maandag 20 april 2015

kom, we blazen het weer leven in

De koeien staan weer in de wei, de zwaluwen zijn weer gearriveerd, m'n knutselkamer is nog steeds een rommeltje en ik heb weer zin om mijn blog nieuw leven in te blazen. Zo dat was in één zin het begin van de lente.
Wat is er hier zoal gebeurd in de afgelopen tijd. Van alles, niets wereldschokkend maar gewoon een voortkabbelend leven op het Franse platteland. De 'club de fil' bestaat nog steeds. Twee maal per maand komen we met een vrouw of 14 bij elkaar en prikken, stikken en breien van alles aan elkaar. Nog steeds met veel plezier. Ik ben nog altijd bezig met dat megaproject van 108 geborduurde blokken, ben nu op blok 63. Maar af en toe gooi ik het even in een hoekje om wat anders te doen. Ik ga nog braaf naar naailes, waar ik niet veel van bak. Vorige week nog de linker en rechter mouw van mijn bloesje er verkeerd om aangenaaid. Ik blijf het wel dapper proberen hoor want de mode die hier op het Franse platteland verkocht wordt, sluit niet zo goed aan bij mijn stijl.

Maatschappelijk laat ik me de laatste tijd ook niet onbetuigt. In Frankrijk gingen de kinderen 4 lange dagen per week naar school en waren op woensdag vrij. Nu hebben wijze lieden in Parijs besloten dat het voor kinderen beter is om 5 kortere dagen naar school te gaan. Dus nu gaan ze 4 dagen een uurtje minder naar school en hebben ze ook op woensdagochtend les. Maar het probleem is dat vele ouders wel iets voor de vrije woensdag hadden geregeld maar niet voor die uren op de andere dagen. Parijs heeft nu verordoneerd dat de gemeenten zelf moeten zorgdragen voor naschoolse opvang op die 4 dagen. In de steden is dat een groot probleem want waar vind je nu voor een uurtje per dag iemand, liefst onbetaald. Onze burgermeester heeft het slim aangepakt. Alle verenigingen en clubs die iets 'gratis' krijgen, zoals wij een zaaltje voor de club de fil en de pétanque club een mooi speelveld moeten hun steentje bijdragen. Ook de tuinman, de dames van de schoolkeuken en de bibliothecaresse, die gemeeente ambtenaar zijn, moeten ook hun steentje bijdragen. Iedereen verzorgd 8 weken een dag in de week de opvang. Zo heb ik al met de club de fil de oudere kinderen leren handwerken. Dat was leuk en soms moeilijk want mijn franse brei- en borduurtermen had ik niet paraat waardoor er nu een hele generatie kindertjes zijn, die op z'n koeterwaals breien. Op dit moment draai ik met de tuinman mee. We leggen met alle kinderen op het schoolplein een tuin aan met bloemen, groente en kruiden. Als de groente oogstklaar is, nemen de dames van de schoolkeuken de kinderen 8 keer onder hun hoede om ze te leren koken. 
En dan hebben we ook nog ons prachtige kerkje uit de 12e eeuw. Er kwam een oproep voor nieuwe vrijwilligers. De dame die het secretariaat bestierde, vond dat ze, nu 83 jaar oud, wel genoeg had gedaan en wilde er mee stoppen. Zo dachten enkele dames op hoge leeftijd die de kerk poetsten er ook over. Als er geen opvolging zou komen voor deze vrijwilligers zou de parochie samengevoegd worden met een stad verderop en zou de kerk sluiten. Nu frequenteer ik de zondagsmis niet maar hou wel erg van dit mooie kerkje. Als dat zou sluiten zou het snel bergafwaards gaan. Dus hop, schouders eronder met een nieuwe ploeg vrijwilligers. Nu schrijf ik af en toe doop (soms), trouwen ( iets vaker) en begrafenis ( het meeste) in de kerkregisters bij, stof ik de kruisbeelden af en veeg ik de kerkvloer.
Zo langzamerhand zijn we bij vandaag de dag aangekomen. De fruitbomen in ons weitje bloesemen als nooit tevoren, de mannen hakken eindelijk een achterdeur in ons huis en wij hebben 10 ton aarde in de moestuin gekruid om de boel een beetje op te hogen. Dat alles is een goede start voor mooie verhalen in de toekomst. Tot snel.