduidelijk een eend! Soms kan dat wel frustrerend zijn want een beetje beter handwerken of tuinieren en zeker beter de Franse taal beheersen zou lollig zijn. Maar ...... ondertussen doe ik het allemaal wel. Soms van het een wat meer dan van het ander. Dat hangt natuurlijk ook met het jaargetijde samen. Al m'n clubjes en de naschoolse opvang hebben nu zomerstop. Zaterdag nog een optreden met de club de fil op de schapenmarkt hier in het dorp. Daar staan we met een kraam waar je van alles met wol kunt komen knutselen, van spinnen, breien tot borduren, kantklossen en vilten. Dan is het weer even stil op het knutsel- en handwerkfront en staat tuinieren weer in de schijnwerpers. De afgelopen maanden hebben mijn lief en ik niet onverdienstelijk in de tuin gezwoegd. Hoewel de wortel-, en pastinaakzaden niet zijn opgekomen zijn we content met de moestuin. En die achterdeur ....... tjonge jonge, daar zijn we blij mee. Het lijkt wel of we daardoor ineens veel meer tuin erbij hebben gekregen. We hebben er een vaste plantenborder van 2,5 bij 7 meter bij gemaakt en twee rozen borders. Het een en ander moet nog wel beplant worden. Alle potten staan in de schaduw te wachten tot de hittegolf over waait ( pfffff, al dagen tegen de 40 graden).  Ik ben een beetje op de rozentoer. Ik heb al mijn rozen die dit jaar bloeien of al gebloeid hebben gefotografeerd en kwam op 29 verschillende soorten. Er staan er nog 12 in de wachtkamer, die bijna allemaal heerlijk geuren. En op mijn verlanglijst staan er nog veel meer. Vorig jaar heb ik een stek-experiment gedaan en dan is een beetje gelukt. 3 Gertrude Jekyll en 2 Mathilda Maria zijn al kleine struikjes met bloem. De lathyrus begint ook al te bloeien en de oostindische kers slingert langs de bamboestokken omhoog. Zomer! Nu gaat deze eend zich op een middagje tarot spelen storten ( nee, dat heeft niets met waarzeggen te maken, het is een kaartspel dat veel in Frankrijk wordt gespeeld). Winnen zal niet lukken maar ....... Mischien blink ik toch wel ergens in uit! En dat is genieten!

zaterdag 23 mei 2015

Stokbrood, aardbeien en nog veel meer


Kijk daar doe je het dus voor, verhuizen, bedoel ik. Soms heb ik best wel eens heimwee naar Nederland. Maar als ik dit dan mee naar binnen neem om op te peuzelen, een vers nog warm stokbrood en de eerste aardbeien uit de tuin ....... Ja, dan weet je dat heimwee erbij hoort maar dat hier je thuis is.

Er is natuurlijk weer veel gebeurd de laatste maand. De moestuin wil niet zo moezen. Eerst hebben de muizen tot twee keer toe de bonenzaden uit de grond gejat, daarna hebben de slakken de zaak overgenomen en nu blaast er al een paar dagen een gemene wind die al het jonge groen ineen doet schrompelen. We blijven vrolijk doorgaan want nu er een achterdeur is en mijn lief een nieuwe tuintafel heeft getimmerd blijft het er goed toeven.

Onze twee prinsen hebben met hun moeder tien dagen bij ons gelogeerd. Zoals jullie op de foto kunnen zien, hebben we dan altijd veel lol, verandert de badkamer in een zeeaquarium en zoekt de kat het hogerop.

En nu het verhaal van de klein mus. Ik vond hem op het grind in de tuin en heb hem op het muurtje gezet. Na enige tijd kwam vader mus hem inspecteren en hem een beetje opjutten om terug te vliegen naar het nest. Maar het kleintje is niet zo'n hoogvlieger en bleef hongerig zitten. Na wat overleg van de ouders werd er nog een wormpje ingepropt en hebben ze hem tot het duister inviel zitten opjutten om te vliegen. Bijna boven viel de kleine pardoes naar beneden en gingen de ouders huiswaarts waar de rest van het kroost al benauwd zat te piepen. Ik heb de kleine mus in een schoenendoos met twee dikke pampers mee naar binnen genomen, wat water gevoerd en een slaapliedje gezongen. De volgende ochtend al om kwart voor zes heb ik de dappere overlever op het muurtje gezet en waarempel, de ouders kwamen weer. Eind goed al goed.

Geen handwerkjes binnen maar wel veel buiten in de tuin gerommeld. De eerste rozen staan al in volle bloei.

maandag 20 april 2015

kom, we blazen het weer leven in

De koeien staan weer in de wei, de zwaluwen zijn weer gearriveerd, m'n knutselkamer is nog steeds een rommeltje en ik heb weer zin om mijn blog nieuw leven in te blazen. Zo dat was in één zin het begin van de lente.
Wat is er hier zoal gebeurd in de afgelopen tijd. Van alles, niets wereldschokkend maar gewoon een voortkabbelend leven op het Franse platteland. De 'club de fil' bestaat nog steeds. Twee maal per maand komen we met een vrouw of 14 bij elkaar en prikken, stikken en breien van alles aan elkaar. Nog steeds met veel plezier. Ik ben nog altijd bezig met dat megaproject van 108 geborduurde blokken, ben nu op blok 63. Maar af en toe gooi ik het even in een hoekje om wat anders te doen. Ik ga nog braaf naar naailes, waar ik niet veel van bak. Vorige week nog de linker en rechter mouw van mijn bloesje er verkeerd om aangenaaid. Ik blijf het wel dapper proberen hoor want de mode die hier op het Franse platteland verkocht wordt, sluit niet zo goed aan bij mijn stijl.

Maatschappelijk laat ik me de laatste tijd ook niet onbetuigt. In Frankrijk gingen de kinderen 4 lange dagen per week naar school en waren op woensdag vrij. Nu hebben wijze lieden in Parijs besloten dat het voor kinderen beter is om 5 kortere dagen naar school te gaan. Dus nu gaan ze 4 dagen een uurtje minder naar school en hebben ze ook op woensdagochtend les. Maar het probleem is dat vele ouders wel iets voor de vrije woensdag hadden geregeld maar niet voor die uren op de andere dagen. Parijs heeft nu verordoneerd dat de gemeenten zelf moeten zorgdragen voor naschoolse opvang op die 4 dagen. In de steden is dat een groot probleem want waar vind je nu voor een uurtje per dag iemand, liefst onbetaald. Onze burgermeester heeft het slim aangepakt. Alle verenigingen en clubs die iets 'gratis' krijgen, zoals wij een zaaltje voor de club de fil en de pétanque club een mooi speelveld moeten hun steentje bijdragen. Ook de tuinman, de dames van de schoolkeuken en de bibliothecaresse, die gemeeente ambtenaar zijn, moeten ook hun steentje bijdragen. Iedereen verzorgd 8 weken een dag in de week de opvang. Zo heb ik al met de club de fil de oudere kinderen leren handwerken. Dat was leuk en soms moeilijk want mijn franse brei- en borduurtermen had ik niet paraat waardoor er nu een hele generatie kindertjes zijn, die op z'n koeterwaals breien. Op dit moment draai ik met de tuinman mee. We leggen met alle kinderen op het schoolplein een tuin aan met bloemen, groente en kruiden. Als de groente oogstklaar is, nemen de dames van de schoolkeuken de kinderen 8 keer onder hun hoede om ze te leren koken. 
En dan hebben we ook nog ons prachtige kerkje uit de 12e eeuw. Er kwam een oproep voor nieuwe vrijwilligers. De dame die het secretariaat bestierde, vond dat ze, nu 83 jaar oud, wel genoeg had gedaan en wilde er mee stoppen. Zo dachten enkele dames op hoge leeftijd die de kerk poetsten er ook over. Als er geen opvolging zou komen voor deze vrijwilligers zou de parochie samengevoegd worden met een stad verderop en zou de kerk sluiten. Nu frequenteer ik de zondagsmis niet maar hou wel erg van dit mooie kerkje. Als dat zou sluiten zou het snel bergafwaards gaan. Dus hop, schouders eronder met een nieuwe ploeg vrijwilligers. Nu schrijf ik af en toe doop (soms), trouwen ( iets vaker) en begrafenis ( het meeste) in de kerkregisters bij, stof ik de kruisbeelden af en veeg ik de kerkvloer.
Zo langzamerhand zijn we bij vandaag de dag aangekomen. De fruitbomen in ons weitje bloesemen als nooit tevoren, de mannen hakken eindelijk een achterdeur in ons huis en wij hebben 10 ton aarde in de moestuin gekruid om de boel een beetje op te hogen. Dat alles is een goede start voor mooie verhalen in de toekomst. Tot snel.