zaterdag 7 november 2015

Spinner de spin

17 jaar was ik, toen ik mijn spinnenwiel kocht. Ik zou me gaan ontwikkelen als een natuurtalent op het wiel. Niets was minder waar. Verder dan één kamelenharen bol wol waarvan ik een das heb gebreid voor mijn vader is het nooit gekomen. Maar zo'n mooi Louët spinmonster zet je niet zo één, twee, drie bij de vuilnisbak. Mijn leven lang sleur ik het wiel al achter me aan. In ieder huis waar ik woonde heeft het altijd rustig zijn dagen kunnen slijten in een donker hoekje op een zolder, in een rommelkamertje of een nauwe gangkast. Totdat ik vorige week op zoek was naar rondbreinaalden. Snuffel de snuffel op het internet met als trefwoorden breinaalden, wol en Bourgogne. Breinaalden heb ik heel dichtbij gevonden op de markt, waar een dame met heel mooie wol en rondbreinaalden stond. Ze heeft me de truckjes van het rondbreien geleerd. Als je werk te klein is voor de naald, leg er gewoon een lus in! Ja zo simpel is het dus. En ..... ik ben er nu ook achter dat Jacquard breien het zelfde is als Fair Isle breien. Het leven kan soms zo eenvoudig blijken. Maar wat ik ook tegekwam bij het dwalen over het web was de site van la guilde de filage en Bourgogne. Daar zou ik wel eens een kijkje willen nemen. Nou, waarom niet, trek de stoute schoenen aan en gaan met die banaan. Dus vanmorgen na een stevig ontbijt ben ik in de auto gestapt met spinnenwiel en een vacht van een schaap van de buurman en een grote dosis lef (ik vind het toch stiekem nog steeds wel een beetje eng om zo ergens alleen op af te stappen). Super leuk! Allemaal aardige mevrouwen, Franse mevrouwen, Engelse-, Schotse- en zelfs een Nederlandse mevrouw. Ze kwamen van heinde en ver en hebben met z'n tienen met veel geduld mij de kneepjes van het spinnen bij gebracht. Iedere maand komen ze een hele zaterdag bij elkaar. Dus .... ik ga de eerste zaterdag van december met mijn afgestofte Louët weer richting Mont Saint Vincent. Nu eerst iets breien van mijn bolletje eigen gesponnen wol. 


dinsdag 3 november 2015

De aanhouder wint

Althans ...... dat is het motto van vele handweksters in blogland. 
Na dat gezellige grijze spencertje wat ik laatst heb gebreid, dacht ik dat ik wel iets verder de breiwereld in kon steken. Op de club heeft een Franse dame me ingewijd in de kunsten van het jacquard breien. Oef, moeilijk, na enig gegoochel met de draden had ik het principe door. Maar met alleen het principe ben je er nog niet. Na nog meer geworstel met zelfs een kromme breinaald tot gevolg gingen de pennen die rechts gebreid moesten worden redelijk soepel. Maar die averechtse pennen, iiiiiiiiii, een ramp van internationale omvang. Deze sjaal zou nooit af gaan komen. Nu had ik eens gelezen dat je op een rondbreinaald alleen maar rechts hoefde te breien. Pragmatisch als ik ben, als een sjaal lekker warm is dan zal een kol wel net zo warm zijn. Hup naar de winkel om een rondbreinaald te kopen. Maar dat is nog geen sinecure hè? Al mijn steken blijven steken op het punt waar de draad in de naald overgaat. Wat een gehannes, iedere twintig steken moet ik de boel weer op de naald duwen en ik brei echt zeer losjes. Doe ik iets verkeerd?


zondag 1 november 2015

Nogmaals New york

Alweer een week terug en ik loop nog steeds in de wolken. Laat ik bij het begin beginnen. Vrijdag 16 oktober, 5 uur: wekker-, douche-, ontbijt- en instapgeluiden. Op weg naar de vroege TGV, de enige trein die rechtstreeks naar Paris CDG rijdt. Op het station nog veel laatste raadgevingen als "zul je voorzichtig zijn, niet te veel geld uitgeven en iedereen de groeten doen"? Op bijna al de vragen heb ik positief geantwoord voordat ik alleen de trein instapte en werd uitgezwaait door mijn lief. Voor het eerst naar de US! Als kind maakte ik mijn klasgenootjes wijs dat ik in New York was geboren; zoveel aantrekkingskracht heeft die stad altijd al op me gehad. Toen mijn vliegtuig om één uur 's middags landde op JFK heb ik daar een rustig plekje gezocht om te wachten op het vliegtuig uit Amsterdam, dat 40 minuten later zou landen. Daar kwam mijn schoonzusje uitgestommeld. Voor haar is NY gesneden koek (haar zoon, mijn neefje) bewoont in Manhattan een prachtig appartement  waar we samen een dikke week gaan logeren om dagenlang door de big apple heen te knagen. 


Alles om ons heen is groot, hoog, lawaaierig en interessant. Op iedere hoek van de straat is er wel een eetgelegenheid waar de heerlijke geuren je al van verre tegemoed zweven. En de mensen zijn super vriendelijk.

Zaterdag hebben we onder andere de High Line gelopen. Dat is een oud bovengronds metrotraject wat door landschapsontwerper Piet Oudolf tot park is omgetoverd. Geweldig om in te vertoeven, jong en oud loopt, zit tevreden of musiceert hier tussen de wuivende grassen en de voor hem zo karakteristieke Rudbeckia planten. Gelunched in Chelsea Market waar je eettentjes uit alle windstreken onder een dak vindt.


Zondag hebben we samen met neef Storm King art center, zo'n 100 km in de lagere Hudson vallei, bezocht. Het is een van 's werelds grootste landschapsparken  waar meer dan 100 kunstwerken staan opgesteld. We konden het niet beter treffen met het jaargetijde, Indian Summer en strak blauwe luchten. 


's Middags hebben we in Stone Barns de boerderij Blue Hill 'geproefd'. Het restaurant waar chef Dan Barber de pollepel zwaait. En niet alleen de pollepel, hij heeft een geheel eigen visie op voedsel. Zijn motto is dat als je de natuur goed behandelt, je er geweldig eten voor terug krijgt. Alles wordt op het bedrijf zelf verbouwd en gefokt. Van peterselie tot rund. Nee, we hebben er niet gegeten, daar waren we niet rijk genoeg voor. Maar we hebben wel een wandeling gemaakt over zijn landerijen waar uitleg werd gegeven over alles wat er groeit en/of beweegt. 


Maandag hebben we Ground Zero bezocht, zeer indrukwekkend en voor mij een belangrijkere New York spot dan bijvoorbeeld Ellis Island waar de immigranten eind 19e eeuw de eerste schreden in hun nieuwe leven gezet hebben. Ground Zero bestaat uit twee grote zwarte marmeren bassins met op de randen de namen van alle slachtoffers. Sober, groots en om kippenvel van te krijgen.


's Middags hebben we de Brooklin Bridge bedwongen en door Brooklin gezworven. Een opkomende wijk met veel jonge mensen, startende bedrijfjes en leuke winkeltjes. Helaas was het breiwinkeltje waar we naar op zoek waren dicht, dat gaven ze ons op een originele manier te kennen. 


Dinsdag hebben we onze voeten moe gelopen in de Italiaane- en Chinese wijk. 's Avonds hebben we niets anders kunnen doen dan lui op de bank voor de buis te liggen met allemaal lekkere dingen uit de hipster supermarkt. 


Het wordt ondertussen best een lang verslag dus de rest houden jullie nog van me tegoed.